Arteixo Castellano  Galego  

SIOUX

o noso entorno

SIOUX. (mi opinión).

06/11/2008

Imagen 

 

 

 

 

      -En mi humilde opinion, desearía que ninguna mujer tuviese que tomar la decisión de abortar jamás, pero, soy de esos que creen que la mujer deberia decidir y tener la última palabra al respecto. Y como bien dice Amadora, hay que encontrarse en la situación, teniendo en cuenta que la educación heredada, las creencias particulares y las condiciones sociales de cada uno en cada momento, siempre tienen un peso específico nada despreciable y muy respetable. Creo que la mujer debería poder sopesar y decidir en libertad, sin coacciones ni presiones de ningún tipo y actuar según su propia conciencia y circunstancias.

Dudo mucho que ante tamaño diléma, ninguna mujer por muy joven que sea, no aprecie y analice lo que le transmite su entorno social y afectivo más cercano, como para no saber apartar la paja del grano y aunque sea con temor, sola o en compañía, tomar su propia decisión.

 

Y como dice L del J, el Estado (eso que dicen que conformamos todas/os), debería asumir el papel de asesorarlas y ayudarlas, sin distinción, tanto para parir como para abortar. Protegerlas y defenderlas en la decisión que tomen y atender o priorizar sus necesidades posteriores y no mirar acia otro lado en el caso del aborto, abandonando ésta responsabilidad (exceptuando los tres supuestos), en variopintas asociaciónes extremistas de vanguardia o permitiendo clínicas diversas que obviamente acaban por ser de carácter costoso o lucratívo y que permanecen siempre en el filo de la sospecha del presunto delito.

 

Antes era el infierno eterno en la otra vida ante el aborto voluntario, clandestino, o el desprecio total y absoluto por la madre soltera e incluso el insulto facil, popular y estigmatizante a su hija/o. Ahora resulta que los mismos que las llamaban adúlteras, además de otras barbaridades y las condenaban tanto a unas como a otras, e incluso avergonzaban y asesoraban incitando al entorno familiar y vecinal a marginarlas o matrimoniarlas a la fuerza, son los mismos que escondidos en modernas asociaciones o redes tapadera, pretenden hipocritamente apoyarlas apelando a la colaboración y caridad popular con mucha poesía y protocolo. Hipócritas.

 

Y las que no quieran, no pasa nada, ya saben, allá ellas... abandonadas quedan en su libre albedrío... bajo la condena y la amenaza del daño psicológico irreparable en ésta vida, cuando no hay mayor daño cierto y posiblemente irreparable, que permitir que otros pretendan atemorizar y manipular con la pretensión de decidir y coartar la libertad de cada uno, sobre todo en cuestiones tan intimas y personales.

Esto sí, que con el tiempo, puede acabar provocando un daño inmenso que no es posible reparar con migajas de caridad popular, dulces dósis de poesía gratuíta o protocolo barato de salón o circulo esperpentico en portadas patéticas de cuadrilla.

 

Hay situaciones, que solo se afrontan con dos ovarios, muchas veces en una terrible y absoluta soledad.

 

Hay cosas que no reciben respuesta ni consuelo en ningún libro escrito ni por escribir porque habría que escribir un libro para cada uno y haberlo leído antes de llegar aquí. Tan solo, son historias anónimas que todos nos encargamos de juzgar a conveniencia, pero que si las regáramos entre todos con los mismos ingredientes y a partes iguales, con mucha comprensión, respeto y amor, percibiríamos la gran valentía que hay en todos los casos.

  

http://arteixo.cidadans.net/tashunkawitko/2008/11/06/sioux-mi-opinion-/
25 Comentarios - Enviar comentario

OUTONO SIOUX

30/10/2008

http://es.youtube.com/watch?v=E5SefBel6kM

http://es.youtube.com/watch?v=E5SefBel6kM 

Xa fai un tempo que non escribo nada, non teño ganas, non sei de qué argallar algo que publicar aquí no blog. Bótolle a culpa ó Outono e me agocho aquí, acurrucado en esa mentira que me invento e paseniñamente acabo por crer, como si fora un refuxio de tristura ou abandono, para finar todo... sin ter escomenzado nada.

Abro un documento de word e quedo absorto. Mirando. Parpadea un palÍto, está esperando a que éu faga algo. Me está chamando, me incita, o tempo pasa... xa semella que me implora, i éu, por non velo sufrir de tal xeito, pecho a fiestra do ordenador... Apagado. Eu tamén.

Collo as miñas botas desastradas e deixome ir por Artéixo adiante coa imaxinación. En grises vou sentindo cando miro ó ceo, ou en sépias vexo, cando boto a andar pol paseo fluviál ou pola praia de Sabón e observo o chan. Vou deixando grabadas as miñas pegadas sobre as follas, que aínda estando mortas, dan o seu último alento, como si eu fora o que lles espreme a álma, o esprito ou quen sabe qué, a según as creenzas que cada unha de elas tivera, mentres penduraban no esplendor da sua vida. E cando camiño pola area, a auga vai detrás de min, bordando puntíllas i encáixes imposibles tra-los meus pasos, que por moi profundos que istos sexan, desaparecen...

Desperto da viaxe. Non estou seguro.

   

Reviso polos caixóns do escritorio por si atopo algo, calquer cousa que me aníme a treculeár, mais, o único que atopo, é un lote de papeis en desorden. Acaban todos no lixo. Notas, apuntes, debúxos, factúras, recíbos, retáles de folios, servillétas de papel con poucas palabras escritas que xa non acordo nin dónde, nin tan siquiera acordo tampouco, cándo foron garabateadas nin sei con qué motívo.

Estou Perdido... Un lote de fotos. Lembranzas. Morríña.

 

Volto a acender o ordenador... teño un correo novo... é de unha amiga á que tamén lle gusta pasear polos carreiros de Sisálde... outro correo... e outro... sei que vou ir ó Teatro porque alguien se acorda sempre de mín e me rempúxa... abrense fiéstras, unha tras outra...  

A viaxe continúa. Non sei a ónde.

 

Mañán, igual se me da por camiñar entre os seixos e as pedras de Sorrizo, anque chova espeso.

-Benquerida tristúra, dame a beber da túa auga túrbia, que ben sei  que das tuas raíces máis escuras, medra á alegría espesa nunha fonte clara.

 

http://arteixo.cidadans.net/tashunkawitko/2008/10/30/outono-sioux/
9 Comentarios - Enviar comentario

Partícula de Higgs

25/09/2008

Imagen

 

 

 

 

“De una burbuja inmobiliaria, tarjetera y crediticia facilona, usada como anzuélo... provocada, con alevosía y mucho morro... ¡Ya pagarás aunque no tengas!, y si no puedes pagar, nos perteneces de por vida (esto último en letra muy pequeña o invisible),  pasamos a una bubuja monetaria de élite y cínica que se está repartiendo pufos y deudas ajenas, tal vez, inventandose el dinero futuro que no existe todavía para tapar todo este “agujero negro” sin intervención de ninguna, comprobada todavía, partícula de Higgs, fabricando papel moneda sin activos que lo respalden, o que va a recuperarse, exprimiéndo hasta la última gota al ciudadáno y todos los recursos posibles, con tal de pervivir, para devorarlo todo, en propio y ávido beneficio en los últimos días de un patético Nerón que ahora llama a Cónclave a sus posibles herederos (Papa negro, Papa blanco) y asesora a sus compis del tan cacareádo Nuevo Orden Mundial corporativo, para decirles lo que deben hacer y que lo sigan en su ... ministério. Menudo conclavísta, por no decir ... con clavero... y oxidado.

 

Quien va a  pagar y sufrir es el mismo de siempre. Otra vez...“ Juán Pueblo Cabrón Incauto”,  para salvar a una verdadera banda de especuladores sin escrúpulos, supuestos e inéptos sabios prefabricádos, genios e ingenieros de la economía creados en prestigiosas Universidades. Las suyas, y las de sus amigos claro, para seguir viviendo como Diós.

 

Menos mal, que el profesór  Hawkings ayer en Santiágo, desde su silla de ruedas y a dos palabras posibles por minuto, solo se limitó a pronosticar modificaciónes genéticas futuras y elitístas y , advertió también, de una futura e inexorable pervivencia extra- terraquea de la humanidad. Lo primero ya está aquí... económicamente hablando también, lo segundo, razonablemente pensando, sigue en pañáles, tanto para las élites económicas presentes y científicas, así como para todos los humanos de a pié. Eso creo.

 

Lo que más me preocupa, es lo que el Sr. Hawkings sabe... y yo, no seria capaz de entender ni en mil años de vida, aunque él me simplificara infinitamente sus teorías... y yo tuviera... mucha “cuerda” para rato y más.

http://arteixo.cidadans.net/tashunkawitko/2008/09/25/particula-de-higgs/
16 Comentarios - Enviar comentario

SEPTIEMBRE EN SOLEDAD

20/09/2008

Imagen

 

“Hace un buen rato estuve charlando con el Habanero.

 

Caminé por el Paseo Fluviál al mediodía y no había nadie, excepto los patos, los mirlos, las palómas, los cuervos, los ponys y caballos, expuestos éstos últimos, a pleno sol de Septiembre o de un Agosto viejo y protestón, sin parecer tener derecho, éstos últimos, a sombra cercana ni posible.

Caminé escuchando solo los chasquidos de las prematuras hojas secas bajo mis desastradas botas y también oí los aleteos de alguna que otra libélula entre el paciente y escaso, por no decir casi vacío, discurso del agua. A esas horas apenas había dos pequeños tramos o recodos de sombra, y la verdad, es que pegaba con ganas Don. Lorénzo, lo cual me hizo llorar en un goteo pertináz, por culpa del sudor que caia desde mi frente llendo a parar este a las conmisuras de mis otras dos bocas sin dientes posibles y ya un tanto gastadas también. Diria, que eran lagrimas de agua con azúcar y sal, todo en uno, creo que la vida es eso y por eso precisamente, creo que nunca llegamos a entender nada con claridad absoluta, solo vemos nublado, porque lo bueno, siempre acaba mezclado con lo que jode todo, ¿O no?...

 

Al volver, necesitaba liquido elemento que reponer y me paré en la estancia del Habanero. Le pedí un agua minerál con gas fría, pero no me debió de escuchar bien, porque me la sirvió sin burbújas. Y allí nos entretuvimos, hablando de las iguanas y carpintéros que no le responden para hacerle un terrario para su otra iguana grande. Me enseñó los arañazos que tiene en las muñecas y me contó los peligros de los coletazos que puede repartir el mencionado bicho.La verdad es que lo voy a hacer millonario, siempre le pido agua... le pregunto, ¿Qué le debo?... Y él me responde, que un éuro.Tras mi marcha él cerró la puerta con llave y yo me volví por donde habia llegado, para escribir esto en una tarde de sábado que lentamente se va nublando, en lenta espera de una Luna sonrrojada y menguante. Saudiños.  

http://arteixo.cidadans.net/tashunkawitko/2008/09/20/septiembre-en-soledad/
9 Comentarios - Enviar comentario

APAGON... 17/09/ 08

16/09/2008

Imagen

    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

El próximo día 17 de éste mes de Septiembre, se pretende llevar a cabo una acción ecológica a nivel global que consiste en apagar todos nuestros aparatos eléctricos y la luz durante diez minutos, desde las 21:50 hasta las 22:00 horas.

 

 

  

Bien se que igual muchos pensamos que el granito de arena que podemos aportar en ese día los que vivimos y pertenecemos al  Ayuntamiento de Artéixo no va a suponer gran cosa y a otros incluso les puede parecer una sublime chorrada, pero creo que deberíamos colaborar en el asunto, precisamente por lo que tenemos y padecemos en nuestro entorno. Con esto no quiero decir que haya que eliminar toda la industria que nos rodea, porque reconozco que es necesaria tal y como va todo, sino tan solo, que tomemos un mínimo de conciencia del derroche energético y de todo tipo en el que vivimos y que seguramente podríamos reducir a poco que hicieramos.

A raíz de pensar en esta propuesta, llegué a la conclusión de que quizá muchos de nosotros en nuestras casas o con nuestro ritmo de vida diario podemos estar consumiendo (en proporción comparativa claro está), tanta energía como alguna industria de tamaño respetable, si alguien se molestara en hacer este estudio proporcional, creo que muchos de nosotros podríamos llevarnos una sorpresa.

 

En fin, espero que colaboréis en la acción si lo creeis oportuno y acordaos de que los que estamos hoy aquí y nos quejamos de cómo está todo, no somos más que habitantes y guardianes de paso en ésta casa común, que siempre le pertenecerá a las generaciones de ‘venideras y venideros’ mientras éste planeta no se convierta cualquier día en otro punto sin vida del universo.

 

Apelo a unha frase de Casteláo: “Por separado nada valemos, xuntos, se queremos podemos”.

Pois eso, e ao  que lle guste cantar ás escuras, que cante...

 

‘Apaga a lusss  Maripepa, apaga a lusss... qué non se pode vivir con tanta lusss...

 

Saúde.   

http://arteixo.cidadans.net/tashunkawitko/2008/09/16/apagon-17-09-08/
18 Comentarios - Enviar comentario
Valid XHTML 1.0
Valid CSS
Algunos derechos reservados
Derechos reservados