Arteixo Castellano  Galego  

SIOUX

o noso entorno

VAMOS DE BOTELLÓN, OU NON ???...

04/03/2009

O sabado pasado nos xuntamos uns cuantos para tomar algo e latricar ou enredar un pouco polo conto das eleccións á Xunta de Galicia de ista fin de Febreiro ou entroidada pequena do 2009.
Xa facía unha tempada que alguns andabamos atacados pola crise e non podíamos tirar moito da carteira como soíamos facer uns meses atrás. Dende aquela, e paseniñamente nos fomos distanciando, por tanto, e para non perder o contacto ou como se diga, decidimos organizar o contubernio de outra maneira sen ter que gastar o que non se podía ou o que xa debíamos moitos de nós con interéses e atrasos morosos... e cada vez... menos amorosos.
María e a sua parella puxeron ó noso dispór o salón da sua casa, que por certo, locen dende fai algún tempo con hipotéca incluída a trintecinco anos de condena (e un día), e que xa viña con téle de plasma xigante de balde i os sillóns de oferta, grapados éstos, con ferruxe i ás agochadas por debaixo según comentou algún ou algunha asexante mete-fucíños, entre zócalos i entresuelos alleos.
A condición previa que puxeron eles e como única cláusala para a trangallada, era que recolleramos o desastre posterior porque non estaban dispostos a fregar nin a recoller ningunha cisqueira ao final da romería.
Asi que... tocaba rexuntar os desperdicios e pasala aspiradóra entre todo dios e bater cos desperfectos no contenedor do lixo de máis perto na fin da festa.
Iso chamase botar un:  (E-PUDEN), -Ecoloxía Pura e Dura En Negro-. Que ven a ser algo así como un (SOGAMA) de andar por casa... Con nocturnidade i alevosía e sin que nadie te vexa... tiras con todo nun saco ben pechado e avere quen te pilla!!!.
Outros diran que é sacar o marrón de enrriba e quedar descansado.
(Si algunha vez lle escoitades a alguién... tanto si é xoven como si é vello, decir que vai votar un (E-PUDEN), non sexades perversos ou mal pensados... xa sabedes do que fala. Fala de botar un rebumbio de polvo ou de lixo sin deixar pegadas nin posibles rastros a identificar nin polas autoridades pertinentes... e menos... polos veciños impertinentes). Outra cousa xa é dar... un MONTI-CAÑAZO  entre rodas e moraeas ó carón do esqueléto de un  Tiranosaurus Rex e con cañóns enferruxados i de escolta en lontananza.
O verán pasado, logo íamos de Restaurantes ou de Pubs ate as tantas e nos enliortabamos por pagar, uns por aló i as outras por acó, sin duelo ningún, mais agora, andamos todos medio engruñados ou con cara de parrulo extraviado nun estanque pequeneiro. Xa non hai aqueles alardes de suficiencia de Director Xerál encargado de administrar puntas e tablóns na obra... ou de Opositor Titulado en subministrar grapadoras e tacos de post-it de córes según a demanda no -office space-.
Penso que xa nos sentimos todos como un saco de: (E-PUDEN), con destino (SOGAMA). Ou  como un lote de sepultados baixo rodas e plasticos no Monticaño. Tanto dá.
Rosa e Carolína se encargaron dos comestíbles envasados ó vacío e da cubertería de plastico e tamén dos limpa-napos de córes con floripondios . Jávi e Raúl foron os encargados de escoller os bebercíbles de a lítro ou de a lítro e medio e dos vasos de plexi-jlás. Antón que é o de máis peso culturál i moi precavido, trouxo un par de películas que tiñan que servir de run-run de fondo, e tamén trouxo o famoso xogo dos quesítos,  por se había voluntarios a derrotalo (baste decir que o tipo se mete no cuarto de baño a facer as suas necesidades e leva as tarxetas do xogo para memorizalas, calquera lle gana ó cabrón!), e de paso, tamén apañou o papel que estaba no chan do portal que publicitaba as pizzas a domicilio, porque aparte de ser precavido e trampulleiro, tamén é un pouco lambón demáis. De familia lle ven o conto, e sempre gana a todo, anque non diga nada e fale pouco.
Jóse apareceu pola porta contentiño coas suas dúas viciosas e perturbadoras amantes, a Play e a  Wii... xuntiñas e arremuiñadas debaixo do brazo, envoltas en un lote de bolsas de reforzo de moita alcurnia e con todolos cables pertinentemente enliados, como debe de ser, e con un lote de mandos inalambricos e unha dúcia de paquetes de pílas de todolos calíbres para poder elexir entre disparar ou coller velocidade ou botar unha carreira sen moverse do sitio... a según o cacharrillo elexído ou a ficción preferída. Eu para isas cousas e para moitas outras desas que teñen luceciñas de córes  ou pícas, óuros ou sandías... son un replicante renegado dos de Blade Runner.
Acabaron poñendo un partido de fútbol, dis que de moitos puntos de sutúra, e aló foron polo cable da antena abaixo as amantes perversas de Jóse e o run-run das pelis de Antón, que quedou cos seus quesitos de córes a roelos ou a gardalos para millor ocasión. Limpou os firulétes do chourizo i o xamón e as migas do pan tamén, mentres as rapazas liscaban todas a facer piña na cocíña.
Como a mín xa me quedaba pouco tabáco i eu son un hincha dos tempos da ONU ou da fin do Fútbol con maiúsculas. Aquel fútbol de catro pesos ou cinco como moito, dos tempos de Don. Arsénio. E xa non vexo extremo novo e frontista (e con tanta fronte), como Fran, nin un fura redes pillabalas como Bebeto, nin un rompe zocas como o aboo Donato ou... un dame penas que saben a pexégos como Djukic de unha soia patada e a tomar viento a Catro Camiños todos, que vai moi boa noite... ... Pois, ás tres da madrugada, dei en baixar a dar un paseo i escapar de tanto revoltixo i en tan pouco espacio, anque máis ben, me botaron fora, porque eu son o que aporta os efectos especiais e non precisamente con xéo carbónico como agora  levan todalas orquestas para facer neboa entre as robustas pernas das corístas i entre as can-tantas e os can-tantos.
Por donde paso... vou co meu pucho escoitando i enchendo todo de fume en caracólas. Sempre distintas i a reo. Queimando pensamentos ou moitas tropelías varias.
Por tanto, marchei a buscar algo que fumar ou alumbrar... ou a ciscar entrevéros varios.
Joder... vaia banda!. Ten amig@s para isto.
E camiñando, camiñando... atopei a un grupo de rapazas e rapaces nun recuncho íllado, baste decir que lles tomei medo porque me miraron un tanto revirado e non eran poucos, máis eu, non era que tampouco andivera moi dereito polo rego e sin ver o doble do acostumado a tales horas da intemperie nocturna, debo engadir, que non ía desarmado e indefenso, porque levaba unha botella do trinke de Glenfiddish apalancada no bolsillo do anorak para remollarme en soidade e pensar en dios sabe qué, ou en qué dios sabe... ou en todo de vez...

 

Así que, chegado a unha distancia (utópica) que dei en albiscar como razoable según os meus precísos e matemáticos cálculos etílicos do momento, deilles en berrar, mais sen poñer voz de autoridade por si acaso:
 
-E logo vos qué facedes eiquí?...
 
-Falar das nosas cousas e non meternos con nadie!. (Respostou o de máis perto).
 
-Tendes por ahí lúme?...(Dixen xa con máis confianza).
 
-De éso temos e de sobra. (Repinicou outro que non vin).
 
-E vasos limpos e xarábes con jás e sen arcól?...
 
- Ate de cristal para levar a casa e voltar a fregalos si fai falla!. De Cola, laránxa e limón!... (E deron en rír tod@s).
 
- E logo... ¿Por qué non andades de chiringuito en chiringuito sin ter que andar polos recunchos e semellando que andades ás agochadas ouh?... ...
 
- Vos os vellos falades moito, ides ó mediodía ou á noite a tomalos viños ou as cañas e sempre apoquinades o mesmo e aínda vos dan unha tapiña de algo e logo despois, hala, a durmir e sin que vos moleste nadie, ou quedades apalancadiños no sillón vendo a púta merda que vos botan na televisión no voso propio horario infantíl.
Falades de que hai que leer máis... E vos que leedes?... Nos criticades por baixar pelis por interné e ben sabedes que os cartos non dan pa ir ó cine e ver trapalladas de recheo. Qué música queredes que escoitemos?... un bombo e un platíllo acompañados de un sal-sifón?... A nós polas noites e na fin de semana, nos aplican tarífa de prinjáos ou precios de Puti-Clús, esclusívo e con recarja, así que, ímos á tenda de máis barato e despois, compartimos o que mercamos entre todos e sen facer diferencia, falamos do divino e tamén do humano, anque de cando en vez, berremos e barullemos máis da conta e lixemolo chán deixando un símil do que sentimos que nos rodea.
 
- Vaia por dios!. A min fai anos me pasaba igual!!!. (Dixen mentres me sentaba no chán ó seu carón).
 
E mentres el@s sacaban os jarábes doces con jás... eu sacaba a gasolína para misturar).
 
Pois sí... dei en rexuntarme con eles i en sacar a arma escondida por entre o anorák e dimos en liar uns pitillos dos máis baratos entre fíltros e moitos equilibrios i entre papeliños tan febles... como toda unha vida por fumar...
Un decía que quería ser arquitécto, outra que abogada... aquel tiña unha Gibsson Estratofender e outro andaba apuntado no Inem como albanél ou do que fora,  porque na sua casa andaban todos jodidos... e aló polo fondo algún me berraba que... Os vellos non deben de namorarse!. Eu ben o sei,  pero peor é sentir, que todalas esperanzas fuxen sen haber chegado a ser vellos nin por asomo.
Preguéilles que non lle contaran nada ás súas nais... e que si me voltaban a ver... que se fixeran os -lonjis-, porque a fin de contas e na noite... todos semellamos gatos pardos, anque á luz do día ou o paso do tempo, refléxe outra cousa ben distinta.
 
-Quen chegara ate aquí... ten moita paciencia ou é capaz de leer calquer cousa, para non levar nada a cambio...  Nun sei...
 
Mais penso que ó día siguiente fun a votar... ou marchei coa Santa Compaña.

http://arteixo.cidadans.net/tashunkawitko/2009/03/04/vamos-de-botellon-ou-non-/
23 Comentarios - Enviar comentario

Comentarios:

  • 1. Miña avoa bautizaba o café: despóis de xantar, botáballe unhas gotas de brandy. Nunha ocasión, sendo eu moi pequena, ofrecinme para ir buscar o "kiki"...e que ninguén pense mal. Ninguén pensaba que eu sería quén de saber cal era a botella da espirituosa, pero o certo é que non só souben cal era, senón que dinme a maña do demo, desenrosqueina, verquín unhas gotas no tapón, e como o Lazarillo, dinlle un calado bico. Miña nai, ó notar a extraña tardanza dixo: "Esta estao catando"...todos decían: "Qué va, muller, ó mellor non chega ou non sabe cal é"...pero miña nai tíñame calada. Ó cabo dun anaco e despóis de volver a enroscar a botella cheguei, e daquela, miña nai para tantearme dixo como quen non quere a cousa: "¿Queres un pouquiño?"...ó que lle respostei enérxicamente: "Non, mamá...kiki pica"...e así me sorprenderon na miña precoz experiencia botelloneira...e dende aquela ese é prácticamente un lema: "Kiki pica"... e acabouse...quero decir tamén que daquela eran outros tempos: os nenos non nos traumatizábamos por case nada, exceptuando os traumatismos propios dos nosos xogos...

    Publicado por: L_DEL_J | 04/03/2009 20:24:03
  • 2. Por se non o sabiades:
    "El gobierno municipal de Arteixo presentó una querella criminal contra el autor del texto Adictos a mentira. Teoría do interese propio común, publicado el pasado verano en un medio local. Califican el escrito de «ofensivo, injuriante y descalificador» además de «lesionar la dignidad» y menoscabar su fama, según la demanda presentada el 30 de enero en la que apuntan que puede ser un delito de injurias.
    El autor del texto, Óscar de Souto, mostró ayer su sorpresa al tratarse «dunha demanda por un conto literario que non fala de ningún sitio nin de ningunha persona». Insistió en que es una historia «que pode pasar en calquera lugar do mundo» y que la única referencia geográfica que aparece en todo el texto de la de Springfield."
    E eu pregunto: ¿ val a pena darlle protagonismo e gastar os cartos pleiteando contra alguén que só merece qeu o ignoren?

    Publicado por: Desde Oseiro | 07/03/2009 14:35:16
  • 3. Aínda que eu non che son nada de juisquis (onde haxa un licorciño da casa), espero que che quedara un algo para a noite do domingo porque a noite de sábado, polo que se ve, non se che deu tan mal; da noite do domingo, que vos vou decir ..., eu personalmente quedei planchada, aínda que sí había motivos para "o castigo", non pensei que fora dese xeito. Pero para mín o peor de todo, foron os 24.000 votos que sacou unha señora polo simple feito de poñerse detrás dunha pancarta encontra do galego. Eso estame costando moitísimo dixerilo.
    Moitas veces dixen que a estas alturas da miña vida, había temas dos que non pensaba discutir con nadie, se alguén non era capaz de velos, alá eles, eu, con criar aos meus fillos tiña dabondo; pero falar da importancia de valorar unha lingua propia, a igualdade entre homes e mulleres, o aborto, a eutanasia, .... nos tempos que corren deberían estar se non asumidos por todos, polo menos respectados. Sen embargo, as falacias que levo escoitado dos mal chamados "bilingües" conseguironme sacar das miñas casillas. Un día a miña filla mediana preguntoume_
    - É certo que se gaña Quintana, van prohibir o castelán? A mín pareceume tan, tan, tan triste.
    Por certo os meus fillos estudan galego, castelán, inglés, francés (o pequeno aínda non) e barallete (este non é un idioma, senon unha xerga utilizada polos afiadores de Ourense e outro gremios artesanais daquelas terras de donde é seu pai), e a maior ata foi a algunha clase de alemán no Instituto, e podo certificar que non padecen de ningunha atrofia cerebral nen teñen problemas de competencia lingüística.

    Publicado por: albanta | 07/03/2009 19:12:45
  • 4. Soio pretendia comparar xeracións que semellan moi distintas... E nembargantes casi son iguáis. Uns padecen as hemorroides en silencio i as agochadas... os outros, aínda non as adeviñan, mais xa lle chegaran.
    Non pretendín en ningún caso facer unha apoloxía do bebercio.

    Publicado por: Sioux | 07/03/2009 21:43:27
  • 5. Desde Oseiro... Por qué me metes ise comentario no meu blog?...

    Publicado por: Sioux | 07/03/2009 21:57:00
  • 6. Sioux, la historia está de lo más divertida, y ya que estos días estamos con las celebraciones del Día Internacional de la Mujer, espero que los hombres del grupo no dejaseis las tareas de limpieza solo para la mujeres. Bueno, espero que los blogueros de Arteixo os tengais aprendida la lección, porque creo que ya os soltamos más de un discursito sobre la igualdad,jajajaja... Y hablando de botellón, me gustaría felicitar al Concello de Arteixo, por la iniciativa llevada a cabo este fin de semana como alternativa al botellón para los jóvenes. Me parece una gran idea que el polideportivo de Arteixo permanezca abierto este fin de semana (viernes y sábado de 11 de la noche a 2 de la madrugada) para que los adolescentes se diviertan con actividades lúdicas. Mis adolescentes en estos momentos están disfrutando de este encuentro juvenil y yo estoy tranquila. Disfrutan del encuentro con sus compañeros de una forma sana y sin alcohol. Creo que la iniciativa tuvo una buena acogida por parte de los jóvenes. Enhorabuena al Concello por buscar alternativas de ocio y espero que iniciativas como esta sigan llevándose a cabo.

    Publicado por: Amadora | 07/03/2009 22:24:01
  • 7. Curullu!!!. Marcho cara aló que chego tarde... espero que non me cacheen na porta... jajajaja... Un bico Amadora.

    Publicado por: Sioux | 07/03/2009 22:39:45
  • 8. Eu a verdade e que non son moi bebedora, pero teño ido algún que outro botellón jejeje e a verdade e que non é unha mala opción, salvando claro está o lixo que se acumula nos arredores y que tardan ata o lúns e limpalo.

    Eu pensó que realmente iso é o que molesta e alporiza os veciños, o lixo que deixan "os nosos fillos" ós que, alomenos antes, tratabamos de educar para que o tirarán a papeleira e non emporcaran o chan.

    O problema do botellón amañábase cun pouco de cultura cívica, que tanto falta na nosa sociedade hoxe en día. De feito só nos damos conta do "porcos" que somos cando imos o extranxeiro, a paises coma alemaña, francia (+-), inglaterra, etc. máis ben os chamados do norte.

    Desde Oseiro, fai o teu propio blog, ou senón axústate o encabezado. ¡¡Que non todo é politica e "difamar"!!!

    Publicado por: unha + | 08/03/2009 09:44:09
  • 9. Desculpa, Sioux, para nada tentei "difamar", como me acusa Una +.
    Borra o comentario sin problema.

    Publicado por: Desde Oseiro | 08/03/2009 12:48:19
  • 10. Una +, encantado de que aparezcas por mi campamento y de poder leer tu comentario. No mal interpretes a Desde Oseiro... No recuerdo ningún comentario suyo de politica o en el cuál difamase a alguien. Él concluyó su comentario con una pregunta y yo le contesté con otra pero, creo que no me entendió... Quizá hubiera quedado todo más claro si mi comentario fuera éste:

    -Non lle dés máis voltas ó sarillo, cheeeé !!!.

    Desde Oseiro, non tes por qué disculparte por nada e non penso borrar ningún comentario téu, a non ser que ti mo pidas espresamente... ¿Qué tal vas de música, cine, etc, etc...
    Os recomiendo una peli a cuento de lo que planteais acerca de los idiomas y la limpieza en otros países de Európa, aunque seguro que ya la visteis: -Un fránco, catórce pesétas-.
    Un saudiño e unha aperta do toxo revirado a tod@s.

    Publicado por: Sioux | 08/03/2009 14:19:55
  • 11. Prego disculpas por atravesar o meu comentario entre castelán e galego pero, como sempre suelo escribir en galego, non vaia a ser se me olvíde o castelán e dispois non poida andar polos mundos de Dios adiante coa cabeza ergueita.

    Publicado por: Sioux | 08/03/2009 14:31:50
  • 12. Si, eu tiven a ocasión de vela, e é moi realista coa situación que viviron os nosos pais e eu mesma en suiza.

    Teño ocasión de falar con retornados que se retirarón e agora volven para españa, e o 90% coincide en que españa é un desastre. Cóstalles adaptarse a unha vida tan "desordeada", non entenden como por exemplo:
    -Un carpinteiro queda en facerche un traballo na casa dentro dunha semana, porque ten que rematar outro antes, e pasa un mes e aínda non apareceu, ... ¡¡¡que lle vou a pagar!!! dicíame o home.

    A verdade e que na nosa sociedade falta seriedade e modais, cousa que noutras con tódolos defectos que poidan ter, hai.

    Un saúdo a todos :)

    Publicado por: unha + | 09/03/2009 21:58:18
  • 13. A ver, una +... Ti acordas aquelo de...
    -La parte contratante de la primera parte contratante... dice que la parte contratante... etc... etc...
    Cousas de un tal Marx?.

    Publicado por: Sioux | 09/03/2009 22:43:15
  • 14. si, karl marx??? jajajajaja

    Publicado por: unha + | 10/03/2009 14:08:33
  • 15. Me pillaches, jajaja, eu o decía polo conto do... carpintéiro eficiente, jejeje.
    Pasoche un documental que o podes atopar eu youtube (está dividido en 9 partes de dez minútos aproximados cada unha)... -El tren de la memoria-.

    Publicado por: Sioux | 10/03/2009 15:48:23
  • 16. Un día coñecín a un carpinteiro deses que falades e a unha señoriña que tiña encargada unha mesa e preguntáballe:
    - Pero home, aínda non plantarían o castiñeiro !!!

    Publicado por: albanta | 10/03/2009 22:50:10
  • 17. Albanta, tés coche?... vaite mirando de pedir número e presupuesto no taller con antelación, anque non lle pase nada(observa os talléres como andan de choio crecente ou xá casi saturados e xá me contarás).
    Tés fillos?... dilles que aprendan mecánica, chapa e pintúra a fúme de caróza. Sector en alza e con poucas escolas-tallér. Si non se venden tantos coches do tinke... algien terá que reparar os que hai, digo.
    Algún dirá, ti da ideas mamón!!!, que xa virá quen as aproveite, jajajaja...
    Un bico Albanta.

    Publicado por: Sioux | 11/03/2009 16:37:50
  • 18. Será por falta de talleres de reparación de coches en Artéixo nos que non se poida fomentar o aprendizaxe- emprego coa colaboración do Concéllo?...

    Publicado por: Sioux | 11/03/2009 16:51:25
  • 19. No medio de toda ista puñetera crise, penso que Artéixo ten un potencial enorme. O caso é saber aproveitarse do conto. O temos todo.

    Publicado por: Sioux | 11/03/2009 16:57:35
  • 20. Penso o mesmo ca ti, Sioux, no do potencial.

    Publicado por: L_DEL_J | 11/03/2009 20:00:54
  • 21. L., non me sexas tiquismíqus. Cando digo -saber aproveitarse do conto-, digo aproveitarnos todos en conxunto... e non, úns por enrriba dos outros, que é o que fomentan todolos partidos políticos. Vexase Aldous Huxley ou George Orwell e comparemos o presente continuo e constante (por pasíva, activa e transitíva), e o que nos espera.

    Publicado por: Sioux | 12/03/2009 19:20:30
  • 22. Asegúrovos que lle dou de comer máis ao taller que ao concesionario. O probelma é que nos somos capaces de termo medio, aquí ou todo ou nada. O persoal cambiaba de coche como eu de zapatos; estivemos un montón de anos vivindo coma nun espellismo hipotecando o futuro e parece que de repente nos despertamos de fuciños coa realidade. Nin hai economía "normal" que o resista, nen tampouco planeta que dé tragado tanta merda. Non todos somos ricos, nen podemos vivir como tales.

    Levo 21 anos traballando en Institutos de Formación Profesional e as que nós chamamos profesións de "bata azúl" (mecáncia do automobil, soldadura, máquinas-ferramentas, fontanería, ...) non son as preferidas polos papás para os seus nenos, que se lles manchan. Debemos voltar á realidade e ao outro tipo de valores que nada teñen que ver con aquela cultura do pelotazo, "tanto tienes tanto vales".

    Publicado por: albanta | 13/03/2009 11:06:14
  • 23. Non, non, eu digo tamén aproveitarnos todos, ou mellor, beneficiarnos todos, porque o aproveitamento pode ser algo máis irregular: aproveitanse máis aqueles que máis poden...a Ley da Selva...en canto ó tema do taller ou do concesinario, a min morreume neste xaneiro o meu coche, despóis de vinte anos, infinitas vivencias e que todo o mundo se me burlase del...pero confésovos que cando mo viñeron a buscar para a chatarrería non fun quén de reprimir as bágoas por él: cando a prensa comprimise a súa carrocería estaría a facer unha carpeta zip de vivencias miñas para ser só recordos...

    Publicado por: L_DEL_J | 14/03/2009 18:46:49

Publicar un comentario

Puedes realizar comentarios utilizando tu nombre de usuario y contraseña. Si aún no tienes un nombre de usuario y contraseña, pincha aquí para registrarte en Cuadernos Ciudadanos.



Recuperar contraseña



 


authimage


(Fijar cookies para el nombre, email & url)

Valid XHTML 1.0
Valid CSS
Algunos derechos reservados
Derechos reservados