Castellano Galego
Castellano Galego
http://es.youtube.com/watch?v=E5SefBel6kM
http://es.youtube.com/watch?v=E5SefBel6kM
1. Non eres o único que anda "alicaído" en Outono, nin o único que se enfrenta ao "ataque de pánico" ante un folio en branco. Na vida todo se sucede, como nas estación... Momentos nos que a tristura nos invade, despois o letargo das emocións, o rexurdir como unha primaveira en flor, e de volta, o período de luz que precede á tritura. As estacións, como a vida mesma... E o outono... Hai que vivilo...
2. http://es.youtube.com/watch?v=64L1XnMlFzk
Se podo, deixarei cada día unha canción para ti.
Non fagas caso da melancolía, é unha puta que che acariña o lombo mentras te arrastra ó fondo.
3. A min góstame o outono: quizáis porque son froito del. Para mín simboliza a plenitude, a madurez, e lonxe de abatirme, dame forza, porque penso que é o punto de inflexión hacia un novo ciclo. Góstanme as súas cores, os seus aromas, as súas tarefas. Góstame porque é a época de recoller por excelencia, para despóis volver a prepar todo para sementar, por eso, para mín o outono ten un punto esperanzador...
4. Benquerido sioux, qué máis dá cara onde vaia o camiño mentras que haxa un camiño por onde ir.
Eu que son persona con certa tendencia á melancolía e á tristura momentanea (afortunadamente nunca me dura moito), este outono creo que nen tan sequera teño tempo para eso, aínda que en realidade tampouco o preciso: este ano síntome realmente forte e positiva.
Ademáis con ben dis, non estas só e o outono sempre será a mellor época para buscar refuxio noutra persoa. Un bico.
5. Desde Oseiro, o poema de Goytisolo precioso pero me quedo coa versión de Paco Ibañez no Olympia. Cantas lembranzas me trae aquel disco!!!!
6. É incuestionable a beleza da letra da canción, pero eu son máis de músicas mestizas. Por eso esta versión do tema, que sin ser excelsa, dame vidilla .
E deso se trata, de rabuñar vida e alegrías de onde se poida. Sen deixarlle marcas a ninguén ..........
7. sioux,l-del-j,,,amdora todo o mesmo.penoso
8. Non, o mesmo eres tí: sempre coa mesma merda, os outros vamos por camiños diferentes, pero como eres tan cortiño, non o ves.
9. Sioux, quéixaste de vicio, ¿que é eso de que non sabes que argallar para publicar no blog?, ti, ata da tristura consigues sacar verbas que nos levan tras das túas pegadas coas botas desastradas polos camiños de Arteixo.
Sempre é un placer saber que andas por aquí.
