Arteixo Castellano  Galego  

club de fans de Oscar de Souto & @mencer

es injusto calumniar a gente que trabaja para el bien de los ciudadanos

ANIMO @MENCER .... ESTAMOS AQUI .... ARTEIXO OS QUIERE

17/06/2008

mércores, 16 de abril de 2008 20:42
"La ambición es el ultimo refugio del fracaso".

La cita, la pronunció Grissom el lúnes en CSI, pero también aclaró que era de un tal Óscar... Wilde. (Perdón por mi ignorancia, pero, no se quién es uno, ni quién es el otro).

Los que nos sentimos eternos viajéros incultos en el trén de la vida, siempre vamos aprendiendo de todo y de todos por el camino que nos toca recorrer. Y hasta en la más ínfima piedra que encontramos hay siempre algo por descubrir y aprender. A menos que ésta, nos pretenda hacer tropezar o nos quiera avasallar mediante la prepotencia de su efímera consistencia o engreimiénto triunfalísta del... ¡¡¡APARTÁOS TODOS... QUE AQUÍ ESTOY YO!!!...

Entonces...

Hasta roémos con los diéntes la piedra si hace falta o le damos una patada aunque se nos rompan los dedos de los piés. Pero lo mejor, siempre... es dejar discurrir el río.

¿O no?...

¿Es qué acaso en la vida cotidiana, fuera de los blogs, no reaccionamos igual cuando nos quieren pisar a todos, e itero... a todos?...

Y como reconocemos muchos de los que andamos enrredando por los blogs,... (que no sabemos nada de nada),... Aprovechamos hasta la última gotita de todos los sentidos de los que disponemos para leer y aprender cosas, que tal vez, nunca aprenderíamos sin andar por aquí...
Y después de ‘escuchar’ o ‘leer muchas palabras’, nos convertímos en rumiántes incansables para extraerles a esas músicas o a esas palabras el máximo jugo posible, para andar el resto del camino que nos quede por delante, con, o sin Internet, con o sin amigos o enemigos. Ya bien sea solos o acompañados.

En éstos blogs siempre se recibió bien a todo el mundo, doy fé de ello, lo juro por mis testículos pretoriános. Excepto, cuando se pretendió humillar o ‘puteár’, (perdón por la expresión, pero la lengua castellana es muy dura y machista), a quienes llevan aquí casi desde la apertúra de los mismos, para hacer daño. Quizá muchos de los que entran -'a bote pronto'- se limitan a leer los últimos comentarios y a responder para no aparecer nunca más o con cién seudónimos. Más si alguien se dignase a leer algunos de los viejos blogs, se daría cuenta de que aquí se lloró, nos reímos, sentimos, aprendimos, nos apoyamos, nos cabreámos, nos insultamos, nos vacilamos, contamos chistes, historias, alegrías, penas. Defendimos a quien se pretendía pisar. Y en lo que se pudo, siempre ayudamos al que se caía o crecía. ¡Nos equivocamos tantas veces!, ¡Tantas veces nos pedimos discúlpas sin conocer la ofénsa causada, al herído o al lastimado!. Vivimos las mil y una noches o los mil y un días. Y creo que no miento en nada.
Yo... solo pasaba por aquí. Así fué y así lo cuento. Si alguien sabe más. Que lo escríba y nos enseñe algo.
http://arteixo.cidadans.net/SIOUX/47793
0 Comentarios - Envía o teu comentario
+ ver máis >>
UNHA AFÓTO PERDIDA
luns, 14 de abril de 2008 11:14
Fai un par de semanas atrás, espertei cedo e decidín ir ate A Coruña a tomar un café con léite. Collín sin saber por qué, rumbo á Praza de María Píta, supoño que como siempre, por buscar espazos abertos con moitas entradas e saídas e pouca xente a barullar.
Chovera a reo aquela noite.
Como si pretendesen fuxír de tanta auga, as miñas botas me levaron en seco i a cuberto baixo os soportáis da práza, entrando pola rúa da tenda da cascarílla e do chiculáte.

A medida que camiñaba e mentres me pasaban lentamente polos ollos os arcos de pedra como si foran fotográmas en gríses, vin a un rapaz graúdo que andaba a sacarlle afótos ao chán. Él viróu a cabeza cara min, supoño que porque estaba esperando a alguien. A sua face, un tanto siniéstra, fixoseme coñecida, mais non soupen de qué.
Cara os meus adentros dei en exclamar que... ¡Hai xente pa’ todo!.

Dispóis de ter fumado xa catro cigarríllos na vaxe que me levóu dende Artéixo ate unha mesa impoluta, acabei por acougar n’ela e na compaña de outras tres sillas valéiras para tomar o tan desexado café. Alí todo recendía a deterxénte mesturado con lexívia fresca e tamén a croissant doce e churros recién feitos, mentres se queixaba de xéito o vapór da máquina que quentaba o léite.

Rematado ó café e cando saín d’alí a curiosidade fixo de min un trapo. O rapáz aquél que me mirara con certo aire de orgúllo xa non estaba na práza... ¿A qué carallo lle estaría facendo afótos aquél tipo coa sua camara enfocando cara o chán de pedras molladas?...
En canto me situéi aproximadamente no sitio onde él había estado, dei en ver ás cúpulas do Concéllo coruñés do reves, reflexadas n’unha charca de auga como si fora un espéllo abandonado por alguien, mais ise espéllo, tiña sido feito polas mismisimas nubes d’aquela madrugada.

E agora que esperto hoxe, xa non sei si de verdade me acontecéu isto que vos conto, fai un par de semanas atrás, ou ó acabo de soñar ista noite. Vou lavala cara, que ando un pouco perdído.
http://arteixo.cidadans.net/SIOUX/47594
20 Comentarios - Envía o teu comentario
TRANSXENICOS EN ARTEIXO
mércores, 02 de abril de 2008 20:07
La pretensión de una empresa de biotecnología de experimentar con maíz en tres fincas del municipio ha despertado la preocupación del BNG y de ciertos agricultores de la zona.
ANTARES PÉREZ. ARTEIXO. La noticia sobre la posible realización de experimentos con maíz transgénico en tres fincas del municipio de Arteixo por parte de una multinacional de biotecnología ha despertado la alarma entre varias asociaciones ecologistas y el Sindicato Labrego Galego (SLG). Las agrupaciones han denunciado el "oscurantismo" de la Administración central en este tipo de asuntos y, a la espera de conocer la decisión final del Ministerio de Medio Ambiente, exigen al Concello que se oponga a este tipo de prácticas en su término municipal.
La recién constituida Plataforma Galega Antitransxénicos comenzará en breve una campaña de concienciación sobre los posibles riesgos derivados de estas prácticas tendentes a conseguir declarar a la Comunidad Autónoma libre de este experimentos, al igual que otras autonomías, como el País Vasco o Asturias.
La postura de la plataforma coincide en lo esencial con la defendida por los nacionalistas en Arteixo. La portavoz del BNG, Silvia Seixas, ya manifestó la pasada semana su oposición a este tipo de prácticas, y consideró "totalmente insuficientes" las medidas propuestas por Medio Ambiente para evitar dañar a las fincas de cultivo tradicional cercanas a aquellas en las que la empresa Monsanto tiene previsto realizar los experimentos. La edil nacionalista lamentó además los perjuicios que pueden derivarse de estas prácticas en una comunidad que "siempre destacó por la calidad de los alimentos", y criticó la falta de información por parte del Ministerio de Medio Ambiente.
El resto de los grupos que conforman la Corporación local se mostró más cauto y minimizó los riesgos derivados de este tipo de prácticas, en especial, los portavoces del PSOE y de Terra Galega. Pese a ello, la alcaldesa, con el fin de tranquilizar a los agricultores de la zona, aseguró que la realización de este tipo de prácticas está supeditada a los resultados del informe técnico, que evaluará los posibles riesgos para los cultivos tradicionales de la zona.
La secretaria de Medio Ambiente, Terra e Montes del Sindicato Labrego Galego, Charo Sánchez Parga, calificó de "irrisorias" las medidas adoptadas para evitar el cruce de variedades, y expresó la intención de la plataforma antitransgénicos -de la que forman parte agrupaciones como Adega, Semente o A Esmorga- de involucrar a la administración local para conseguir frenar este tipo de iniciativas: "Una vez que se abren las puertas del campo a este tipo de experimentos se pierde totalmente en control de la situación, y los riesgos medioambientales son altísimos", apuntó. Publicado en "La Opinión".
http://arteixo.cidadans.net/SIOUX/46685
43 Comentarios - Envía o teu comentario
PRO’V’A... DE RESISTENCIA.
mércores, 26 de marzo de 2008 19:20
’’’’
Qué suerte tiveron algúns a os que lle tocaron maéstros!!!. Porque houbo outros, que tiveron ‘profes’ que eran fanáticos de algo, e cada vez que o seu fanatísmo deportívo, político ou espirituál se resentía, amargaban as clases a ostia limpia. Eso sí, moi democraticaménte. O reparto era ‘equita’-tívo... Couces de besta, por non ofender a tan nobre ser, de nome, Cabálo.
‘Profes’ que en canto un alumno caía no máis minimo fora de xogo, lle daban dous sopapos e se reían no seu desafogo de frustrados sabios prepotentes, ou lles arreaban co nudíllo do dedo corazón na cabeza e pola espalda, (a ironía máis cruél e perversa de utilizar ese dedo con semellante nome, moito máis humillante, que a corrientíña de erguelo como un xesto de desprecio ou ofensa inmadura ou ridícula).
‘Profes directores’, que mentres percorrían o pasillo central da clase se limpaban o interior d’as orellas c’as chaves da porta, e para zoscar, mandaban a cualquier alúmno a buscar os páus ao carpintéiro máis cercano.
Secretarias que valían para cubrir ausencias e logo se creían catedráticas repartindo regrázos n’as unllas e n’as palmas d’as mans, por chorradas. Siempre se ensañaban máis coas do seu propio xénero, as rapazas.
A algúns tocoulle tamén ter que ir os sabados pola mañan a rezar o rosario e o credo, máis o unico que lles quedóu na memoria de todo aquelo foi o... “Por mi culpa, por mi culpa, por mi gran culpa”... ¿E agora algúns teñen a ‘des-facha-tez’ de falar de adourtinamentos diversos?...
O resto, era pasar a mañán de rodillas e cos brazos en crúz,(cos líbros ao peso ás veces). Castigados por non saber de memoria tan excelsos i exquisitos textos, diseñados para fomentar a escravitúde, o medo e a vergóña en praza pública.
Ao millor, co tempo, e por todo iso, moitos saíron revirados e facendo o que lles dá a gana. A úns tocaronlle as ostias e a outros tocoulle-la poesía. E que dure. A poesía...claro. Qué non vos extrañe atopar escribidores que tecleen “Cerbantes” con beeee, ou que poñan tíldes, acentos e barbarísmos por donde lle sae do carallo.
Ó que non as entenda, que as deixe pasar por onde están. Por alto.

“ Os que non son conscientes do que padecen, sufren o que non merecen”.(sioux).

Para moitos d’os meus amigos e amigas. Rapaces que coñecin e que xa non poden escribir nin falar, mais permanecen na miña memoria de ‘escolante’.
http://arteixo.cidadans.net/SIOUX/46273
7 Comentarios - Envía o teu comentario
SIOUX
O NOSO ENTORNO
http://arteixo.cidadans.net/SIOUX
Sobre min
SIOUX
?rss Entrar
Últimos comentarios
artabris
16/04, 20:00
L_DEL_J
16/04, 19:25
L_DEL_J
16/04, 19:23
yoli
16/04, 19:15
sioux
16/04, 18:47
A LÚA DE FEBREIRO DE 2008
martes, 11 de marzo de 2008 19:07
ÚÚ
O mes pasado, andiven polo Terésa Herrera... (¿Materno- Infatil?).
Pasei unhas cuantas horas na segunda planta. Sin outra cousa millor que facer que observar como pola sala de espera de acompañantes, diante da porta de ciruxía, diante d’os ascensores. Se cruzaban as camillas con nenos e adúltos tamén, para ser operados. Vin como circulaban recién nados c’os seus nomes escritos a rotulador negro no cabeceiro d’as cubetas de plastico. Recién aterrizados na Galiza. Por alí pasaron Antonio... Sara... etc, etc... E ate un diminúto bonequíño que apenas se veía, n’unha camilla de adulto, con cables e aparatos cheos de luceciñas verdes e verméllas enrriba d’el. Seguro que ise cativo, cando medre, ten que saír aeronáuta ou artista.

Outra cativa d’uns cinco anos, mentres esperaba sentada na camilla para entrar na zona de quirúrxica choraba deconsolada a pobriña, porque lle habían quitado ós seus calcetíns... ¡¡¡I ela quería os seus calcetíns!!!.
Sempre hai amores e cariños insospeitados. E que pouco respetados por ninguién.

Tamén vin como unha enfermeira con un papél na man, non deixóu entrar no ascensor, sinalizado como de –“uso exclusivo para quirúrxica”- a un celador que levaba a unha rapaza n’unha camilla grande que casi non cabía pola porta do aparello de Schindler. Entre sonrrisitas, a enferméira excusouse decindo que lle urxía levar aqueles papéis á cuarta planta. E mentres se pechaban as portas do ascensor. Sin compasión algunha. Aquela enferméira baixóu a cabeza amosando a sua propia conciencia do mal feito.

O celador farfullóu: –Isto debe de ser menos importante que un papél-.

Entre os alí presentes, se albiscóu unha pequena revólta.
Mais, de novo chegóu o ascensor, e lle axudei ó celador a introducir aquel camastro de ferro no interior. Mentres él, dende dentro ó erguía un pouco -para salvar a diferencia entre as duas estructuras-, eu remempuxéi dende fora.
A pequena néboa de comentarios indignados deu en irse disipando. A resignación d’os galegos latente, palpable, vívida. Ó... ‘Xa pasóu’... de sempre.

Como eu tiña que seguir esperando, botei cincuenta centimos n’unha maquina reluciente que me deu un café con leite. E sentado n’un cacho de plastico sin patas, dei en cabilar n’as diferencias que pode haber entre ser “rebelde ou ser revolucionario”.

Xa de noite. Mentres a Lúa chéa alumeaba á Ponte da Pasáxe. Eu miraba pola fiéstra cara a ría do Burgo, oteando ós furtívos e a lancha de vixiáncia. Tal cual como Dalí pintou a Ana María. Así estaba eu, pero de noite, e con cámara de fótos no mobil. Máis eu non era Ana, nin tampouco era Dalí, nin d’alí. Nin modelo, nin artísta. Soio un acompañante como outro cualquiera. Un máis. Sin máis.
http://arteixo.cidadans.net/SIOUX/45415
22 Comentarios - Envía o teu comentario
AÍNDA MÁIS REVIRADO
venres, 07 de marzo de 2008 19:14
Tan difícil é que nos poñamos todos de acordo sin ter que matar a nadie?... Tan complicado é entenderse n’este noviño seculo XXI, como para seguir matandonos n’unha anacronia total?...

¡¡¡“Deixade as pistólas para ós muséos do pasado”!!!. ¡¡¡”Collede as ármas da palabra e a razón”!!!. Axudade a ós que loitamos contra todo, avergoñando a os manipuladores co a voz da propia verdade, d’os modos máis insospeitados e por cualquier currúncho pacífico posible. Aínda votando ou non. Berrando ou en silencio.
Á humanidade non é idióta i a éstas alturas d’os tempos, entende millor as verbas, e non quere a violencia d’as amenazas, d’os tíros ou d’as bómbas. Éstas, soio causan humillación e xenrréira futura entre quen as padece, e producen sentimentos de medo, indefensión e desconfianza entre quen as observa, tanto de lonxe, como de perto.

Seguro que o sistéma democratico de íste contubernio de país, e moitos outros reméndos posibles e futuros, non son, nin van a ser, un dechado de perfección, mais sí, de moitos interéses trapalléiros e vergoñentos que debemos derrotar entre todos xuntos. ¡¡¡Xuntos!!!. Máis non, cada un pola súa conta e no seu propio beneficio animal.

Matar, non é máis, que a demostración palpabel de que toda-las cualidades que nos distinguen como humanos se perden n’os instintos máis primarios de dominación y escravitúde d’os outros. Querer, non é poder. Convencer, aínda na derrota, é un triúnfo total.
http://arteixo.cidadans.net/SIOUX/45180
4 Comentarios - Envía o teu comentario
AÍNDA MÁIS REVIRADO
venres, 07 de marzo de 2008 19:09
Tan difícil é que nos poñamos todos de acordo sin ter que matar a nadie?... Tan complicado é entenderse n’este noviño seculo XXI, como para seguir matandonos n’unha anacronia total?...

¡¡¡“Deixade as pistólas para ós muséos do pasado”!!!. ¡¡¡”Collede as ármas da palabra e a razón”!!!. Axudade a ós que loitamos contra todo, avergoñando a os manipuladores co a voz da propia verdade d’os modos máis insospeitados e por cualquier currúncho pacífico posible. Aínda votando ou non. Berrando ou en silencio.
Á humanidade non é idióta i a éstas alturas d’os tempos, entende millor as verbas, e non quere a violencia d’as amenazas, d’os tíros ou d’as bómbas. Éstas, soio causan humillación e xenrréira futura entre quen as padece, e producen sentimentos de medo, indefensión e desconfianza entre quen as observa, tanto de lonxe, como de perto.

Seguro que o sistéma democratico de íste contubernio de país, e moitos outros reméndos posibles e futuros, non son, nin van a ser, un dechado de perfección, mais sí, de moitos interéses trapalléiros e vergoñentos que debemos derrotar entre todos xuntos. ¡¡¡Xuntos!!!. Máis non, cada un pola súa conta e no seu propio beneficio animal.

Matar, non é máis, que a demostración palpabel de que toda-las cualidades que nos distinguen como humanos se perden n’os instintos máis primarios de dominación y escravitúde d’os outros. Querer, non é poder. Convencer, aínda na derrota, é un triúnfo total.
http://arteixo.cidadans.net/SIOUX/45179
0 Comentarios - Envía o teu comentario
AÍNDA MÁIS REVIRADO
venres, 07 de marzo de 2008 19:08
Tan difícil é que nos poñamos todos de acordo sin ter que matar a nadie?... Tan complicado é entenderse n’este noviño seculo XXI, como para seguir matandonos n’unha anacronia total?...

¡¡¡“Deixade as pistólas para ós muséos do pasado”!!!. ¡¡¡”Collede as ármas da palabra e a razón”!!!. Axudade a ós que loitamos contra todo, avergoñando a os manipuladores co a voz da propia verdade d’os modos máis insospeitados e por cualquier currúncho pacífico posible. Aínda votando ou non. Berrando ou en silencio.
Á humanidade non é idióta i a éstas alturas d’os tempos, entende millor as verbas, e non quere a violencia d’as amenazas, d’os tíros ou d’as bómbas. Éstas, soio causan humillación e xenrréira futura entre quen as padece, e producen sentimentos de medo, indefensión e desconfianza entre quen as observa, tanto de lonxe, como de perto.

Seguro que o sistéma democratico de íste contubernio de país, e moitos outros reméndos posibles e futuros, non son, nin van a ser, un dechado de perfección, mais sí, de moitos interéses trapalléiros e vergoñentos que debemos derrotar entre todos xuntos. ¡¡¡Xuntos!!!. Máis non, cada un pola súa conta e no seu propio beneficio animal.

Matar, non é máis, que a demostración palpabel de que toda-las cualidades que nos distinguen como humanos se perden n’os instintos máis primarios de dominación y escravitúde d’os outros. Querer, non é poder. Convencer, aínda na derrota, é un triúnfo total.
http://arteixo.cidadans.net/SIOUX/45178
0 Comentarios - Envía o teu comentario
SIOUX
O NOSO ENTORNO
http://arteixo.cidadans.net/SIOUX
Sobre min
SIOUX
?rss Entrar
Últimos comentarios
artabris
16/04, 20:00
L_DEL_J
16/04, 19:25
L_DEL_J
16/04, 19:23
yoli
16/04, 19:15
sioux
16/04, 18:47
LO QUE HAY...¡¡¡ HAY!!!.
sábado, 08 de decembro de 2007 2:09
¡¡¡¡¡¡
Las Visas varias o las redes seis-miles aprietan. Y las hipotecas acojonan. Los créditos personales chamuscan. Y la financiación del latíllas del trinke o del usado... como semi-nuevo. También.
Paga agua, para que te la larguen del churríllo y con propiedad ajena, como si fuera agua de botellón. La bien pagaá..
Luz y Gas. Siéntete culpáble del consumo desaforado del que te cúlpan. Pero que tú no haces... ni por asomo. ¡Ni por asombro!. Jamás. Aún viviendo cuatro veces diez y consumiendo por cien.

La Contribucion. Capitalísta, pagada y cumplída.
Para que te expropien cuando quieran por tu bien ...¿Quién sabe,con el tiempo en bien de quién?. Socialísta... o no.
¿Seguros?. Con caja de cedro incluida. Por miedo a vivir. Siempre.
¿Impuesto de circulacion?. Para chupar baches y parches de gravílla como un cabr....allero.
No para los conductores. O esos moteros vendídos de todos los días.... que apoquínan en las itv’es.

¿Gasolina o gasoil?. Internet de cien megas, via digital , imagenio, mp4, mp10, televisión a la carta. ¿Despegue vertical?.

¿Comer cíne ó vivirlo?. Comprar y comer de hiper- plástico.. Ropitas de marka. Cénas, de chuli-guay.. El móvil. Cojonúdo. Localizádos todos, jejeje.
Apagado o fuera de cobertúra.
Pero... a pagar.

A cuenta o a deber,..... y si te he visto... ¿Quién carájo eres tú?... Ellos no son.

Tódos. Deudores, engreídos,y prepotentes. Patter, matter et fillis y el espíritu santo también. Chulos por carencia y educadítos por devoción. Mansos ...Mensos.

Esto redunda, en que a fín de mes en cáda casa,no queda ni un durillo, aúnque mucho se aparente y se presuma de ello. Pero sí queda. Mucho a financiar o a deber....(La nómina, (si la hay), es posesión del banco o cája de ahorros) No hay euritos en casa para repartir y fundir.
Cuánto mas divertidos y más incapacitados para pensar, mejor.
¿Será así que nos quiere ese Diós con el que hablan algúnos?... ¿O nos acomodámos a esto?.
Felíz Navidad. O lo que cada uno se invente.
http://arteixo.cidadans.net/SIOUX/38024
36 Comentarios - Envía o teu comentario
SABER SER , SABER ESTAR.
luns, 12 de novembro de 2007 1:14
En ista última
no soy yo
No soy yo
http://arteixo.cidadans.net/Halladoenlared
Sobre min
No soy yo
?rss
Últimos comentarios
No soy yo
17/04, 19:00
sioux
17/04, 18:55
esquio
10/04, 21:39
perdido
14/03, 17:13
Paloma
12/03, 23:11
Y PALOMA?
mércores, 30 de xaneiro de 2008 22:35
Se echa mucho de menos a muuuuucha gente por este blog, cada vez menos concurrido, pero hoy, revisando fotos me ha venido a la cabeza nuestra amiga Paloma. Qué fue de ella?
Ya tiene su sillón en la Academia?
Cómo va su segundo libro?
Alguien sabe algo?
http://arteixo.cidadans.net/Halladoenlared/42378
8 Comentarios - Envía o teu comentario
SILVIA PENIDE XOGA NA CASA
martes, 29 de xaneiro de 2008 20:56
SILVIA PENIDE VUELVE AL COLE

Silvia Penide vuelve, este miércoles 30, a sentarse en el que fue su colegio cuando aún era pequeña. Y es que, posiblemente, todavía tenía alguna asignatura pendiente con el lugar en el que nació y desarrolló el particular universo que la cantante deja en cada canción. Así pues, de alumna a maestra: Silvia Penide tocará en vivo ante los cerca de 200 alumnos de entre 3 y 12 años del CEIP San José Obrero de Meicende (Arteixo) en el medio de su gira por todo el estado presentando Desafinante Crónica (falcatruada 07). El concierto comenzará a las 12.30 horas en el salón de actos del colegio, una cita que seguro resulta especial para Silvia Penide.

Entradas para la gira gallega
Con el concierto en el CEIP San José Obrero de Meicende, Silvia Penide inicia una minigira de presentación de su Desafinante Crónica por toda Galicia con el patrocinio de la Fundación Caixa Galicia. Las entradas pueden adquirirse desde ya en los puntos de venda habituales de la entidad financiera: en la web de Caixa Galicia o a través del teléfono 902.434.443.
http://arteixo.cidadans.net/Halladoenlared/42207

Se echa mucho de menos a muuuuucha gente por este blog, cada vez menos concurrido, pero hoy, revisando fotos me ha venido a la cabeza nuestra amiga Paloma. Qué
Oh, Maldita sea!!!!! Fotógrafo descarado!!!!!!!
PERDÓÓÓÓÓN POR DESAPARECER!!!!
Perdonad por estar esta temporada sin tomar parte de vuestras historias -sólo atravesándolas con cuidadito, como aquel que pisa huevos...- leyéndoos desde el anonimato, sonriendo con vosotros...
Sigo viva... a veces más viva que nunca... otra sumergida en montañas de papeles y con una eterna cortina de humo que me confunde entre la gente...
Pero hoy... Perdido... un mail de Amadora me ha hecho saltar de url en url y he acabado en tu blog... y pese a la inversión, y a lo gótico de la imagen -oh dios, que calambre narcisista me recorre en este momento...- creo reconocer mis cristalinos, mis iris y mis pupilas curiosas... ¿Me equivoco?
Y ahora, a punto de dejarte un comentario aquí... me encuentro con mis rizos...
¡¡Fotógrafo descarado!! ... maldita sea... me has hecho sentir especial... me has trasladado al otro lado, a mi, la que siempre ha utilizado a los demás para inspirarse...

... gracias ...


Y saludos a todos desde mi reducto compostelano
Paloma - 12/03, 22:42
Mordisco de lengua. De los grandes, de los que hincan con ganas... XD
Retiro lo de la similitud ocular, -puto egocentrismo- pero no me digas, que si la inviertes a modo de espejo, y la retocas como tú lo haces no tiene un parecido razonable a la imagen de la entrada segunda de mi blog ya caduco...
*Fodida manía de bota-la lingua a pacer...*
Cuando cambiaré... o.O
Paloma - 12/03, 23:11
Cierto. Es normal que lo pensaras. Algún día usaré tus ojos.
perdido - 14/03, 17:13
http://arteixou.blogspot.com
Envía o teu comentario
Comentario:
Sinatura:
Url:
Email:
Condicións de publicación de comentarios


Como bien podeis ver solo podemos encontrar basura en cidadans .... política, calumnias, insultos ..... ¿qué pasa? ... lo poco bueno que tenemos en Arteixo ¿no tiene entonces cabida en cidadans? .....
sigue trabajando Oscar, seguid trabajando @mencer, sigue así Isabel, ánimo a todos los que desde el inconformismo luchais por cambiar la mierda que hemos permitido entre todos. Con Gayoso de concejal de cultura y ..... otras cosas .... es lógico que floreciese una pequeña revolución....pese a quien pese .... las amenazas, calumnias e insultos no provocarán silencio... sino .... más revolución. Los seguidores no necesariamente debemos mantenernos en la sombra siempre.... también debemos comentar algunos puntos.

http://arteixo.cidadans.net/suisse/2008/06/17/animo-mencer-estamos-aqui-arteixo-os-quiere/
0 Comentarios - Enviar comentario
Valid XHTML 1.0
Valid CSS
Algunos derechos reservados
Algúns dereitos reservados