Castellano Galego
Castellano Galego
-Papá... os avós quérense?
-Ou fillo... que cousas tés... e como non se han querer?
-E que falan moi pouco entre eles, e case sempre é para rifar...
-Mira fillo: os avós falan moito máis do que nos pensamos, e a maioría das veces non usan nin palabras.
-E como é iso?
-Heiche de contar un conto...
[...]Un día, Artai preguntou aos seus congregados o seguinte:
-Por que os homes berran cando están anoxados?
Os presentes pensaron por un momento.
-Porque perdémola calma -dixo un- por iso berramos.
-Pero por que gritar cando a outra persoa está ao teu lado? -preguntou Artai- Non é posible falarlle en voz baixa...? Por que gritas a unha persoa cando estás enfadado?
Os homes deron algunhas outras respostas pero ningunha delas satisfacía a Artai. Finalmente el explicou:
-Cando dúas persoas están anoxadas, os seus corazóns sepáranse moito. Para cubrir esa distancia deben berrar para poder escoitarse. Mentres máis anoxados estean, máis terán que levantala voz para escoitarse un ao outro a través de esa grande distancia.
Logo Artai continuou:
-¿E que sucede cando dúas persoas andan en amores? Eles non berran, senón que se falan paseniño: por que? Porque os seus corazóns están moi próximos. A distancia entre eles é moi pequena... cando namoran aínda máis, que sucede? Non falan, só borboriñan e recoñecen entón a grandeza do sentimento mutuo. Finalmente non precisan nin sequera a melodía da voz: só se miran e con iso abonda. Así é a comunicación cando dous se aman... se discutides non deixedes que os vosos corazóns se afasten. Non digades palabras que vos distancien máis. Chegará o día que a distancia sexa tanta que non atoparedes o camiño de volta[...]
E foi anos máis tarde cando me atopei a min mesmo tomando un café de sobremesa co meu avó, mentres a avoa fregaba os cacharros. Recordo que falabamos do nobre arte de mocear, e de como o poético galanteo doutros tempos caera en desuso hoxe en día. E entón pasou o seguinte: ao deixalo cacharro do café na encimera, o meu avoíño rozou a man da súa dona. Na súa cara había un sorriso pícaro, como se quixese remarcar que o roce fora intencionado.
-Sácateme de aí, pasmón!
As palabras da avoa eran as que eran: pero o xeito no que as pronunciou, o xesto do corpo, o ollar cara o seu home...
Foi nese intre que recordei o conto aquel que na infancia me contara papá.
Velaí o amor.
