Castellano Galego
Castellano Galego
A día de hoxe, falar de surrealismo é referirse a calquera cousa que presente un leve matiz extraordinario. Por exemplo:
É surrealista que un rapaz de Morás debute co primeiro equipo do Real Madrid; e tamén se define como surrealista toparse no Eroski coas cantareiras de Ardebullo facendo a compra do mes; échevos surrealista dabondo que un gaiteiro madrugue, ou que un político galego fale ben o seu idioma...
No ano 1924 André Bretón redactou o primeiro Manifesto Surrealista, o cal incluía unha definición da propia palabra:
Surrealismo: "substantivo, masculino. Automatismo psíquico puro, polo cal se intenta expresar verbalmente, por escrito ou por outro modo, o funcionamento real do pensamento. É un ditado do pensamento, sen a intervención reguladora da razón, alleo a toda preocupación estética ou moral."
E foi tamén no ano 1924 no que un arteixán entrou a formar parte da historia do Movemento Surrealista. Marcial Dopico quería ser escritor, e o seu traballo de escribinte no xulgado de Arteixo coutábao en demasía. A lectura das memorias do Marqués de Bradomín prendeu mecha na súa fantasía post-modernista, e así foi como decidiu marchar a París con dez mil pesetas e coa ilusión dunha vida bohemia. Por un capricho do destino, foi a compartir pensión con André Bretón. Conxeniaron, e o emerxente Surrealismo colocounos nunha fronte común: a promoción e difusión da nova corrente estética. O Surrealismo daba os seus primeiros pasos, e Bretón andaba inmerso nunha especie de xira polas academias e universidades francesas. O seu propósito era sementar por tódolos regos posibles esa idea da “liberación creadora do inconsciente”. Marcial Dopico exercía de discípulo avantaxado e de asistente persoal, acompañando en todo momento a André, e velando polo correcto desenvolvemento das conferencias, coloquios e charlas coas que se estaba estrando o pais galo.
Nunha destas viaxes ao Finisterre Francés, André propúxolle a Marcial trocar as personalidades. Tratábase de simular que Marcial era en realidade André Bretón, e que o propio Bretón exercese de asistente no transcurso da conferencia. Non é que Bretón tivese moita confianza na retórica do seu pupilo, pero non lle apetecía moito falar ese día. Ademais o carácter surrealista da acción quedaba fora de dúbida. Pola súa parte, Marcial viu o seu momento de gloria, xa que o de escribir (escribir ben) non era tan sinxelo como el pensara. O noso Marcial oficiou a conferencia cunha solvencia tal, que os aplausos do final tardaron varios minutos en extinguirse. O verdadeiro Bretón asistía satisfeito ao espectáculo dende a última bancada do salón de actos. Cando rematou o estrondo do bater de mans, un catedrático de arte algo rabudo tomou a palabra para facerlle ao orador unha pregunta con moita malicia. Ao auténtico Bretón subiulle a tensión tres puntos, pero enseguida retomou a normalidade ao escoitala resposta do noso Marcial:
-Esa pregunta que vostede me fai antóllaseme tan ridícula e superflua, que deixarei que lla responda o meu asistente...
O verídico André Bretón ergueuse dende a última bancada do salón de actos, e puxo o punto sobre da i. A súa versatilidade dialéctica ficou resgardada, o Movemento Surrealista continuou a súa inevitable expansión...
... e o momento de gloria de Marcial non se evaporou.
Sonche contos!!!
