Castellano Galego
Castellano Galego
A semana pasada escoitei un conto que se me fixo raro. Abundan por estes lares historias sobre animais que falan como a xente. Os corvos que en realidade eran almas en pena con débedas pendentes neste mundo; as perdices que discutían se os dentes de Paulino Botas eran de ouro ou non; o cocho con sete San Martiños ás costas que rogaba pola propia matanza; “Morita”, a besta do tío José de Santa Icía, republicana e conselleira en amoríos...
Igual é porque este conto chegoume do outro lado do océano, do Uruguai, e aló sonche moi peculiares para según que cousas. Sorprendeume escoitar esta leria, na que é un home o que torce o seu brazo, e lle dá por aprender a fala dos cans.
[...]O certo é que foron anos de arduo e pragmático aprendizaxe, con lapsos de desalento nos que estivo a punto de desistir. Pero ó fin triunfou a perseveranza e Raimundo aprendeu a ladrar. Non a imitar ladridos, como teiman en facer algúns chistosos ou que se cren tal, senón a ladrar. ¿Que foi o que o impulsou a ese adestramento? Ante os seus amigos auto-flaxelábase con humor: “a verdade é que ladro por non chorar.” Sen embargo, a razón máis verídica era o seu amor case franciscano polos seus irmáns cans. Amor é comunicación. ¿como amar entón sen comunicarse?
Para Raimundo representou un día de gloria cando o seu ladrido foi por fin comprendido por Leo, o seu irmán can, e (algo máis extraordinario aínda) el comprendeu o ladrido de Leo. A partir dese día Raimundo e Leo tendíanse, polo xeral no atardecer, baixo da glorieta, e dialogaban sobre temas xerais. A pesar do seu amor polos irmáns cans, Raimundo nunca maxinara que Leo tivese unha visión tan sagaz do mundo.
Por fin, unha tarde animouse a preguntarlle, en varios sobrios ladridos: “dime, Leo, con toda franqueza: ¿que opinas do meu xeito de ladrar?” A resposta de Leo foi simple e sincera: “Eu diría que o fas bastante ben, pero terás que mellorar. Cando ladras aínda se che nota o acento humano.”[...]
Sonche contos...
