RECITAL POÉTICO-MUSICAL EN NEAÑO (CABANA DE BERGANTIÑOS)
xoves, 17 de xullo de 2008 14:10
DATOS CEDIDOS POR: Concello de Cabana de Bergantiños
RECITAL POÉTICO & ACORDEÓN.
Poesía, música de acordeón e teatro para a fin de semana cultural en Cabana de Bergantiños
O Concello de Cabana de Bergantiños propón unha fin de semana cultural baseada na poesía, na música de acordeóns e no teatro.
Así, este venres 11, a partir das 10 da noite, celebrarase na Praza de Neaño a ‘Noite da música e da poesía’ en homenaxe a poetisa local María Baña Varela e do compositor do Balado (Neaño) Xosé María Álvarez Canto. Recitarán o poeta de Canduas Óscar de Souto e o malpicán Paco de Tano. Tocarán o acordeón As dúas e Xesús Couto e os seus acordeóns.
En documento adxunto achegamos máis información sobre os participantes.
III Xornadas de Teatro Anisia Miranda
As III Xornadas de Teatro Anisia Miranda saen este ano a fóra do territorio cabanés e celebraranse na Fundación Xosé Neira Vilas (Gres. Viladecruces) durante a tarde do sábado 12 de xullo.
Nelas representaranse un total de oito obras escenificada por grupos da Escola Municipal de Teatro que dirixe Silvia Losada Crende. Acudirán actores e actrices das unitarias de Borneiro e do CEIP As Revoltas. Ademais de escenificacións recitaranse poemas de Xosé Neira Vilas e Anisia Miranda.
A viaxe realizarase en autobús. Este partirá ás 16.00 h da Praza do Concello na Carballa e regresará ás 22.00 h. Ademais das representacións teatrais hai programada unah visita á Fundación Neira Vilas e unha merenda nas Insuas.
Departamento de Cultura e Deportes
Óscar de Souto
É natural de Canduas (Cabana de Bergantiños, 20 setembro 1980). A súa formación académica orientouse cara ó mundo da impresión e deseño gráfico e web. A súa obra literaria componse dos títulos: Mi pretexto, Máis alá de min, Senti, Terra, Lembranzas e En Ausencia. É colaborador habitural en revistas como Xente Nova, Airiños ou o xornal El Periódico de Arteixo.
Desempeña un importante papel no campo da dinamización cultural e literaria a través do colectivo @mencer-Arteixo.
Ao longo da súa carreira literaria acadou os seguintes premios:
a) Accésit de poesía II Concurso literario “Rita Suárez Amado” do ano 2007 .
b) Semifinalista do premio nacional de poesía “Amarga Hiel 2007”.
c) Accésit de poesía III Concurso literario "Rita Suárez Amado" do ano 2008
d) Múltiples galardóns nos Concursos Literarios Don Bosco dende o ano 1995 ata o ano 2000.
Paco de Tano
Adegueiro e poeta ourensán afincado na vila de Malpica de Bergantiños. Gañou o Certame María Baña no ano 2000. Participa no colectivo cultural Caldeiron.com. Neste selo editou os seus dous libros de poesía: Xanela ao bío e Con sangue nos beizos.
As dúas
“As dúas” son un dúo de acordeóns formado por Sabela, nacida no Concello de Oza dos Ríos, e Tamara, nacida en Fene. Empezaron a tocar como dúo no ano 2005.
Son alumnas do Conservatorio Profesional de Música Xan Viaño de Ferrol, onde forman parte da orquestra de acordeóns. Ademais colaboran nun cuarteto da asociación "Amigos del acordeón" con sede na Coruña.
No ano 2006, conseguiron o 1º premio no "I Certame de Acordeóns Vila de Cedeira", no ano 2005 acadaron o 2º premio no 48 Certame Nacional de Acordeóns e en no 2006 acadaron o 1º premio no 49 Certame Nacional.
En xeral, as cancións interpretadas por As dúas vai desde o repertorio da música tradicional galega ata pezas populares rusas, brasileiras, arxentinas, mexicanas etc. Tampouco esquecen a música clásica. En definitiva, presentan actuacións á carta; é dicir, segundo a demanda do público que acode ós seus concertos.
Jesús Couto e os seus acordeóns
O grupo Jesús Couto e os seus acordeóns está formado por catro compoñentes: Jesús Couto Varela, Manuel Riobó, veciño de Neaño, César Pose e Pepe de Mato. Os tres primeiros interpretan o acordeón piano, Pepe de Mato toca o acordeón diatónico.
Este grupo fundouse no ano 2004 co obxectivo de recuperar un instrumento que décadas atrás tivera moito protagonismo nos salóns de baile e nas salas de festa da comarca.
Teñen actuado ó longo de toda a provincia da Coruña en festas de relevo como as do Rosario da Coruña ou na Festa das Letras da A.C. Monte Branco. A zona que máis acoden para actuar é Ferrolterra, de onde proceden as acordeonistas anteriores, e na que a presenza do acordeón ten bastante importancia.
Presenta un repertorio composto por pezas do cancioneiro tradicional galego con outras do repertorio clásico francés.
Dúas persoas do grupo de Jesús Couto mantiveron relación con Xosé María Álvarez Canto. O propio Jesús Couto, cando estudaba acordeón en San Sebastián desprazábase á taberna de José María para intercambiar opinións e sempre disposto a escoitar a innumerables anécdoas que o músico de Corme lle contaba. Por outro lado, Manuel Riobó naceu como músico de acordeón na taberna de José María. Con el deu os seus primeiros pasos. De seguro que as leccións do mestre foron de proveito porque aínda hoxe desde Neaño segue a estela musical deixada por José María Álvarez Canto.
arteixo.cidadans.net/oscardesouto/53951
0 Comentarios - Envía o teu comentario
OSCAR DE SOUTO: CON BERGANTA TAMÉN NO CORAZÓN. CABANA DE BERGANTIÑOS. CABANA. BERGANTIÑOS. POESÍA DE BERGANTIÑOS. RECITAL PRAZA NEAÑO. MARÍA BAÑA HOMENAXE. OSCAR DE SOUTO. RECITAL DE OSCAR DE SOUTO. HOMENAXE A CULTURA EN NEAÑO.OSCAR DE SOUTO: CON BERGANTA
[editar ]
martes, 15 de xullo de 2008 14:13
DATOS CEDIDOS POR: Concello de Cabana de Bergantiños
RECITAL POÉTIICO & ACORDEÓN.
Poesía, música de acordeón e teatro para a fin de semana cultural en Cabana de Bergantiños
O Concello de Cabana de Bergantiños propón unha fin de semana cultural baseada na poesía, na música de acordeóns e no teatro.
Así, este venres 11, a partir das 10 da noite, celebrarase na Praza de Neaño a ‘Noite da música e da poesía’ en homenaxe a poetisa local María Baña Varela e do compositor do Balado (Neaño) Xosé María Álvarez Canto. Recitarán o poeta de Canduas Óscar de Souto e o malpicán Paco de Tano. Tocarán o acordeón As dúas e Xesús Couto e os seus acordeóns.
En documento adxunto achegamos máis información sobre os participantes.
III Xornadas de Teatro Anisia Miranda
As III Xornadas de Teatro Anisia Miranda saen este ano a fóra do territorio cabanés e celebraranse na Fundación Xosé Neira Vilas (Gres. Viladecruces) durante a tarde do sábado 12 de xullo.
Nelas representaranse un total de oito obras escenificada por grupos da Escola Municipal de Teatro que dirixe Silvia Losada Crende. Acudirán actores e actrices das unitarias de Borneiro e do CEIP As Revoltas. Ademais de escenificacións recitaranse poemas de Xosé Neira Vilas e Anisia Miranda.
A viaxe realizarase en autobús. Este partirá ás 16.00 h da Praza do Concello na Carballa e regresará ás 22.00 h. Ademais das representacións teatrais hai programada unah visita á Fundación Neira Vilas e unha merenda nas Insuas.
Departamento de Cultura e Deportes
Óscar de Souto
É natural de Canduas (Cabana de Bergantiños, 20 setembro 1980). A súa formación académica orientouse cara ó mundo da impresión e deseño gráfico e web. A súa obra literaria componse dos títulos: Mi pretexto, Máis alá de min, Senti, Terra, Lembranzas e En Ausencia. É colaborador habitural en revistas como Xente Nova, Airiños ou o xornal El Periódico de Arteixo.
Desempeña un importante papel no campo da dinamización cultural e literaria a través do colectivo @mencer-Arteixo.
Ao longo da súa carreira literaria acadou os seguintes premios:
a) Accésit de poesía II Concurso literario “Rita Suárez Amado” do ano 2007 .
b) Semifinalista do premio nacional de poesía “Amarga Hiel 2007”.
c) Accésit de poesía III Concurso literario "Rita Suárez Amado" do ano 2008
d) Múltiples galardóns nos Concursos Literarios Don Bosco dende o ano 1995 ata o ano 2000.
Paco de Tano
Adegueiro e poeta ourensán afincado na vila de Malpica de Bergantiños. Gañou o Certame María Baña no ano 2000. Participa no colectivo cultural Caldeiron.com. Neste selo editou os seus dous libros de poesía: Xanela ao bío e Con sangue nos beizos.
As dúas
“As dúas” son un dúo de acordeóns formado por Sabela, nacida no Concello de Oza dos Ríos, e Tamara, nacida en Fene. Empezaron a tocar como dúo no ano 2005.
Son alumnas do Conservatorio Profesional de Música Xan Viaño de Ferrol, onde forman parte da orquestra de acordeóns. Ademais colaboran nun cuarteto da asociación "Amigos del acordeón" con sede na Coruña.
No ano 2006, conseguiron o 1º premio no "I Certame de Acordeóns Vila de Cedeira", no ano 2005 acadaron o 2º premio no 48 Certame Nacional de Acordeóns e en no 2006 acadaron o 1º premio no 49 Certame Nacional.
En xeral, as cancións interpretadas por As dúas vai desde o repertorio da música tradicional galega ata pezas populares rusas, brasileiras, arxentinas, mexicanas etc. Tampouco esquecen a música clásica. En definitiva, presentan actuacións á carta; é dicir, segundo a demanda do público que acode ós seus concertos.
Jesús Couto e os seus acordeóns
O grupo Jesús Couto e os seus acordeóns está formado por catro compoñentes: Jesús Couto Varela, Manuel Riobó, veciño de Neaño, César Pose e Pepe de Mato. Os tres primeiros interpretan o acordeón piano, Pepe de Mato toca o acordeón diatónico.
Este grupo fundouse no ano 2004 co obxectivo de recuperar un instrumento que décadas atrás tivera moito protagonismo nos salóns de baile e nas salas de festa da comarca.
Teñen actuado ó longo de toda a provincia da Coruña en festas de relevo como as do Rosario da Coruña ou na Festa das Letras da A.C. Monte Branco. A zona que máis acoden para actuar é Ferrolterra, de onde proceden as acordeonistas anteriores, e na que a presenza do acordeón ten bastante importancia.
Presenta un repertorio composto por pezas do cancioneiro tradicional galego con outras do repertorio clásico francés.
Dúas persoas do grupo de Jesús Couto mantiveron relación con Xosé María Álvarez Canto. O propio Jesús Couto, cando estudaba acordeón en San Sebastián desprazábase á taberna de José María para intercambiar opinións e sempre disposto a escoitar a innumerables anécdoas que o músico de Corme lle contaba. Por outro lado, Manuel Riobó naceu como músico de acordeón na taberna de José María. Con el deu os seus primeiros pasos. De seguro que as leccións do mestre foron de proveito porque aínda hoxe desde Neaño segue a estela musical deixada por José María Álvarez Canto.
OSCAR DE SOUTO, OSCAR DE SOUTO, OSCAR DE SOUTO, OSCAR DE SOUTO, OSCAR DE SOUTO,OSCAR DE SOUTO, OSCAR DE SOUTO, OSCAR DE SOUTO, OSCAR DE SOUTO, OSCAR DE SOUTO,ESCRITORES DE ARTEIXO, ESCRITOR DE ARTEIXO, POESÍA DE ARTEIXO, ARTEIXO, OSCAR DE SOUTO, OSCAR DE
martes, 15 de xullo de 2008 14:16
“en ausencia”
por Óscar de Souto
poemario en galego
2008
soterreite viva
e xa finaron as poesías
-carentes de sentido-
polo teu amor difuso
do que xa non quedan alegrías ;
e … se non es musa ,
nin amiga ,
nin amante….
estás morta…
e xa non existes.
amor falecido.
“ assenza “
ti.
eu.
ninguén,
residimos no ceo
na tona do mundo
desta verde escultura
na xanela dos ollos.
morremos vivindo
paseniño
asediados na loucura
dese mirar cego
dunha sinxela flor…
fermosa e pura.
nesta terra das cores
nai fachendosa
da chaira encantada
prado dos prados
-fada-
corazón do mundo
no chover das horas
desta vila namorada
que chora en orballo
un mar de bágoas.
fogar dos poetas
que navega na vida
sobre o ar e o vento
fuxindo dos tempos
coa presa dun río
i en agonía do mar!
postal de sangue
fráxil
eterna
que me engaiolas apracíbel
nesta ténue cruz silandeira
que nos achega imparábel
o verde océano lene
perfecto
verxel
edén do amor.
Terra
Verso
Morte
residimos no ceo
ardendo en latexos
no lume bendito
da fraga do tempo
que nos afasta de ti…
Chaira
Corazón
Cor
chaira que latexa ebria de cor
no corazón do mundo.
“Cuore del mondo”
neste mundo gris
( sen poesía )
sobrio e triste
póusase en min a luz
i escribo :
farto de alegría
ebrio de versos
neste abismo das horas
verba tras verba
máis alá das cores !
e nace do fin un comezo
dende a quietude
morte e vida
rota xa …
a barreira do silenzo
na dor da hipocresía.
abrázanme as dúbidas
ríndose xocosamente
neste non decir
neste calar
querendo falar
sen idioma
sen país …
morto !
“silenzio”
sons grabados no ar
melodias do vento.
luscofusco de inverno
música de gaitas
da terra que baila
no alalá do tempo…
sons grabados no ar
melodias do vento.
aturuxo eterno
pandeiro, pandeireta
tambor e bombo
musitando lenes
con sentimento
composicións escritas
na mente
no espazo
nesta tradición …
que nunca falece !
lembranzas de gaiteiro
rebasando a vida e a morte
en regueifas sinxelas
máis alá de todo !
sons grabados no ar
melodias do vento.
frauta rouca e celta
- agasallo do ceo -
que toca unha peza
- ininterrompida -
fráxil
feiticeira
neste .. verde mollado
(orballo benquerido)
choiba sen pasado
sobre o meirande prado …
… que viron os ollos.
corcheas
sonetos
negritas …
resistindo no inferno
sobre o vento e as nubes
máis alá dos séculos
máis alá do eterno
e máis alá de todo !
sons grabados no ar
melodias do vento.
osixeno dos foles
bicando o mar e as serras
co sentimento …
desta terra que baila
o compás da vida
… na música dos versos.
sons grabados no ar
melodias do vento.
“suono”
cando fuxe a calor do corpo
na friaxe dunha man postrada
co último ofego
fuxe tamén a vida :
alma e verbo silenciados
nesta mágoa sublime
alén das palabras.
dor.
dor dunha tarde calquera
o carón dunha cama triste
nunha despedida calada
sen verbo,
sen lóxica.
inmensa ausencia infinita …
durísima e incomprensíbel.
sen ti,
sen unha raiz,
sen meu amigo, sen meu avó,
sen a miña orixe na sangue e na luz
debo maxinarme a min de novo e renacer da dor
e aprender a vivir sen un pasado vivo. Buscándome outra vez
na magoa ferinte e atróz dun longo futuro de ausencias e de bágoas.
sen verbo,
sen lóxica.
… e sen ti.
“ nonno-metafora “
unha partida de strept-poker :
beizo contra beizo contra beizo
nun gorexar fausto
vicioso
nú.
nádegas perfectas
nesta textura quente.
cóxegas na pel do lombo
neste inferno de paixón
desatada.
alma e mirada :
desexo gorentoso
de ollar curioso
… que sorrí.
este quérote sen quererte
este amar sen amar
solo por un intre
intensísimo,
imposíbel,
curto…
nú.
luxuria, … pracer amable.
ti,
ela,
aqueloutra
todas vos, i eu …
enmarañadas na suor dunha alcoba de carne.
“poesia di fuoco”
“La mujer escoge muchas veces
al hombre que la ha de escoger a ella”.
Paul Le Févre, Paul Geraldy (1885 - 1954), escritor francés
---------------------------------------------------------
bico
saraiba
xogo.
son das estrelas
en lontanía inorde
do teu mirar fogoso
- brilo feiticeiro -
nun anaco de curva do reloxo…
pido perdón o vento
ollando este ar curioso
en verso-prosa
- salaio tardío -
deste mañá amando hoxes.
musitan as cancións melódicas
sabores salgados
con notas de cores calados
no silenzo das letras.
e ti …
capricho ;
do destiño,
da vida,
desta …
…. a miña parrafada
nun folio de luz …
es lareira dos latexos
finita
lene
xocosa
…
…
…
… alén de tódolos mirares !!
“ capriccio “
“El talento se nutre mejor en soledad”.
Johann Wolfang von Goethe (1749 - 1832), escritor alemán
----------------------------------------------------------
un xardín de nubes vacilantes
xorden da noite afogada.
luz cegadora da escuridade
silandeira e amada.
concretos
precisos instantes
da vida na sorte
nesta…
dulce verdade.
morte do amor no amor
que me anda a buscar
-paseniño-
en latexos presurosos
afogados de dor.
corazón que fina
no calor da pel sen a pel
fria beizón abafante
lonxe dun día calquera
e , de súpeto …
… lonxe de ti !
“Battito”
“El hombre más fuerte es el que mejor resiste a la soledad”.
Henrik Ibsen (1828 - 1906), dramaturgo noruego
------------------------------------------------------
nesta larga e dura…
-a túa ausencia-
desatáronse en min as palabras
melódicas i eternas
coma unha música imparábel
sonora
fráxil
eterna
perfecta.
a vida derretida
coma témpano de xeo
fundida co minutario
horfo de amor….
… e horfo de ti !
…
“Assenza”
“Todo el placer de los días está en sus amaneceres”.
François de Malherbe (1555 - 1628), escritor francés
-------------------------------------------------
nubes quedas
flotando nun océano de ar
alén das miradas
no firmamento malva
desta fronteira intanxíbel
entre auga e vento.
postal meiga. Luscofusco
na costa silandeira i eterna
-paz inesgotábel-
que envolve os poemas sinxelos
en cóxegas de brisas na face.
frios de bágoas, de ledicia
na tarde que morre
diante de ti.
paseniña ausencia do sol ardente
que vai fuxindo pausado
alén de todos nós
nun adeus
calmo
nú.
…
“postale”
“Vivir sin raices es vivir en el infierno”.
Peter Abrams (n. 1919), escritor sudafricano.
----------------------------------------------------------
e … dudan as palabras
confusas, orfas de verbo
no solpor eterno e claro
desta chaira fachendosa
a carón deste inferno…
miles de coches silbando
nun longo soño-pesadelo
na noite aquela esquecida
e triste. Prantura inmensa
alén das verbas e das horas.
amigos da tebra inorde
que me andan a chamar
a esa timba de cartas
no ar e no vento…
… soño derradeiro
onde fita o silenzo:
- eterno e apacíbel -
no mar aquel …
… dos meus versos.
“tenebre”
“Pensad que hasta para ser dichoso hay que acostumbrarse”.
André Chenier (1762 - 1794), militar y poeta francés
--------------------------------------------------------
Un día enteiro rodeado dos teus beizos.
Unha tarde calquera nadando no mar.
Unha noite núa … alén dos versos.
Amencer no silenzo máis puro.
Un mundo enteiro axeonllado ante ti.
Todo partindo da quietude.
O sorriso dunha nena lene.
Unha folla en branco.
Un pequeño poema.
O esteiro calmo.
Ana Vanessa … e mais eu”.
quietudine”
“no hay victoria si no se pone fin a la guerra”
Michel Eyquen de Montaigne (1533-1540), escritor francés
------------------------------------------------------
o tempo,
coma un río,
corre presuroso cara o mar.
…
contos dunha belliña
o carón dunha cociña de ferro.
domingo.
un inverno calquera.
historias grises
dunha era finada
xa fai cen anos daquela.
contos dunha repúbrica.
un tempo sen reis.
comer :
un día si e dous non.
Mi Madre,
Mi Padre,
meus irmás…
… e máis eu.
estoupa a repúbrica,
o pobo e a guerra.
estoupa todo !
aquela bágoa da belliña lémbroa ben.
campos de pampoias nun ar perfecto.
cadaleitos do este… nun cheiro a pólvora.
minas de wolfram.
morte e dor facendo o amor no palleiro.
todos morren no conto.
cen mil cabos de ano
nun requiem eterno.
un enterro por día.
todos morren no conto…
… agás a meniña …
que é a debandita belliña
a carón dunha cociña de ferro.
nun domingo.
e nun inverno calquera.
“Preziosa”
a vida é un casting.
unha vinganza de vinganzas.
un cúmulo de mortes e de nacementos.
un millón de amenceres.
e nada remata co luscofusco.
todo serve a todo. Un inmenso morrer
para nacer novamente.
si. Un poeta non é o corpo ;
eu son o que escribo.
un xigante furacán de estrofas e prumas
sobre un ar violeta
no paraiso das palabras.
a vida … é un casting !!!!
….
“Uragano”.
“ En la naturaleza humana hay generalmente más del necio que del sabio. “ * Francis Bacon ( 1561 - 1626 ), filósofo inglés.
------------------------------------------------------
Afogando na dor do esquecemento
achei, un día, un pequeno país.
foi ó nacer eu, inxenuo e nú,
e florecín de súpeto ebrio de letras e recordos
escabando no chan historias da terra
no altivo navegar da poesía.
…
esa metáfora complexa e sinxela :
ese dicir sen dicir dicindo !
causa do destiño
do tempo presuroso
batendo minutos paseniño.
Abrente do día na noite, o carón do luscofusco
ceibando xeada na tona inerte da xanela
o carón deste ar xélido de ausenzas
- mar de casas baleiras -
neste morrer, neste longo río de sons insonoros
… durísimos e intragábels !
….
e …
… afogando na dor do esquecemento
achei, un día, un pequeño país.
“ Mare di stupiditâ “.
“ Las diversiones son la felicidad de aquellos que no saben pensar”.
* Alexander Pope ( 1688 - 1765 ) , poeta inglés.
---------------------------------------------------------
no agromar alto
da marea máis viva daquel outono
caeu sobre do azul no país das augas
a desazón dunha brea negra e ponzoñenta.
… para o non esquezo leense con espellos
sobre o papel aquel … Egitserp innombrabel .
naquel silenzo de bagoas internas
magoante ...
non atopa conforto o desacougo
e rompe o poeta filas ,
sen palabras ,
alistándose, coma un camicace , no exercito aquel dos feitos.
…
loita da suor nas rochas o carón dos abismos nos caborcos
a rentes da costa ferida de morte
nesa fin do mundo , Arretsif azul ennegrecido
desta … nosa dura loita antes de comezar perdida .
…
Aíxum salbando o insalbábel
como eterno símbolo de loita inesquecíbel .
cheiro do inferno sobre do mar :
soldados brancos no país do vento
terra humide magoada, auga i herba ,
- orballo das promesas caendo no deserto -
na loita eterna da desesperazón indescriptíbel .
…
montes de esterco e brea carbónica ( mal-chamados galletitas )
fican enmarañados en dor sublime
nas lombas da virxe praia violada
- ultraxe sen adxectivos -
cortándome tódolos desexos e ilusións .
nun intre, multiplico por cero o plan a, b e c …
nunha violación-metáfora que me
cuspe veleno e carraxe
no corazón mesmo dos sesos .
estrela vermella da carraxe
sobre unha banda vertical cor mar
nun lenzo de olvidos e de algodón .
…
e malamente lembro
un tempo de horas sublimes
onde, por un intre, alzou o bó o roiseñor
e cantaron miudiño os fillos dos bardos
aquel NUNCA MÁIS que se revela :
- en regueifa xusta e inmortal -
unha e outra e outra e outra vez
dende aquela noite con sol ata o infindo …
… e … máis alá de nós !!!
coma única estrofa posíbel
neste non dicir de gorxas anoadas
en sabor a salitre na farinxe
coma recital mudo de prantura e lembranzas
tatarexado polos beizos do pobo do vento
e da poesía !!!
… nunca máis !!! … , … , …
nunca máis !!! … , … , …
nunca … !!! , … , … , …
“ Giammai !!!! ”.
“ Y la vida es uno mismo , y uno mismo son los otros “.
Juan Carlos Onetti ( 1909 - 1994 ), escritor uruguayo.
------------------------------------------------
ainda vexo aquel sol se pecho os ollos
transpasar as follas dos carballos
nese raio de ardora verde-fluorecente
rebentar a xoven flor da miña desnortada hipocresía .
e preferiría, abofé , non herdar endexamáis
esas terras da morriña ;
…
e desexo nun flashbag que o minutario se deteña
sen lume de horas, sen plumas de bagoas
que arrasen todo duramente.
adoezo no recordo daqueles tempos antes do meu nome ,
e xente , e seres , e lares ,
e luces
que nunca maxinei que foran certos .
todo morre de contado
e non me saen estrofas definidas …
…
… pero eu …
… ainda vexo o sol agromando
transpasar as follas dos carballos
nese raio de ardora verde-fluorescente
aló… nun remoto monte do pasado .
“ Raggio verde “.
“ Si la virtud te falta , nada tienes ”.
* Lupercio Leonardo de Argensola ( 1559 - 1613 ), poeta español .
---------------------------------------------------------
silenzo repentino das bagoas do ar agrisado : escampada
nunha fria noite de invernía sobre
aquel Oxietra nacente e tristón do onte , hoxe aceso .
…
bolboretas dos prados de Ednis
crucificadas sobre unha axenda bella
e unha rosa rosa murcha
pousada sobor dunha minúscula impresora .
extranos poemarios na papeleira do portátil .
lonxe xa os prados aqueles da ledicia
onde galopábamos desatados coma lobos
con facianas sorrintes
por arrós de costas embrañadas
na loucura , aquela
de perseguir calquera cousa
máis alá do ceo engaiolado .
lonxe xa … de novos comezares
no esquecemento do cuco e da curuxa
alentan metas os meus versos
- coma cantos imposíbels -
e ainda siguen hoxe os nenos galoupando
por duros arrós de fume , cemento e rañaceos
- xordos , cegos i esquecidos -
mentras versan estes días tan calados
nesa sombra que aluma na nostalxia , na loucura lene
.. de buscar calquera cousa !!!
“ Ironia-metafora “.
“ Los románticos son seres que mueren de deseos de vida “.
Francisco Nieva ( n . 1927 ), dramaturgo español .
------------------------------------------------------
voa un miñato a rentes do ar calmo de Saudnac .
oscuridade negrísima afogando en
pacto de lobos en presenzas silandeiras invisíbels .
lúa , mar i estrelas en misión secreta
praneando endeusados
poemas de luces e cor
o carón da imborrabél Anabac
en noite fecha nun esteiro .
…
sons inaudíbels
facéndome cóxegas na faciana
nesta ben amada Ariellet , fermosa e libertina ,
en xardíns e sombras
con ironías sublimes e perfectas .
e ti , acompañáchesme sempre con fonda presenza
neste diluirme finito sobre
a fervenza das horas no mundo
- nunha falta inmensa de cores -
e verbos do inferno corporal .
- frio último incandescente -
en ardora de dor magoante
abrasándoo todo !!!!!!
“ Giardino di morte “.
“ El ave canta , aunque la rama cruja , porque conoce lo que son sus alas “. * José Santos Chocano ( 1875 - 1934 ) , poeta peruano .
----------------------------------------------------------
Aùr Atsiuqnocer, Oxietra : ano dous mil oito .
...
tres sotas de bastos
camufladas nun tapete nú
xogando co destiño das almas
orfas
finados os sentidos,
morto no verso e na razón
... por Ela .... e por Ti
....
Mikaela lendo ontes e mañás
xoga a baraxa co ceo
na palabra núa
do porque si
inesquecíbel
que sorri
a Deus,
a Ti,
si !
....
" Dea Mikaela ! "
OSCAR DE SOUTO: CON BERGANTA TAMÉN NO CORAZÓN. CABANA DE BERGANTIÑOS. CABANA. BERGANTIÑOS. POESÍA DE BERGANTIÑOS. RECITAL PRAZA NEAÑO. MARÍA BAÑA HOMENAXE. OSCAR DE SOUTO. RECITAL DE OSCAR DE SOUTO. HOMENAXE A CULTURA EN NEAÑO.OSCAR DE SOUTO: CON BERGANTA
martes, 15 de xullo de 2008 14:13
DATOS CEDIDOS POR: Concello de Cabana de Bergantiños
RECITAL POÉTIICO & ACORDEÓN.
Poesía, música de acordeón e teatro para a fin de semana cultural en Cabana de Bergantiños
O Concello de Cabana de Bergantiños propón unha fin de semana cultural baseada na poesía, na música de acordeóns e no teatro.
Así, este venres 11, a partir das 10 da noite, celebrarase na Praza de Neaño a ‘Noite da música e da poesía’ en homenaxe a poetisa local María Baña Varela e do compositor do Balado (Neaño) Xosé María Álvarez Canto. Recitarán o poeta de Canduas Óscar de Souto e o malpicán Paco de Tano. Tocarán o acordeón As dúas e Xesús Couto e os seus acordeóns.
En documento adxunto achegamos máis información sobre os participantes.
III Xornadas de Teatro Anisia Miranda
As III Xornadas de Teatro Anisia Miranda saen este ano a fóra do territorio cabanés e celebraranse na Fundación Xosé Neira Vilas (Gres. Viladecruces) durante a tarde do sábado 12 de xullo.
Nelas representaranse un total de oito obras escenificada por grupos da Escola Municipal de Teatro que dirixe Silvia Losada Crende. Acudirán actores e actrices das unitarias de Borneiro e do CEIP As Revoltas. Ademais de escenificacións recitaranse poemas de Xosé Neira Vilas e Anisia Miranda.
A viaxe realizarase en autobús. Este partirá ás 16.00 h da Praza do Concello na Carballa e regresará ás 22.00 h. Ademais das representacións teatrais hai programada unah visita á Fundación Neira Vilas e unha merenda nas Insuas.
Departamento de Cultura e Deportes
Óscar de Souto
É natural de Canduas (Cabana de Bergantiños, 20 setembro 1980). A súa formación académica orientouse cara ó mundo da impresión e deseño gráfico e web. A súa obra literaria componse dos títulos: Mi pretexto, Máis alá de min, Senti, Terra, Lembranzas e En Ausencia. É colaborador habitural en revistas como Xente Nova, Airiños ou o xornal El Periódico de Arteixo.
Desempeña un importante papel no campo da dinamización cultural e literaria a través do colectivo @mencer-Arteixo.
Ao longo da súa carreira literaria acadou os seguintes premios:
a) Accésit de poesía II Concurso literario “Rita Suárez Amado” do ano 2007 .
b) Semifinalista do premio nacional de poesía “Amarga Hiel 2007”.
c) Accésit de poesía III Concurso literario "Rita Suárez Amado" do ano 2008
d) Múltiples galardóns nos Concursos Literarios Don Bosco dende o ano 1995 ata o ano 2000.
Paco de Tano
Adegueiro e poeta ourensán afincado na vila de Malpica de Bergantiños. Gañou o Certame María Baña no ano 2000. Participa no colectivo cultural Caldeiron.com. Neste selo editou os seus dous libros de poesía: Xanela ao bío e Con sangue nos beizos.
As dúas
“As dúas” son un dúo de acordeóns formado por Sabela, nacida no Concello de Oza dos Ríos, e Tamara, nacida en Fene. Empezaron a tocar como dúo no ano 2005.
Son alumnas do Conservatorio Profesional de Música Xan Viaño de Ferrol, onde forman parte da orquestra de acordeóns. Ademais colaboran nun cuarteto da asociación "Amigos del acordeón" con sede na Coruña.
No ano 2006, conseguiron o 1º premio no "I Certame de Acordeóns Vila de Cedeira", no ano 2005 acadaron o 2º premio no 48 Certame Nacional de Acordeóns e en no 2006 acadaron o 1º premio no 49 Certame Nacional.
En xeral, as cancións interpretadas por As dúas vai desde o repertorio da música tradicional galega ata pezas populares rusas, brasileiras, arxentinas, mexicanas etc. Tampouco esquecen a música clásica. En definitiva, presentan actuacións á carta; é dicir, segundo a demanda do público que acode ós seus concertos.
Jesús Couto e os seus acordeóns
O grupo Jesús Couto e os seus acordeóns está formado por catro compoñentes: Jesús Couto Varela, Manuel Riobó, veciño de Neaño, César Pose e Pepe de Mato. Os tres primeiros interpretan o acordeón piano, Pepe de Mato toca o acordeón diatónico.
Este grupo fundouse no ano 2004 co obxectivo de recuperar un instrumento que décadas atrás tivera moito protagonismo nos salóns de baile e nas salas de festa da comarca.
Teñen actuado ó longo de toda a provincia da Coruña en festas de relevo como as do Rosario da Coruña ou na Festa das Letras da A.C. Monte Branco. A zona que máis acoden para actuar é Ferrolterra, de onde proceden as acordeonistas anteriores, e na que a presenza do acordeón ten bastante importancia.
Presenta un repertorio composto por pezas do cancioneiro tradicional galego con outras do repertorio clásico francés.
Dúas persoas do grupo de Jesús Couto mantiveron relación con Xosé María Álvarez Canto. O propio Jesús Couto, cando estudaba acordeón en San Sebastián desprazábase á taberna de José María para intercambiar opinións e sempre disposto a escoitar a innumerables anécdoas que o músico de Corme lle contaba. Por outro lado, Manuel Riobó naceu como músico de acordeón na taberna de José María. Con el deu os seus primeiros pasos. De seguro que as leccións do mestre foron de proveito porque aínda hoxe desde Neaño segue a estela musical deixada por José María Álvarez Canto.
OSCAR DE SOUTO
xoves, 10 de xullo de 2008 19:46
“en ausencia”
por Óscar de Souto
poemario en galego
2008
soterreite viva
e xa finaron as poesías
-carentes de sentido-
polo teu amor difuso
do que xa non quedan alegrías ;
e … se non es musa ,
nin amiga ,
nin amante….
estás morta…
e xa non existes.
amor falecido.
“ assenza “
ti.
eu.
ninguén,
residimos no ceo
na tona do mundo
desta verde escultura
na xanela dos ollos.
morremos vivindo
paseniño
asediados na loucura
dese mirar cego
dunha sinxela flor…
fermosa e pura.
nesta terra das cores
nai fachendosa
da chaira encantada
prado dos prados
-fada-
corazón do mundo
no chover das horas
desta vila namorada
que chora en orballo
un mar de bágoas.
fogar dos poetas
que navega na vida
sobre o ar e o vento
fuxindo dos tempos
coa presa dun río
i en agonía do mar!
postal de sangue
fráxil
eterna
que me engaiolas apracíbel
nesta ténue cruz silandeira
que nos achega imparábel
o verde océano lene
perfecto
verxel
edén do amor.
Terra
Verso
Morte
residimos no ceo
ardendo en latexos
no lume bendito
da fraga do tempo
que nos afasta de ti…
Chaira
Corazón
Cor
chaira que latexa ebria de cor
no corazón do mundo.
“Cuore del mondo”
neste mundo gris
( sen poesía )
sobrio e triste
póusase en min a luz
i escribo :
farto de alegría
ebrio de versos
neste abismo das horas
verba tras verba
máis alá das cores !
e nace do fin un comezo
dende a quietude
morte e vida
rota xa …
a barreira do silenzo
na dor da hipocresía.
abrázanme as dúbidas
ríndose xocosamente
neste non decir
neste calar
querendo falar
sen idioma
sen país …
morto !
“silenzio”
sons grabados no ar
melodias do vento.
luscofusco de inverno
música de gaitas
da terra que baila
no alalá do tempo…
sons grabados no ar
melodias do vento.
aturuxo eterno
pandeiro, pandeireta
tambor e bombo
musitando lenes
con sentimento
composicións escritas
na mente
no espazo
nesta tradición …
que nunca falece !
lembranzas de gaiteiro
rebasando a vida e a morte
en regueifas sinxelas
máis alá de todo !
sons grabados no ar
melodias do vento.
frauta rouca e celta
- agasallo do ceo -
que toca unha peza
- ininterrompida -
fráxil
feiticeira
neste .. verde mollado
(orballo benquerido)
choiba sen pasado
sobre o meirande prado …
… que viron os ollos.
corcheas
sonetos
negritas …
resistindo no inferno
sobre o vento e as nubes
máis alá dos séculos
máis alá do eterno
e máis alá de todo !
sons grabados no ar
melodias do vento.
osixeno dos foles
bicando o mar e as serras
co sentimento …
desta terra que baila
o compás da vida
… na música dos versos.
sons grabados no ar
melodias do vento.
“suono”
cando fuxe a calor do corpo
na friaxe dunha man postrada
co último ofego
fuxe tamén a vida :
alma e verbo silenciados
nesta mágoa sublime
alén das palabras.
dor.
dor dunha tarde calquera
o carón dunha cama triste
nunha despedida calada
sen verbo,
sen lóxica.
inmensa ausencia infinita …
durísima e incomprensíbel.
sen ti,
sen unha raiz,
sen meu amigo, sen meu avó,
sen a miña orixe na sangue e na luz
debo maxinarme a min de novo e renacer da dor
e aprender a vivir sen un pasado vivo. Buscándome outra vez
na magoa ferinte e atróz dun longo futuro de ausencias e de bágoas.
sen verbo,
sen lóxica.
… e sen ti.
“ nonno-metafora “
unha partida de strept-poker :
beizo contra beizo contra beizo
nun gorexar fausto
vicioso
nú.
nádegas perfectas
nesta textura quente.
cóxegas na pel do lombo
neste inferno de paixón
desatada.
alma e mirada :
desexo gorentoso
de ollar curioso
… que sorrí.
este quérote sen quererte
este amar sen amar
solo por un intre
intensísimo,
imposíbel,
curto…
nú.
luxuria, … pracer amable.
ti,
ela,
aqueloutra
todas vos, i eu …
enmarañadas na suor dunha alcoba de carne.
“poesia di fuoco”
“La mujer escoge muchas veces
al hombre que la ha de escoger a ella”.
Paul Le Févre, Paul Geraldy (1885 - 1954), escritor francés
---------------------------------------------------------
bico
saraiba
xogo.
son das estrelas
en lontanía inorde
do teu mirar fogoso
- brilo feiticeiro -
nun anaco de curva do reloxo…
pido perdón o vento
ollando este ar curioso
en verso-prosa
- salaio tardío -
deste mañá amando hoxes.
musitan as cancións melódicas
sabores salgados
con notas de cores calados
no silenzo das letras.
e ti …
capricho ;
do destiño,
da vida,
desta …
…. a miña parrafada
nun folio de luz …
es lareira dos latexos
finita
lene
xocosa
…
…
…
… alén de tódolos mirares !!
“ capriccio “
“El talento se nutre mejor en soledad”.
Johann Wolfang von Goethe (1749 - 1832), escritor alemán
----------------------------------------------------------
un xardín de nubes vacilantes
xorden da noite afogada.
luz cegadora da escuridade
silandeira e amada.
concretos
precisos instantes
da vida na sorte
nesta…
dulce verdade.
morte do amor no amor
que me anda a buscar
-paseniño-
en latexos presurosos
afogados de dor.
corazón que fina
no calor da pel sen a pel
fria beizón abafante
lonxe dun día calquera
e , de súpeto …
… lonxe de ti !
“Battito”
“El hombre más fuerte es el que mejor resiste a la soledad”.
Henrik Ibsen (1828 - 1906), dramaturgo noruego
------------------------------------------------------
nesta larga e dura…
-a túa ausencia-
desatáronse en min as palabras
melódicas i eternas
coma unha música imparábel
sonora
fráxil
eterna
perfecta.
a vida derretida
coma témpano de xeo
fundida co minutario
horfo de amor….
… e horfo de ti !
…
“Assenza”
“Todo el placer de los días está en sus amaneceres”.
François de Malherbe (1555 - 1628), escritor francés
-------------------------------------------------
nubes quedas
flotando nun océano de ar
alén das miradas
no firmamento malva
desta fronteira intanxíbel
entre auga e vento.
postal meiga. Luscofusco
na costa silandeira i eterna
-paz inesgotábel-
que envolve os poemas sinxelos
en cóxegas de brisas na face.
frios de bágoas, de ledicia
na tarde que morre
diante de ti.
paseniña ausencia do sol ardente
que vai fuxindo pausado
alén de todos nós
nun adeus
calmo
nú.
…
“postale”
“Vivir sin raices es vivir en el infierno”.
Peter Abrams (n. 1919), escritor sudafricano.
----------------------------------------------------------
e … dudan as palabras
confusas, orfas de verbo
no solpor eterno e claro
desta chaira fachendosa
a carón deste inferno…
miles de coches silbando
nun longo soño-pesadelo
na noite aquela esquecida
e triste. Prantura inmensa
alén das verbas e das horas.
amigos da tebra inorde
que me andan a chamar
a esa timba de cartas
no ar e no vento…
… soño derradeiro
onde fita o silenzo:
- eterno e apacíbel -
no mar aquel …
… dos meus versos.
“tenebre”
“Pensad que hasta para ser dichoso hay que acostumbrarse”.
André Chenier (1762 - 1794), militar y poeta francés
--------------------------------------------------------
Un día enteiro rodeado dos teus beizos.
Unha tarde calquera nadando no mar.
Unha noite núa … alén dos versos.
Amencer no silenzo máis puro.
Un mundo enteiro axeonllado ante ti.
Todo partindo da quietude.
O sorriso dunha nena lene.
Unha folla en branco.
Un pequeño poema.
O esteiro calmo.
Ana Vanessa … e mais eu”.
quietudine”
“no hay victoria si no se pone fin a la guerra”
Michel Eyquen de Montaigne (1533-1540), escritor francés
------------------------------------------------------
o tempo,
coma un río,
corre presuroso cara o mar.
…
contos dunha belliña
o carón dunha cociña de ferro.
domingo.
un inverno calquera.
historias grises
dunha era finada
xa fai cen anos daquela.
contos dunha repúbrica.
un tempo sen reis.
comer :
un día si e dous non.
Mi Madre,
Mi Padre,
meus irmás…
… e máis eu.
estoupa a repúbrica,
o pobo e a guerra.
estoupa todo !
aquela bágoa da belliña lémbroa ben.
campos de pampoias nun ar perfecto.
cadaleitos do este… nun cheiro a pólvora.
minas de wolfram.
morte e dor facendo o amor no palleiro.
todos morren no conto.
cen mil cabos de ano
nun requiem eterno.
un enterro por día.
todos morren no conto…
… agás a meniña …
que é a debandita belliña
a carón dunha cociña de ferro.
nun domingo.
e nun inverno calquera.
“Preziosa”
a vida é un casting.
unha vinganza de vinganzas.
un cúmulo de mortes e de nacementos.
un millón de amenceres.
e nada remata co luscofusco.
todo serve a todo. Un inmenso morrer
para nacer novamente.
si. Un poeta non é o corpo ;
eu son o que escribo.
un xigante furacán de estrofas e prumas
sobre un ar violeta
no paraiso das palabras.
a vida … é un casting !!!!
….
“Uragano”.
“ En la naturaleza humana hay generalmente más del necio que del sabio. “ * Francis Bacon ( 1561 - 1626 ), filósofo inglés.
------------------------------------------------------
Afogando na dor do esquecemento
achei, un día, un pequeno país.
foi ó nacer eu, inxenuo e nú,
e florecín de súpeto ebrio de letras e recordos
escabando no chan historias da terra
no altivo navegar da poesía.
…
esa metáfora complexa e sinxela :
ese dicir sen dicir dicindo !
causa do destiño
do tempo presuroso
batendo minutos paseniño.
Abrente do día na noite, o carón do luscofusco
ceibando xeada na tona inerte da xanela
o carón deste ar xélido de ausenzas
- mar de casas baleiras -
neste morrer, neste longo río de sons insonoros
… durísimos e intragábels !
….
e …
… afogando na dor do esquecemento
achei, un día, un pequeño país.
“ Mare di stupiditâ “.
“ Las diversiones son la felicidad de aquellos que no saben pensar”.
* Alexander Pope ( 1688 - 1765 ) , poeta inglés.
---------------------------------------------------------
no agromar alto
da marea máis viva daquel outono
caeu sobre do azul no país das augas
a desazón dunha brea negra e ponzoñenta.
… para o non esquezo leense con espellos
sobre o papel aquel … Egitserp innombrabel .
naquel silenzo de bagoas internas
magoante ...
non atopa conforto o desacougo
e rompe o poeta filas ,
sen palabras ,
alistándose, coma un camicace , no exercito aquel dos feitos.
…
loita da suor nas rochas o carón dos abismos nos caborcos
a rentes da costa ferida de morte
nesa fin do mundo , Arretsif azul ennegrecido
desta … nosa dura loita antes de comezar perdida .
…
Aíxum salbando o insalbábel
como eterno símbolo de loita inesquecíbel .
cheiro do inferno sobre do mar :
soldados brancos no país do vento
terra humide magoada, auga i herba ,
- orballo das promesas caendo no deserto -
na loita eterna da desesperazón indescriptíbel .
…
montes de esterco e brea carbónica ( mal-chamados galletitas )
fican enmarañados en dor sublime
nas lombas da virxe praia violada
- ultraxe sen adxectivos -
cortándome tódolos desexos e ilusións .
nun intre, multiplico por cero o plan a, b e c …
nunha violación-metáfora que me
cuspe veleno e carraxe
no corazón mesmo dos sesos .
estrela vermella da carraxe
sobre unha banda vertical cor mar
nun lenzo de olvidos e de algodón .
…
e malamente lembro
un tempo de horas sublimes
onde, por un intre, alzou o bó o roiseñor
e cantaron miudiño os fillos dos bardos
aquel NUNCA MÁIS que se revela :
- en regueifa xusta e inmortal -
unha e outra e outra e outra vez
dende aquela noite con sol ata o infindo …
… e … máis alá de nós !!!
coma única estrofa posíbel
neste non dicir de gorxas anoadas
en sabor a salitre na farinxe
coma recital mudo de prantura e lembranzas
tatarexado polos beizos do pobo do vento
e da poesía !!!
… nunca máis !!! … , … , …
nunca máis !!! … , … , …
nunca … !!! , … , … , …
“ Giammai !!!! ”.
“ Y la vida es uno mismo , y uno mismo son los otros “.
Juan Carlos Onetti ( 1909 - 1994 ), escritor uruguayo.
------------------------------------------------
ainda vexo aquel sol se pecho os ollos
transpasar as follas dos carballos
nese raio de ardora verde-fluorecente
rebentar a xoven flor da miña desnortada hipocresía .
e preferiría, abofé , non herdar endexamáis
esas terras da morriña ;
…
e desexo nun flashbag que o minutario se deteña
sen lume de horas, sen plumas de bagoas
que arrasen todo duramente.
adoezo no recordo daqueles tempos antes do meu nome ,
e xente , e seres , e lares ,
e luces
que nunca maxinei que foran certos .
todo morre de contado
e non me saen estrofas definidas …
…
… pero eu …
… ainda vexo o sol agromando
transpasar as follas dos carballos
nese raio de ardora verde-fluorescente
aló… nun remoto monte do pasado .
“ Raggio verde “.
“ Si la virtud te falta , nada tienes ”.
* Lupercio Leonardo de Argensola ( 1559 - 1613 ), poeta español .
---------------------------------------------------------
silenzo repentino das bagoas do ar agrisado : escampada
nunha fria noite de invernía sobre
aquel Oxietra nacente e tristón do onte , hoxe aceso .
…
bolboretas dos prados de Ednis
crucificadas sobre unha axenda bella
e unha rosa rosa murcha
pousada sobor dunha minúscula impresora .
extranos poemarios na papeleira do portátil .
lonxe xa os prados aqueles da ledicia
onde galopábamos desatados coma lobos
con facianas sorrintes
por arrós de costas embrañadas
na loucura , aquela
de perseguir calquera cousa
máis alá do ceo engaiolado .
lonxe xa … de novos comezares
no esquecemento do cuco e da curuxa
alentan metas os meus versos
- coma cantos imposíbels -
e ainda siguen hoxe os nenos galoupando
por duros arrós de fume , cemento e rañaceos
- xordos , cegos i esquecidos -
mentras versan estes días tan calados
nesa sombra que aluma na nostalxia , na loucura lene
.. de buscar calquera cousa !!!
“ Ironia-metafora “.
“ Los románticos son seres que mueren de deseos de vida “.
Francisco Nieva ( n . 1927 ), dramaturgo español .
------------------------------------------------------
voa un miñato a rentes do ar calmo de Saudnac .
oscuridade negrísima afogando en
pacto de lobos en presenzas silandeiras invisíbels .
lúa , mar i estrelas en misión secreta
praneando endeusados
poemas de luces e cor
o carón da imborrabél Anabac
en noite fecha nun esteiro .
…
sons inaudíbels
facéndome cóxegas na faciana
nesta ben amada Ariellet , fermosa e libertina ,
en xardíns e sombras
con ironías sublimes e perfectas .
e ti , acompañáchesme sempre con fonda presenza
neste diluirme finito sobre
a fervenza das horas no mundo
- nunha falta inmensa de cores -
e verbos do inferno corporal .
- frio último incandescente -
en ardora de dor magoante
abrasándoo todo !!!!!!
“ Giardino di morte “.
“ El ave canta , aunque la rama cruja , porque conoce lo que son sus alas “. * José Santos Chocano ( 1875 - 1934 ) , poeta peruano .
----------------------------------------------------------
Aùr Atsiuqnocer, Oxietra : ano dous mil oito .
...
tres sotas de bastos
camufladas nun tapete nú
xogando co destiño das almas
orfas
finados os sentidos,
morto no verso e na razón
... por Ela .... e por Ti
....
Mikaela lendo ontes e mañás
xoga a baraxa co ceo
na palabra núa
do porque si
inesquecíbel
que sorri
a Deus,
a Ti,
si !
....
" Dea Mikaela ! "
+ ver máis >>
