Comentando comentrios
domingo, 15 de xuño de 2008 17:43
Primeiro expresar unha enorme ledicia poque vexo que segue interesando o meu blog. É moi gratificante conectar cos amigos do outro lado da rede.
Para "menuda evolución": El hombre es capaz de tropezar muchísimas veces en la misma piedra porque antepone intereses, que casi nunca son vitales, al sentido común.
Para "L-del-J": Efectivamente, esos dos defectos a los que haces referencia son motores muy poderosos y peligrosos en manos de inconscientes. Véase la historia de la humanidad.
Para "konguito": Amigo/a no tengo nada contra los cisnes negros, pero la nieve no la podía identificar con su plumaje.
Para "Arteixán": Tes toda a razón. En Irak, en Eritrea, en Somalia, en... morren a milleiros nenos e nenas de ollos grandes mortos de fame, que é a maneira máis terrible de morrer, mentres noutros lugares do planeta despilfarramos bens de consumo. É moi triste.
Para "sioux": Definitivamente non son erros, son outra cousa: salvaxadas conscientes e intencionadas.
Varsovia 22 - Gaza 20
luns, 09 de xuño de 2008 12:25
Es invierno. El cielo ha desplumado cien millones de cisnes blancos y sus plumas caen sobre los tejados de Varsovia. Acurrucados alrededor de una miserable estufa de leña, dos docenas de niños de ojos grandes, con caras de hambre, tiritan con la esperanza de llegar a mañana. Fuera, en la calle Mila, los tanques alemanes toman posiciones. Se hace el silencio, un silencio interminable. Esther comienza el cuento de Cenicienta: "Había una vez una niña..."
Un tremendo estruendo hace temblar el suelo, los edificios saltan en mil pedazos y una nube de polvo y cascotes tiñen de oscuro el suelo nevado de la calle Mila. Dos docenas de almas blancas vuelan al cielo confundiéndose con los copos de nieve.
....................................................
Es primavera. En una calle de Gaza veinte niños juegan a la pelota bajo un sol mediterráneo. Son felices pateando un balón deshinchado y descolorido. Son ajenos a su tragedia. Detienen el juego porque un mercedes blanco pasa por la calle llena de baches, cicatrices viejas y nuevas de la guerra. Oyen un penetrante silbido que cada segundo se hace más agudo. Levantan la vista al cielo y ... ya no ven nada más. Un misil impacta con el mercedes blanco que salta por los aires hecho añicos. En la calle de Gaza queda un enorme socavón y trozos de cuerpos destrozados.
¿Por qué los hombres cometemos muchas veces los mismos errores?
Retomando
domingo, 01 de xuño de 2008 16:42
Unha vez rematado o "Manuel Murguía" 2008, estou presto para continuar co relato "Unha viaxe pola cuarta dimensión", onde se narran as vivencias, sentimentos e lembranzas dun neno que , con once anos, emigrou á Arxentina e pasados máis de corenta anos voltou á súa Baiuca.
Quero mostrar o meu agradecemento a tódalas personas que colaboraron para que o cermate literario de narración breve acadase o éxito, especialmente ó equipo de cultura do concello, capitaneado por Sonia e moi ben secundado por Lita e Eva. Gracias.
"UNHA VIAXE... (IX)
martes, 08 de abril de 2008 12:36
Vexo unha vila grande, estendida entre as dúas estradas, que chega dende As Carballas a Candame e dende A Catuxa ó pé de Subico. Dígolle ó meu primo que vaia amodo, quero atravesa-la Baiuca de punta a punta nas dúas direccións, fixándome e recreándome nunha beira da carretera en cada pasada. Meu primo escoita e vou recitando: este é o chalé, esta é a casa de don José Carballo, esta é a farmacia de Marianela... El asinte coa cabeza e engade algún comentario. Cando chegamos á casa de Quica, pídolle que vire mentres tapo a cara coas mans. Non podo reprimi-las miñas emocións. Paramos uns minutos, o silencio é total.
Tomo novos alentos e imos estrada arriba. Repito o de antes, vou citando unha a unha as casas que me son tan familiares, boto en falta poucas, a Obra, a casa de Rojito, a de Lola a Pepecha. Sinto unha enorme alegría porque pensaba atopar unha Baiuca desfigurada, irrecoñecible, case allea. Para min as fachadas das casas son a cara da Baiuca, os seus rasgos de identidade física. Penso que calquera neno que saíra de aquí hai 60, 70 ou 80 anos atoparía a súa vila case sen cambios.
Para Esqsuío: O próximo luns día 14 estarei ás 17 horas no Centro Cultural de Arteixo.
+ ver máis >>
