Trátase da histórica festa que se celebra no noso pobo dende tempos inmemoriables.....en honor a San Gregorio Magno.

 Déixovos una frase do santo:

 La prueba del amor está en las obras. Donde el amor existe se obran grandes cosas y cuando deja de obrar deja de existir". - San Gregorio Magno

E anexo un cadro feito por Goya.

saudiños a todos!!!!

-Mira, Tonecho: déixate de poesías e de palabreríos. Que queres dicir con iso de compartir soños e macarróns?

-Ai, Maribel: dende aquel día no que o meu ollar pousou nos teus andares...

-Para, para, para... Tonecho... Al grano: tes que ser obxectivo. Fálame sen reviravoltas, que así non me entero...

Cando Benito Vicetto redactou a primeira historia de Galicia en 1865, tirou de tripas, de corazón e de retórica, aparcando a obxectividade que Maribel demanda do seu pretendente Tonecho. Hoxe en día ninguén discute a escasa vocación científica da súa obra, pero neste retrinco voume permitir o luxo de reivindicala figura deste romántico transcribindo a súa particular visión da Galicia posdiluviana:

[...]Al retirarse las aguas del Diluvio, cuando la última onda, turbia y perezosa, se desvaneció en el azul trémulo del mar de nuestras costas, por una de esas reacciones admirables en el orden de la naturaleza, los valles y las montañas empezaron a cubrirse de verdor en poco tiempo: vejetación que elevaba a los cielos sus emanaciones virginales, como si la tierra, reconocida a las bondades de Dios, se inmortalizara en perfumes.

Lagos risueños y encantadores, cuyas purísimas aguas reposaban de la ebullición bullidora del Diluvio, esmaltaban sobre aquel delicioso esmeralda de los campos sus diáfanos cristales; cristales que reflejaban con la mayor riqueza de la luz la plata de los celages, y la púrpura de los arreboles del horizonte.

Flores de encendidas tintas, de lujosos matices y la de la más grata esencia, alzaban a los aires sus corolas mágicas, lo mismo en las suaves declinaciones de las marinas, que en las ondas de rocas de los desfiladeros sombríos.

Árboles de variadas formas, de caprichosas hojas y de esquisitos dorados y aromáticos frutos, surgiendo con profusión en los valles, se prolongaban por las pendientes rápidas, dominando las gigantes curbas y los rectos obeliscos de las montañas.

Los ríos estendían su aljofar sobre las arenas de oro de sus salveos.

Y la atmósfera, purísima y perfumada, sin que la más leve espiral de humo o polvo la empañara, parecía de topacio y azahar.

Tal era Galicia.

Las aguas del Diluvio absorvieran en sus olas bramadoras al mundo corrompido, según la voluntad de Dios; y por eso todo en la creación renacía a una nueva vida, de la manera más pura, virginal e inmaculada.

Galicia era entonces un vergel acariciado del Creador.[...]

-Mira, Maribel: non se pode ser obxectivo co que amas.

                           Grande verdade!!!

                                                  Sonche contos...

-Así é, doutor. Noto fallos de memoria, e a verdade é que eu non quería vir, pero os meus fillos insistiron. Entendo que con setenta anos ten que pasar, que todo son achaques... e non sei se terá algo que ver, pero dende hai quince días non podo sacar da cabeza a melodía do carro...

Non canta na Chá ninguén,

por eso meu carro canta,

canta o seu eixo tan ben

que a señardade me espanta.

O doutor Gordillo era andaluz, e non coñecía a Fuxan os Ventos, pero como neurólogo si sabería definir o “achaque” da súa paciente.

-Es normal, señora Manuela, que a su edad necesite entrenar la memoria. Le indicaré unos ejercicios. Y por lo de las musiquillas no se apure. Se les llama “gusanos musicales”: es como si usted tuviese en su cabeza una lista de canciones que a lo largo de la vida ha recopilado, y que de vez en cuando surgen. Lo que tiene que hacer cuando se canse del carro ese es pinchar otra. Y le digo más: incluso hacer esto puede ser un buen ejercicio para su memoria.

En realidade Manuela do Sancholo andaba amolada porque non conseguía lembrar as voces dos seus pais, que en paz descansen. O do carro era secundario, pois a ela sempre lle gustara a música, aínda que non a estudara. Manuela camiñaba cara á súa casa con estas cousas na cabeza e tratou de aparcar o carro de Fuxan os Ventos. Tirou de rancheras, banda sonora da súa xuventude, invocando á voz de José Alfredo Jiménez.

Tu retratito lo traigo en mi cartera

donde se guarda el tesoro más querido

y puedo verlo a la hora que yo quiera

aunque tu amor para mí esté perdido.

Foi relativamente fácil aprender o mecanismo da gramola, a forma de cambiar de “miñoca”, e así Manuela escollía pola mañá a música que a acompañaría ao longo do día. E mellor do asunto é que a música escollida traía de par dela recordos que estaban como agochados nunha segunda capa da memoria. O día que invocou á banda de música de Lombás interpretando “Ponteareas” unha manchea de lembranzas saíron a flote. O seu pai Eladio “o Sancholo” tocara o requinto na banda, e Manuela volveu a escoitar a voz do seu pai, cantaruxando e asubiando en baixiño o repertorio á vez que facía os labores. Manuela, con cinco anos, agarraba un carabulliño e facía como que dirixía. Agora lamentaba non ter estudado algo de solfexo, ou o propio requinto que aínda andaba polo faiado.

“E na festa de Santa Marta de Lombás todos aplauden á banda e á súa directora, Manoliña de Sancholo!!!”

Era a voz do seu pai, que volvía a escoitar de novo, cunha presenza tal, que as bágoas agromaron ao ritmo do pasodobre Ponteareas.

Manuela desfrutaba agora plenamente do seu peculiar achaque, pero aínda non dera coa voz da súa nai, da súa naiciña. Ata que un día lle deu por rememorar aquelas cantigas da infancia que dona Pura lles ensinara na escola.

Elas eran tres comadres e dun barrio todas tres.

Armaron unha merenda para ira o San Andrés.

Manuela do Sancholo paseaba pola vila, tan absorta nos seus pensares que ata os saúdos se lle despistaban. E pouco a pouco foise lembrando daqueles días nos que volvía da escola, dándolle patadas ós croios e cantando...

E xuntaron trinta ovos para cada unha dez.

Fixeron unha tortilla de tres codos ó través.

Xa non estaba paseando polas rúas da vila: Manuela do Sancholo víase pola corredoira da Groba, indo para a súa casa dende a escola dos Rexedoiros. Podía escoitar o correr das augas do regato da Ibia, e ata diría que un dos muíños do Sarete estaba a moer. E viuse a si mesma traspasando o portelo da eira, facéndolle un aceno de calma á Tula, aquela cadeliña inqueda. E a súa voz infantil entoando “as tres comadres” foi dando paso ao falsete agarimoso da voz da súa nai... Alí a estaba... de costas e remexendo unha presada de verzas no pote. Mamaiña, de nome Carmela da Braña estaba alí, e Manuela notou no corazón a punzada da emoción.

O delicado cantar da súa naiciña retornaba dende o pasado ao seu recordo.

Soy cautiva de tus besos

y así escribí en mi bandera

te he de querer mientras viva,

miña nena, mientras viva

y aún después de que me muera.

Como siempre, esperamos tus colaboraciones. No olvides que para nosotros, tú eres el protagonista.

1ºPREMIO: Técnico de cultura pola súa simpatía e saber estar

2ºPREMIO: Organización do evento pola súa previsión e orde

3ºPREMIO: Declárase deserto pola ausencia do concelleiro de cultura

    O sábado 13 de febreiro celebrouse a maior entroidada que se acorda en Arteixo.

    O lugar máis destacado ocupouno a técnico de cultura que se subíu ó púlpito e con dedo inquisidor sinaluo ós pais que debían obedecer ós seus berro e sentar sen rechistar, aínda que non puideran nin localizar á súa familia.

    Para quen non estea ó tanto, explico que estou falando do entroido infantil que este ano foise celebrar ó centro cívico de Arteixo.

    Como era fácil prever, non houbo sitio para todo o mundo, polo que os organizadores dividiron as butacas en dous grupos: participantes e público.

    Os participantes individuais podían entrar cos seus dous pais e as comparsas sen importar o número de membros que tiveran, só podían ser acompañadas de tres adultos. Isto provocou que os pais dun gran número de membros das mesmas, non tiveran sitio en ningún dos dous lados, e quedaron relegados ó "hall" do centro cívico.

    O peor de todo, foi a desilusión dos nenos, e por suposto a das familias, porque moitos veciños de Arteixo levaron coa porta nas narices, incluso a organizacion tivo a pouca decencia de cerrar a porta con chave, coma se os papás e avós foran asaltantes.

     O único consuelo para todos aqueles que non consegueron acceder a unha mísera butaca, foi poder ver, en plena rúa, a actuación da comparsa do "Alto" que lonxe de decepcionar, arrancou risas e aplausos de todos.

    Hai que destacar ademáis que estos rapaces foron os gañadores o domingo 14, do 1º premio de comparsas infantís en Carballo onde os veciños dese pobo sí puideron ver todos a actuación dos nenos.

    Que tome nota quen a deba tomar.... non se lle pode cerrar a porta a nadie neste tipo de eventos!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

               A semana pasada escoitei un conto que se me fixo raro. Abundan por estes lares historias sobre animais que falan como a xente. Os corvos que en realidade eran almas en pena con débedas pendentes neste mundo; as perdices que discutían se os dentes de Paulino Botas eran de ouro ou non; o cocho con sete San Martiños ás costas que rogaba pola propia matanza; “Morita”, a besta do tío José de Santa Icía, republicana e conselleira en amoríos...