Arteixo Castellano  Galego  

dunha arbore a outra

comentanar o que vexa

Te acordás hermano...

10/08/2008

Que domingo tan aburrido! estoy releyendo a Kafka,pero pensé en descansar un rato y darme una vuelta por Arteixo Cidadans, bueno me fui a repasar los blogs de antaño y ¡que bien me lo he pasado! con Valvanera, Choco, Amadora, Curuxa,Paloma, L_del_J, JGR, Sioux,Clin,María,Arteixan, Julio,etc, no quiero olvidarme de ninguno pero seguro que me olvido.
Los cuadernos eran atractivos, habían liortas, pero como nos reíamos!
Cuanto anhelo aquellos blogs! tengo esperanza de que volvamos todos con aquel humor y alegría y que se unan todos los que quieran opinar sobre lo que sea, pero con respeto y educación y que a quien pretenda meter cizaña, "ni bola" como dice mi sobrino.
Venga Valva, echamos de menos tu auga,vento, lume huuuu
Choco y toda la panda a escribir, volvamos a pasar buenos ratos.
La verdad amigos "yo no cambio en oro la plata de mis recuerdos..."
bicos e aperrrtas para todos

http://arteixo.cidadans.net/esquio/2008/08/10/te-acordas-hermano-1/
8 Comentarios - Enviar comentario

Tódolos días

06/08/2008

Tódolos días vemos na prensa noticias que fálannos de adolescentes que vexan os seus compañeiros, namentres os filman para logo colgarllo no internet, e nos dicimos-facéndonos inocentes fronte a esa situación- ¿que está a pasar cos nosos adolescentes?
Só temos que poñer a tele e ver un noticiario.
Semella que unha nova non é boa, si nela non hai sangue, dor e destrucción.
Me diran "eche o que hai" si, pero pódese contar a nova sen ter que mostrar os mortos, feridos, o sufrimento de todas esas persoas unha e outra vez, ata a saciedade, ata que a nosa sensibilidade desapareza.
Cando cubren unha nova de violencia de xénero, se chegan cando o feito, xa foi, móstrannos o sangue e fanllo dez veces en cada canle da tele, ata que o feito parézanos normal.
É lexitimo que fagan unha entrevista e logo unha reportaxe sobre a súa vida a un asasino que matou dous mozos a sangue fría, dous rapaces que estaban a facer o seu traballo.
Un home que dedicou a súa vida a vivir sen esforzo roubando e matando, que pega un tiro a un traballador porque non hai máis diñeiro na caixa.
Ou facer dun ladro coma o Dioni unha estrela da tele.
Temos que ver programas onde o vocabulario é malfalado e groseiro.
Amosamos cada día que a vida dos outros non vale nada, que podenos inmicirnos na súa intimidade e dicir o que queramos.
¡Faltaría máis, non hai liberdade de expresión!
Si, pero debemos amosar aos nenos que esa liberdade ten un límite, e que a miña liberdade de expresión acaba cando esa liberdade convertese en algo maligno que fere e destrúe.
¿Que tal se fosemos nos os difamados?

¿Como afecta todo esto á mente dun neno dun adolescente, se a nós, que nos cremos persoas formadas pola vida e a cultura que fomos acumulando, férennos e molesta ¿como afectará esto a un neno que se está a formar?

Non vemos nas entrevistas e reportaxes aos mozas/os traballadores, a isos que para ter unha carreira, lavan vasos no tempo libre. Nin os que están lonxe das súas familias do seu pais axudando a outras persoas que o necesitan, e non só falo das tropas, falo de médicas/os e enfermeiras/os que arriscan as súas vidas, para salvar outras.
Nin vexo aos que están nun laboratorio, buscando solución a males incurables.
Os que emigraron, os que están nunha estada ou na mar.

Estou ata os pelos desos artistas que saen na tele, coma heroes diciendo coma se "desengancharon", é coma dicirlles a os nenos "se eu pode vos tamén"

Teño fe na xuventude.

Cada neno é un tesouro que debemos coidar entre todos, coma fan algunhas tribos amazónicas, que os nenos é responsabilidade de toda a tribo

Ensinemos coa palabra e co exemplo: para que son as papeleiras, que as árbores son seres vivos e necesarios, que non se debe botar nada o río.
Creo que non hai lección máis efectiva que a que pode dar un neno, fagamos de nosos fillos mestres dos maiores, sendo á vez seus máis agarimosos e respectuosos exemplos.

http://arteixo.cidadans.net/esquio/2008/08/06/todolos-dias/
4 Comentarios - Enviar comentario

¿como sería?

04/08/2008

Seguimos viendo cada día la "violencia machista", la muerte de una mujer a manos de su "amo" marido, novio, amante.
Seguimos siendo discriminadas a la hora de encontrar trabajo, aunque la mujer tenga mejor preparación y esté mejor cualificada, el puesto será para el hombre, y asi podriamos hacer una larga lista.
Vamos mejorando, ha empezado a hacerlo el gobierno ( que cunda el ejemplo)

Pero a que se debe esta discriminación?
Quien invento "la mujer en casa y con la pata quebrada?

Si miramos atrás, muy atrás, vamos a encontrar que hubieron hombres que lucharon por la igualdad...aunque les cortaron la cabeza.
Me parece justo recordar a Prisciliano, para muchos quizás un desconocido, pero creo que es un gran olvidado.

Prisciliano nació en Ávila, allá por el año 340 más o menos
(siglo IV)
Fué cura católico desde luego, pero él veía la doctrina cristiana de otra manera que la iglesia, pedía pobreza y austeridad, les instaba a abandonar la opulencia y las riquezas para volver a unirse a los pobres.
Condenaba la esclavitud y concedía gran importancia y libertad a las mujeres, abriendo las puertas de la iglesia a las mujeres como participantes activas.
La doctrina que Prisciliano comenzó a difundir por el año 375, recomendó la abstinencia del alcohol y el celibato, pero no prohibió el matrimonio de curas y monjes, utilizó el baile en la liturgia, se negó a condenar apócrifos y seudoapócrifos
Gracias a esta libertad e igualdad que otorgaba a las mujeres, hoy se conservan textos escritos en latín por Egeria, monja galaica y priscilianista de alrededor del 381.
Prisciliano fué condenado como hereje en el concilio de Braga presentando para ello cargos falsos.

Ante esta doctrina aperturista gran número de eclesiasticos se sumaron a él.
Esta doctrina prende rápidamente en el pueblo, llegando a ser tan grande que se constituye una estructura jerárquica
apartada de Roma en la Gallaecia.
Ithacio prelado de Mérida convoca en Zaragoza en el 380 un concilio en el cual acusó a los priscilianistas de "prácticas hereticas", fueron todos excomulgados y Prisciliano y otros abispos recibieron un rescripto del emperador Graciano que los desterraba "extra omnes terra".
Pero esto aumentó el fervor hacia Prisciliano.

Bueno en fin, que a los pobres les cortaron las cabezas, despues de muchos dimes y diretes.

¿Que hubiera pasado si hubieran dejado crecer la doctrina de Prisciliano?

¿Hubieramos estado las mujeres tan menospreciadas tantos siglos?

¿Sería la sociedad distinta hoy?

http://arteixo.cidadans.net/esquio/2008/08/04/como-seria/
5 Comentarios - Enviar comentario

cultivo una rosa blanca

19/04/2008

Cultivo una rosa blanca
en julio como en enero
para el amigo sincero
que me da su mano franca.

Pero para el cruel que me arranca
el corazón con que vivo,
cardo ni ortiga cultivo...
cultivo una rosa blanca

José Martí (poeta cubano, siglo xix)

Este poema lo aprendí en la escuela, siendo muy pequeña, y lo he puesto en práctica siempre en mi vida, espero seguir haciéndolo hasta la muerte

http://arteixo.cidadans.net/esquio/2008/04/19/cultivo-una-rosa-blanca/
8 Comentarios - Enviar comentario

A nosa Paloma

09/04/2008

Ayer enduve por A Coruña haciendo trámites, pasé por un local en el que se ofrecía la prensa gratuita, como es lógico la cogí. Había entre los acostumbrados "Metro", "20 minutos" y otros uno que no conocía se llama "Canal NW".
Me quedé encantada, es un períodico mensual, lo escriben escritores y periodistas,poca publicidad y mucho material bueno y aprovechable, y cual no sería mi sorpresa y alegría cuando encuentro un artículo "Co traqueteo do tren" de nosa PALOMA CALVO VARELA, escritora arteixá y estudiante de 3º de periodismo. ¡Que alegría! ella es tan modesta que no cuenta nada, pero la pillé.
Si nos lees querida amiga un abrazote y felicitaciones, sabes que por aquí te queremos mucho- y haber si nos presentas a ese novio-.
Bueno "viejos blogueros" tratad de haceros de un ejemplar, vale la pena.
Unha aperta.

Valva en la próxima te acabo lo de la prima-vera

http://arteixo.cidadans.net/esquio/2008/04/09/a-nosa-paloma/
26 Comentarios - Enviar comentario

la prima-vera asesina

19/02/2008

Hoy recibí una noticia, que me dejó fría.

Cuando era pequeña, acostumbrabamos ir a pasar las vacaciones de verano a casa de mis abuelos maternos, allí nos juntabamos un montón de primos - mis abuelos vivian en el campo y la casa era enorme- siempre iban una o dos hijas, para echar una mano a mi abuela con los crios, mi madre era una de ellas.
Cerca de allí -quince o veinte quilómetros- vivía otra hija de mi abuela mi tía Sara, que tambien tenía unos cuantos hijos, asi que muchos días nos levantabamos al salir el sol, tomabamos la leche y montabamos en un carro tirado por dos caballos-Noble y Morito- allí nos ibamos a casa de tía Sara, a veces iban por nosotros al caer la tarde otros días quedabamos todos allí, no entro en detalles porque sería muy largo.
El caso que un día durante el desayuno, nos dijeron que vendría a estar con nosotros un primo de mis primos, que el chaval tenía catorce años, pero que su mente era la de un niño pequeño, que debiamos cuidar de él y tratarlo con mucho cariño, el chico no había salido nunca de junto a su madre y ésta se encontraba muy enferma. Eso nos causó gran espectación. Al medio día mas o menos llegó un coche donde traían al rapaz, con mucho equipaje. Nosotros esperabamos un chico con cara distinta, que mostrara su enfermedad, como otros que habiamos visto, pero José, que así se llamaba, era un chico muy guapo, muy blanco y delicado.
Tenía alguna dificultad para hablar y para todo pues su madre no lo había enseñado ni a vestirse.
Uno de mis hermanos que era el cabecilla de la panda, fue el primero en hablarle, y le preguntó como se llamaba, el chico dijo: José Vera Vera, a nosotros nos causó risa, porque sus apellidos eran Viera, pues sus padres eran primos.
Nos hicimos cargo del chaval,- no sabía ni atarse los zapatos- pero allá marchamos con él, le enseñamos que estabamos en guerra con los indios, y que cuando una flecha le tocara debía caer muerto y no moverse, él no entendía mucho, pero quería jugar, asi que en medio de la refriega le da una flecha, él mira a mi hermano, que se había autonombrado su instructor, y mi hermano lo tira al suelo y le dice "estas muerto no te muevas", la batalla siguió, pero al rato nos acordamos de José, fuímos corriendo y allí estaba tirado,despatarrado, como mi hermano lo dejara, no se movía, nuestro susto era enorme.Mi hermano lo llama, José,José, pero el chaval no se movía, así que mi hermano -que no era el mayor del grupo, pero si el cabecilla- se acerca,lo mira y echa a reír, José dormía a pierna suelta a la sombra fresca de un árbol.
Bueno esto es la introducción, luego les contaré, lo del crimen, ahora tengo otras cosas que hacer.
unha aperta

http://arteixo.cidadans.net/esquio/2008/02/19/la-prima-vera-asesina/
5 Comentarios - Enviar comentario

Fabula de la hormiga y la cigarra

31/10/2007

VERSION CLASICA

La hormiga trabaja a brazo partido todo el verano, bajo un calor aplastante.
Construye una casa y se aprovisiona de víveres para el invierno.
La cigarra piensa que la hormiga es tonta y se pasa el verano cantando, riendo y bailando.
Cuando llega el invierno, la hormiga se refugia en su casita donde tiene todo lo que le hace falta hasta la primavera.
La cigarra tiritando, sin comida ni cobijo, muere de frío.

FIN

VERSION ESPAÑOLA

La hormiga trabaja a brazo partido todo el verano bajo un calor aplastante.
Construye su casa y se aprovisiona de todo lo necesario para pasar el invierno.
La cigarra piensa que la hormiga es tonta y pasa el verano cantando riendo y bailando.
Cuando llega el invierno, la hormiga se refugia en su casita donde tiene todo lo necesario hasta que llegue la primavera.
La cigarra tiritando organiza una rueda de prensa, en la que se pregunta porque la hormiga tiene derecho a vivienda y comida cuanta quiere, mientras que hay otros, con menos suerte que ella que tienen frío y hambre.

La televisión organiza un programa en vivo en el que la cigarra sale pasando frío y calamidades y a la vez muestran extractos del video de la hormiga en su casita, bien calentita y con la mesa llena de comida.

Los españoles se sorprenden de que en un país tan moderno como el suyo dejen sufrir a la pobre cigarra, mientras hay otros que viven en la abundancia.

Las asociaciones contra la pobreza se manifiestan frente a la casa de la hormiga.

Los periodistas organizan una serie de artículos en lo que cuestionan como la hormiga se ha enriquecido, a espaldas de la cigarra, e instan al gobierno a que aumente los impuestos a la hormiga, de forma que las cigarras puedan vivir mejor.

Respondiendo a las encuestas de opinión, el gobierno elabora una ley sobre igualdad económica.

Los impuestos de la hormiga han aumentado y además le llega una multa, porque no contrató a la cigarra como ayudante durante el verano.

Embargan la casa de la hormiga, ya que ésta no tiene suficiente dinero para pagar la multa y los impuestos.
La hormiga se va de España y se instala en Suiza.

La televisón hace un reportaje donde sale la cigarra con sobrepeso, ya que se ha comido, casi todo lo que había ante de que llegue la primavera.

La antigua casa de la hormiga, se convierte en albergue social para cigarras y se deteriora pues nadie la cuida.

Al gobierno se le reprocha no poner los medios necesarios.

Una comisión investigadora que costará 10 millones de euros se pone en marcha.
Entre tanto la cigarra muere de indigestión.

Las televisiones comentan el fracaso del gobierno, para intentar corregir el problema de las desigualdades sociales

FIN

http://arteixo.cidadans.net/esquio/2007/10/31/fabula-de-la-hormiga-y-la-cigarra/
21 Comentarios - Enviar comentario

Bruxa

02/10/2007

Do Diccionario dos seres míticos galegos

BRUXA: muller que por herdanza, por sinal de nacemento uo por PAUTO CO DEMO, goza de poderes e coñece receitas para causas dano. Chegan a bruxa as que cumpren algun destos requisitos: ser sétima ou novena filla da mesma nai sen varón interposto e non ter defecto físico nin ser amadriñada co nome de María pola irmá máis vella; herdar doutra bruxa a vasoira máxica ou o cacharro onde gardan o cacho; saber de memoria as oracións que lles son propias(como o noso pai das bruxas); facer dereitamente Pauto co Demo.As bruxas para voar ós aquelarres, untanse a media noite cun ungüento composto de graxa de porco,po de rabo de lagarta,ósos de defunto e unto de sapo, que esconden na pedra da lareira.Saen pola cheminea ou pola fiestra montadas na vasoira máxica. Para ir polo sitio adecuado recitan a ladaíña: "Por riba das silveiras e por baixo das carballeiras"
Nos aquelarres, que se celebran normalmente nas noites do sábado,teñen consello co demo, celebran a "media misa", bailan e beben,fan acopio de útiles máxicos, bícanlle o cu ó demo e, unha vez ó ano, fan o reparto das moscas.
Poden transformarse en curuxas, gatos, arañas, abellóns, burras, cabalos, moscas raxadas e luciñas. Fieis á súa máxima: "todolos días teño que facer algún dano", secan as colleitas, enferman o gando,botan MAL DE OLLO, confunden ós viaxeiros, lavan o cu no leite posto o lume, bailan na lareira das casas, causan pragas de piollos, tóllenlles as mans ós cregos e fan que amosquen as vacas e dean sangue en vez de leite.

http://arteixo.cidadans.net/esquio/2007/10/02/bruxa/
8 Comentarios - Enviar comentario

adeus, esquio deixa o seu caderno

09/04/2007

hola amigos, deixo o meu caderno, axiña seguiré a lervos, e quizáis meta algún comentario, axiña non sexa isa a miña intención.
Non só deixo o caderno, tamen os blogs, escribiré para min, coma antes, volveré os vellos cadernos, que xa son moitos.
Eu sempre quise escrebir, e o facía para min, pero surxió un cursiño, e dixéronme" o fas moi ben" eu lo crin.
Pero, pasa moito que olvidamonos de vellas ensinanzas de grandes mestres, il dicía"coida o tempo, o tempo non se perde, algo que se perde, podes atopalo logo, pero o tempo gastase, e unha vez gastado xa nunca se recupera, coida teu tempo e coida o tempo dos demáis, que é tan precioso coma o teu"
Fai pouco fixemos un cursiño para aprender a sere ecritores, eu nun momento baixo deixé cunha compañeira entregara un traballo meu o profe, iste xa sen miralo o tirou enriba da mesa e dixo"o lere non sei cando, pero o farei"
a próxima clase coxiu os mes recordos do vello mestre, -que eu había deixado un pouco olvidado- e sopló no polvo acumulado e iste viñome a meu ollos. Comprendí, que me estaba a repetir o mesmo, pero non coa dozura e afan de ensinar, sino coa molestía de alguén que non se sente valorado.
Debo dicir que aprendí moito nese cursiño, pero o que eu por mi mesma e pola miña esperiencia debía saber,é que o tempo pasou, e que xa debo retirarme de istas afanes un pouco loucas miñas, era notro tempo cando debí facelo agora xa é demasiado tarde.
unha aperta a todo mis vellos blogueiros, que sen coñecermos sodes casi mi familia.
Unha forte aperta e moitos bicos

Isto é para L, que se gostanche os poemas

Tengo el peor de todos los cansancios
el terrible cansancio de mi mismo
donde ir que a mi mismo no me lleve
con el vano abejear de mis deseos
y el tedio irremediable de lo visto?

Oh que hambre de paz y de penumbra,
de serenidad y de silencio altivo
dormir, dormir, dormir
Toda una eternidad estar dormido
Amado Nervo

http://arteixo.cidadans.net/esquio/2007/04/09/adeus-esquio-deixa-o-seu-caderno/
22 Comentarios - Enviar comentario

non os preocupedes

05/04/2007

o Moucho está ben, traballando, é con ganas da vida.
Ainda ten moito que olvidar, pero va moi ben, a súa "nai" di que esta moi integrado.
manda bicos a todos os amigos blogueiros.
Pero ainda non esta para escribir, pois emocionase facilmente,e os médicos non o deixan
unha aperta

http://arteixo.cidadans.net/esquio/2007/04/05/non-os-preocupedes/
9 Comentarios - Enviar comentario
Valid XHTML 1.0
Valid CSS
Algunos derechos reservados
Derechos reservados