Cóntame un conto

Arteixo de Lenda (...e II). O home da sauna.

24/12/2007

Pois xa pasaron dous meses dende o último retrinco... pero tranquilos, que estou ben. Quero dicir que agora estou ben, porque tiven que pasar un peculiar calvario de corenta e cinco días, que a ninguén lle desexo. E todo polas miñas ansias investigatorias, que me levaron a meterme no ollo do furacán, sen calibrar as consecuencias.

Como ben saberedes, a piscina municipal e algo máis que un edificio con auga, cloro e flotadores. Dende hai dez anos, arredor da piscina teceuse un entramado de relacións sociais e humanas, que xa dan pé a que se fale de viva voz da súa ampliación, ou de facer outra por terras meicendesas. Quero dicir que existe en Arteixo o que un meu amigo definiu como "cultura de piscina".

Cando eu estudiaba bacharelato no Instituto, ninguén imaxinaba que enfrente se construiría unha piscina. Arredor dese terreo brañento había daquela unha lenda urbana que falaba de lagartos como cocodrilos, e de tartarugas mutantes. Si, si...alí, no medio dos brozos. Cando un balón de futbol caía no medio daquela basta e húmida vexetación ninguén daba un paso ao frente para ilo buscar. Facíamos un bote, e íamos a Deportes Gido a mercar outro.
Evidentemente, cando as palas achanzaron o terreno e comenzaron a levantar a obra, desapareceron dun só golpe todas estas lendas. Pero apareceron outras. E o que teñen os tempos nos que vivimos. Os contos de sempre non desaparecen: transfórmanse; adaptándose aos tempos.

A mediados de outubro fun a piscina a primeiriña hora da mañá, na procura dun mito: o home da sauna.
Xa hai catro ou cinco anos que eu escoitei as lerias dun trasno que, convertido en orondo patrón, aparecía polas mañás na sauna masculina. Pasoulle a dous cursillistas, que a media mañán entraron na sauna, e corenta e cinco minutos despois foron atopados por outro usuario, que os cachou...durmindo!!!. Todo o mundo dou por feito que lles dou a soneca, e que se foron quedando, e que menos mal que os viron a tempo. Pero eles falaban dun terceiro, ao que ninguén vira.
E aló fun eu: á busca dun trasno que me axudase a armar un conto de patacón. O primeiro día estiven quince minutos na sauna e coincidín con dous veciños que deron os buenos días, e nada máis. O segundo xa só coincidín con un deles, e aguantei a media hora. E o terceiro día...

O terceiro día entrei nas inatalacións de segundo, xusto despois do conserxe. Guindei a roupa na taquilla, e molleime o xusto. Abrín a porta da sauna...e dentro había un señor.
-Bos días...- Iso dixen eu, pero en realidade pensaba: "e este ghicho tan sospeitoso por donde carallo entrou?".
-Ponte cómodo, que ben collemos.- Respondeu el, con un tono amable.
Nada máis sentarme comenzou o intercambio de tópicos. Que se vai frio, que se aquí dentro estase moi ben, que a sauna é moi boa para os narices....e pouco a pouco a conversación foi indo do xeneral ao específico... do supérfluo ao concreto... do macro ao micro: que se vivir da gaita costa, que se estou pendiente de operarme dunha hernia fiscal... e pouco a pouco fun sabendo, que este señor non era ningún trasno, senón que era do Foxo, e que estivera na mercante moitos anos, e que o xubilaran anticipadamente cunha boa paga. Entón dinme conta de que eu só asentía os seus comentarios, namentres el falaba, e falaba parsimoniosamente...e a min pesábanme os párpados...e tiña sono...
Pero reaccionei a tempo: decateime de que o bo do home mantiña sempre o mesmo tono do voz. Falaba en si bemol, que é o tono propio dos hipnotizadores. Lembrei que Tony Kamo o contou un día no Luar. E aqui foi onde eu pensei "polos clavos de Cristo que ti non me durmes como durmiches aos outros..."
E eu seguín asentindo ás súas lerias, pero cos ollos ben abertos, e utilizando algo máis que monosílabos. Falamos do Depor de Bebeto e Mauro, do Madrid de Michel e Butragueño, e ata do Peñarol de Lañas de Rizo e Tivo...tamén nestas eu lembrei que teño pendientes aquí unhas lerias sobre o tema futboleiro en Arteixo.
E puiden controlar o sono, pero non a deshidratación. Chegou un momento que lle dixen:
-Eu vou sair, que por hoxe xa me chegou...-. El asentiu sen dicir nada.

Despois da ducha de rigor e dun aquarius, vestínme, botei gomina nas patillas, e saín da piscina cunha fame loca. Mirei o reloxio....

....eran as seis da tarde...

E foi ó chegar á casa e ver á miña dona agardándome cunha zapatilla na man cando me dín conta do peor do asunto. Eu marchara para a piscina un día de outubro ás sete da mañán. E voltei a casa ás seis da tarde do dezaoito de decembro. A zapatilla da parienta amenazábame:

- E logo ti? -estaba moi cabreada- Seica te abduciron??

Eu aínda non asumira o que me pasara, e respondinlle:

-Efectivamente....