Castellano Galego
Castellano Galego meu pai quereme botar fora da casa pero xa lle digo que ata que a señora alcaldesa deixe obrar nas leiras de barrañan tera que seguir alimentandome xa que eu tampouco podo comprar un piso en arteixo xa que o soldo non e tan bo como para pagar 4o millons por un simple piso e como isto e o que hai eu seguirei vivindo a conta de meu pai e el seguira dicindome que marche da casa.asi e a vida non todo e un camiño de rosas papa.
1. E as léiras de quén son, túas ou de papá?...
E a razón de que papá te teña que alimentar é soio porque non se pode edificar na léira?...
Esperabas que papá fora unha rosa?...
Visto de ese modo, a vida, seguríño que non é un camiño de rosas, pero a culpa non a ten un alcálde nin unha alcaldesa. Nin teu pái tampóuco.Seguro que menos.
Non te me ofendas, ouh, pero séntate e pensa.
2. Siempre foi así rapaz. Claro está que non para todos...
Na División Azul empatriotádos i enliádos. Logo fregando suelos de oficínas e hospitáles en Londres, ou servindo na hostelería, ensamblando en Dusseldorf, cementando en Berna, entre tuberías conxeládas, tremándo do frío, dormíndo en barracóns.
Ou na marína mercante, ou de pescadóres por todo-los mundos posibles e por inventar.
” “Siempre servíndo, mais núnca xamáis mendigando””...Iso é Orgúllo. (Non outras cousas).Qúé nobles somos e qué boa xente nos precede.
I moito antes...'Gayegos'... ... ‘Gayeguítos’...
Medio pensionistas en Cuba. Báculos insignes da terra. (imm-baculos por necesidade,pero listíños como ós que máis).Con empuñadúras de plata e rechapados de ouro n'os dentes, andiveron erguéitos como pínos, sin volver a ver, nin á muller nin a os fillos enxendrados n’esta terra da fin do mundo. Galiza eterna por sempre.
De bolichéros en Buenos Aires ou de contrabandístas no Puerto de Montevidéo. Últramarínos de supervivéncia en todas partes d'os mápas roubados por todo-los Continentes.
E óutros aquí, coidando a herdánza de Dios sabe ‘a’ quén. A duras penas sufrída, na propia terra, por si os que marcharon un día, de bóina e farrápos, vóltan con branco sombréiro de ala ancha ou de tataranietos disfrazádos. E ánque non volten núnca, siempre queda alguien tremándo. Aínda d'os difuntos ídos.
” “Por si voltan ós vivos, que seipan onde están os seus mortos””.
Un piso vale un güevo, pero a propia terra vale dous. E un pái tres e medio, e con mamá no paquéte, xa vale... “güevos pa’ to’”, ¡Qué se arrede o Demo que leva unhas ostias espesssssisimas sin dereito a replica. I que suplíque si lle quedan fólgos, ou que vaia a tomar polo cú . Pensa rapáz. Unha aperta d’un toxo revirado. Espero que me entendas.
Marcho de botellón. A ver si os meus fillos aínda me siguen a marcha. Y es que yo lo valgo !!!!!!. O no????...
3. Pois si, Sioux, porque tu lo vales.
E ó rapaz dicirlle que non vale todos en aras do noso benestar. Temos que acabar os galegos con esta tendencia suicida a pensar en só nós mesmos. A construír onde nos peta porque é noso, a emporcar os ríos e o entorno porque supostamente non é noso, a tirar merda no chan porque supostamente non é noso, a mirar só para o noso embigo.
A ordenación urbana tén que existir, e a urxencia dun plan urbanístico é moita. É preciso saber por fin onde se edifica, as inraestructuras coas que se vai contar, para onde medran os núcleos e a costa de que.
Está claro que vai haber afectados e tamén grandes beneficiados. Agardamos que estes últimos non sexan os de sempre, que non se mexe porriba dos demáis.
Porque cada ano chove menos, e o cambio climático non fixo máis que empezar.
Así que xa sabes, rapaz, non vale todo. E hai pisos de aluguer no mercado, ou pisos compartidos, ou..... buscarse a vida e non agardar polo maná permanente.
4. Tal cual Desde Oseiro.Uns polos outros(ou contra os outros) e a propia casa siempre por barrer. Un saúdo, e insisto rapaz, non te me ofendas por favor.
5. Querido amigo:
Ma identifico plenamente contigo, por lo que veo eres una persona como yo, tan especial que no te conformas con pisos de 20 o 30 millones, ni con alquilar, y tambien me quisieron echar de casa. Yo tambien tuve que aguantar ronquidos y babas de un viejo para conseguir mi piso. Ahora que lo tengo, vivo con unos vecinos maravillosos que cuando paso cuchichean, sin duda, discutiendo mi incomparable belleza.
Resiste hermano gemelo, que ya se morira el viejo.
