-
A mi me gusta la foto...da para un cuento de niños...
Érase una vez un bosque atlántico acotado por un muro centenario...El muro era tan, tan viejo, que a fuerza de ver pasar el tiempo le habían salido ojos...sus ojos eran tan viejos, que habían visto pasar muchas estaciones, y con ellas, sus olores, por lo que también le había salido nariz: para oler la manzanilla, la calamita y el hinojo en las tardes de estío... y había disfrutado tanto el viejo muro de estas fragancias, que imaginando su sabor, le había salido boca...y el viejo muro soñaba con el sabor de la miel de las abejas que zumbaban alrededor de las hiedras que cubrían su piel...como si fuesen su barba...
Aquí lo dejo por hoy...sonríe muro!!!
L_DEL_J - 22/04, 19:54
-
no puedo decir que me gusta mas si la foto o la historia, aunque creo que lo bonito es el conjunto.
yoli - 22/04, 19:59
-
¡Ostras! ¡El hombre-árbol!
¡Ostras! - 22/04, 19:59
-
Pues gracias L, ahora mismo utilizo tu texto como pie de foto en flickr y en mi blog. Agradecido.
perdido - 22/04, 20:14
http://arteixou.blogspot.com
-
Hecho. De nuevo, gracias.
arteixou.blogspot.com
www.flickr.com
perdido - 22/04, 20:21
http://arteixou.blogspot.com
-
Había una vez un viejo filósofo reflexionando sobre el sentido de la vida. De reflexión en reflexioón, descartando las obviedades y ambigüedades se perdió en el bosque de las ideas.
Al ser consciente de esta idea, dio en cavilar sobre el sentimiento natural, sobre la nobleza del caballo y, en ese preciso momento, un inoportuno estornudo le produjo una "r".
De esta forma, el caballo se convirtió por la magia del lenguaje, en carballo y por obra de otro estornudo, el filósofo perdió su pátina cultural quedándosele pegada inmediatamente, la piel del viejo carballo sobre el que se había recostado para pensar.
¡Ostras! - 22/04, 21:12
-
¡jo......errrrr! ¡menudos ataques de inspiraciónnnnn! ¡y yo con estos pelos!!!
¡Ostras, ostras, ostras!, que bonito.
L_DEL_j: ¡AJORA SE VOS DA A TODAS POR ESCRIBIR POR CAPÍTULOS!!!
Valvanera - 22/04, 21:49
-
Eso digo eu Valva, menudos ataques de inspiración os da nosa L_DEL_J. Agora estou nun lío: non sei que me gusta mais, se a foto de perdido, ou o conto de L_DEL_J. Bicos.
Amadora - 22/04, 22:12
-
¡Amadoriña!.Yo, lo siento por o noso Perdidiño pero neste caso téñoo moi claro: ésta foto sóla no me gusta. La veo triste. Pero con el texto de L_DEL_J la "veo" preciosa y melancólica.
Besos, chicos
Valvanera - 22/04, 22:25
-
Podían facer unha exposición xuntos: As fotos de Perdido, e os textos de L_DEL_J, seguro que arrasan...
Amadora - 22/04, 22:29
-
Valva, ti máis eu, somos terribles amañando a vida da xente. Ti ca obra de teatro, eu ca exposición... Valva, mándoche unha aperta tan agarimosa coma as que ti das. Creo que vou marchar a arranxar a miña vida. Boas noites. Bicos para tod@s.
Amadora - 22/04, 22:31
-
Canta arte desparramada por estes lares ... Dá gusto visitalos.
albanta - 23/04, 10:56
-
Gracias, Perdido, muchas gracias...pero me siento abrumada. No es la primera vez que pones comentarios que te he dejado en tus fotos, pero es que lo que te dejaba no era precisamente mío...por eso me siento abrumada...y agradecida.
L_DEL_J - 23/04, 18:20
-
O artista aquí é él...@s demáis damos conversación...e por certo, pola parte que me toca, por alusións, a verdade é que me sinto moi agradecida...
L_DEL_J - 23/04, 18:23
-
Uffffffffff... ¡¡¡Curuuuullu pa' que siempre dixo que soio xuntaba letras!!!.
Un bico e saude.
sioux - 23/04, 19:32
-
Erase un hermoso rosedal con un busto de piedra en el centro.
Allí acudían los amantes tanto en verano,otoño, primavera o invierno.
A jurarse amor y fundirse en dulces besos.
A dejar una fecha escrita en el pie de piedra, del busto viejo.
Él escuchaba complacido aquellos juramentos aquellos besos.
Él era de piedra por fuera, pero no por dentro.
Una noche escuchó de pena un lamento, un joven lloraba a su pie sujeto.
Piedra, aquí le di el primer beso, aquí nos juramos amor eterno,
pero ella se ha ido sin mi a los cielos.
Quisiera ser como tu, piedra, sin sentimientos!
Y el busto pidió ojos, para no llorar solo por dentro, y llorar por aquel amor que tan pronto había muerto
Cuentos de miedo - 23/04, 21:37
-
Erase un hermoso rosedal con un busto de piedra en el centro.
Allí acudían los amantes tanto en verano,otoño, primavera o invierno.
A jurarse amor y fundirse en dulces besos.
A dejar una fecha escrita en el pie de piedra, del busto viejo.
Él escuchaba complacido aquellos juramentos aquellos besos.
Él era de piedra por fuera, pero no por dentro.
Una noche escuchó de pena un lamento, un joven lloraba a su pie sujeto.
Piedra, aquí le di el primer beso, aquí nos juramos amor eterno,
pero ella se ha ido sin mi a los cielos.
Quisiera ser como tu, piedra, sin sentimientos!
Y el busto pidió ojos, para no llorar solo por dentro, y llorar por aquel amor que tan pronto había muerto
Cuentos de miedo - 23/04, 21:38
-
Vaya, tampoco me disgustaba como pie de foto.
perdido - 23/04, 22:47
http://arteixou.blogspot.com
-
¿ Y si citas a la autora, Perdido? Está feo lo de utiizar obras de otros sin citarlos
Al papa lo que es del papa - 24/04, 00:50
ya espero tu mosqueo
-
Pues cámbialo...porque fue un poco precipitado tal vez poner el mío...este está mejor.
L_DEL_J - 24/04, 01:27
-
hay "algunas" que ya saben quien escribe cuentos de miedo. Por lo tanto conocen a la autora/or.
Claro está sin corregir. Mejor no lo vea quien ya sabemos
cuentos de miedo - 24/04, 10:47
-
Yo creo que Perdido debería poner este pie de foto. A lo mejor por fín Quruxa se digna y escribe...y no para unos pocos. Y lo de precipitado es porque, parece mentira que sea gallego de Orense, coño...¿A qué volta se deita o can?...á última... Perdido, o can déitase á última volta!!!!...pon este pie de foto, anda!!!
L_DEL - 24/04, 15:26
-
Me he comido una letra de mi nombre!!!
L_DEL_J - 24/04, 15:26
-
L., Isochepasaporandardicindoquenonfasmáisquexuntarletras, maisofalarnontencancelas. siescribirasoteuseudónimotodoxuntocomofacemososdemáisnontiñasisteslapsustreculiários, anquepensoqueenvezdefaceruncomentariopasariasotempoescribindo: elepalitoabajodelpalitoabajoiota.
¡¡Dios canto me costóu escribir isto!!!.
Marcho, que teño o 'carricoche' no veterinário e a 'toxíño' deixéino abandonado no taller mecánico. Saudiños, bicos e aperrrtas. Todojunto do toxo revirado.
sioux - 24/04, 17:02
-
jajajajaja, certo, mira que é complicado escribi-lo nome de L_DEL_J
perdido - 24/04, 17:13
http://arteixo.cidadans.net/arteixoenfotos
-
Perdón L., esquencín as maiúsculas...
elemaiúsculapalitoabajodelmaiúsculastodojuntopalitoabajoiotaenmaiúsculatamén.
sioux - 24/04, 17:14
-
Cala, cala... que istes días ando as reviravoltas coa puñetera Ley do Murphy, ou como se escriba o nome do típo ise. Pero vouno a jorobar de xéito porque xa aprendín o refrán ise que dí: "A mal tiempo, buena cara", o conto é "non acabar coa cara cruzada", digo.
sioux - 24/04, 17:22