<?xml version="1.0"  encoding="UTF-8" ?>
<rss version="2.0" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:admin="http://webns.net/mvcb/" xmlns:rdf="http://www.w3.org/1999/02/22-rdf-syntax-ns#" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/">
	<channel>
		<title>Albanta</title>
		<link>http://www.cuadernosciudadanos.net/albanta</link>
		<description></description>
		<language>es_ES</language>
		<docs>http://backend.userland.com/rss</docs>
		<admin:generatorAgent rdf:resource="http://b2evolution.net/?v=0.9.2"/>
		<ttl>60</ttl>
				<item>
			<title>Boas festas</title>
			<link>http://arteixo.cidadans.net/albanta/2008/12/23/boas-festas/</link>
			<pubDate>Tue, 23 Dec 2008 09:40:39 +0000</pubDate>
						<category domain="main">General</category>			<guid isPermaLink="false">58332@http://www.cuadernosciudadanos.net</guid>
			<description>Non sab&#237;a eu que me &#237;a levar tanto tempo esto de poder desexarvos boas festas, est&#225; claro que a inform&#225;tica non &#233; o meu.Pois eso, estes d&#237;as de reencontros con familiares que andan esparaguellados polo mundo adiante e de chamadas e mensaxes de amigos m&#225;is ou menos pr&#243;ximos, eu acordeime tam&#233;n dun grupi&#241;o de persoas coas que te&#241;o pasado bos momentos e m&#225;is dunha boa risotada. En primeiro lugar do Sioux, que foi o primeiro en darme a benvida nun ver&#225;n que cheiraba a fume por todas partes e a xente loitaba contra o lume con baldes de auga. A jgr, que me ensinou o que eran as clemenules e que supo&#241;o andara disfrutando como un tolo da s&#250;a paternidade. A Amadora, que me inspira todo tenrura e a quen vexo como mam&#225; gali&#241;a&#160; cos poli&#241;os debaixo das s&#250;as &#225;s. A L_del_J, c&#225;nto sabe e que ben escribe a desgraciada, eu ao seu car&#243;n s&#237;ntome pequeni&#241;a, ata cando dec&#237;a que non lle sa&#237;an as palabras, escrib&#237;a como lle daba a gana. A Valva que entraba no blog coma un torrente de frescura que nos contaxiaba a todos. A Paloma, con quen case &#237;a &#225; par en gustos musicais. A Quruxa, a Esqu&#237;o, a Chocolateada, a Clint, a Perdido/Hallado e volta a perderse, a Desde Oseiro porque me gusta o que escribe,&#160; a Rinc&#243;n Habanero a Nando e ao seu urbanismo sostible, a aquela Mar&#237;a gaiteira, a aqueles que se me quedaran no tinteiro.Menci&#243;n especial para aquel gaiteiro que nos contaba contos, Rilo, aqueles blogs eran sempre un regalo.Para todos vos e cos meus mellores desexos:BO NADAL.</description>
			<content:encoded><![CDATA[<p>Non sab&iacute;a eu que me &iacute;a levar tanto tempo esto de poder desexarvos boas festas, est&aacute; claro que a inform&aacute;tica non &eacute; o meu.</p><p>Pois eso, estes d&iacute;as de reencontros con familiares que andan esparaguellados polo mundo adiante e de chamadas e mensaxes de amigos m&aacute;is ou menos pr&oacute;ximos, eu acordeime tam&eacute;n dun grupi&ntilde;o de persoas coas que te&ntilde;o pasado bos momentos e m&aacute;is dunha boa risotada. En primeiro lugar do Sioux, que foi o primeiro en darme a benvida nun ver&aacute;n que cheiraba a fume por todas partes e a xente loitaba contra o lume con baldes de auga. A jgr, que me ensinou o que eran as clemenules e que supo&ntilde;o andara disfrutando como un tolo da s&uacute;a paternidade. A Amadora, que me inspira todo tenrura e a quen vexo como mam&aacute; gali&ntilde;a&nbsp; cos poli&ntilde;os debaixo das s&uacute;as &aacute;s. A L_del_J, c&aacute;nto sabe e que ben escribe a desgraciada, eu ao seu car&oacute;n s&iacute;ntome pequeni&ntilde;a, ata cando dec&iacute;a que non lle sa&iacute;an as palabras, escrib&iacute;a como lle daba a gana. A Valva que entraba no blog coma un torrente de frescura que nos contaxiaba a todos. A Paloma, con quen case &iacute;a &aacute; par en gustos musicais. A Quruxa, a Esqu&iacute;o, a Chocolateada, a Clint, a Perdido/Hallado e volta a perderse, a Desde Oseiro porque me gusta o que escribe,&nbsp; a Rinc&oacute;n Habanero a Nando e ao seu urbanismo sostible, a aquela Mar&iacute;a gaiteira, a aqueles que se me quedaran no tinteiro.</p><p>Menci&oacute;n especial para aquel gaiteiro que nos contaba contos, Rilo, aqueles blogs eran sempre un regalo.</p><p>Para todos vos e cos meus mellores desexos:BO NADAL.</p>]]></content:encoded>
			<comments>http://www.cuadernosciudadanos.net/albanta?p=58332&amp;c=1&amp;tb=1&amp;pb=1#comments</comments>
		</item>
				<item>
			<title>Un conto</title>
			<link>http://arteixo.cidadans.net/albanta/2007/10/24/un-conto/</link>
			<pubDate>Wed, 24 Oct 2007 21:25:41 +0000</pubDate>
						<category domain="main">General</category>			<guid isPermaLink="false">34654@http://www.cuadernosciudadanos.net</guid>
			<description>Moi boas, o outro d&#237;a nun curso que ando a facer falamos dun vello conto de Suso de Toro que me gusta moito e pensei e compartilo con vos. A ver se me sae eso de copiar e pegar, espero que vos guste:- Ola, bos d&#237;as.-Miroume un momento e logo volveu a vista &#243;s papeis que ti&#241;a diante. Era un home fraco e calvo con restos de pelo branco nos lados da cabeza. Ti&#241;a uns anteollos prateados e nariz afiado. O tipo fac&#237;ase o xordo, non se quer&#237;a dar por enterado de que eu estaba al&#237;. Na mesa ti&#241;a un d&#233;cimo da loter&#237;a e un listado dos n&#250;meros premiados. V&#237;ase que era un home con aspiraci&#243;ns de mellorar.Achegueime a unha cadeira libre da s&#250;a mesa e senteime.Miroume como se me vise agora por primeira vez.- &#191;Que quiere?- Vi&#241;a po&#241;e-lo meu nome en galego.- &#191;Como?- Que vi&#241;a cambia-lo meu nome do castel&#225;n para o galego.- Pero hombre, no le entiendo.-&#191;Qu&#233; le pasa con su nombre?, &#191;est&#225; mal?, &#191;Usted que quiere?Ai, ai, que a&#237;nda ia ser certo que era xordo.- Pero, o&#237;a, &#191;seica est&#225; xordo?.- No se&#241;or. Tengo un o&#237;do excelente. Lo que ocurre es que no acabo de entender lo que pretende usted exactamente. No s&#233; a donde quiere llegar.- Pois como non llo diga en ingl&#233;s... Mire, o nome co que eu figuro no rexistro civil &#233; &#171;Jos&#233;&#187;. Ata ai entende, &#191;non si?- Le estoy entendiendo perfectamente. Siga.- Ben. Pois onde di &#171;Jos&#233;&#187; eu quero que po&#241;a &#171;Xos&#233;&#187;. Non sei se me expliquei ben ou lle quedou confusa esta &#250;ltima parte.- No me sea ir&#243;nico, que as&#237; no se va a ninguna parte. En resumidas cuentas, que usted lo que pretende es traducir su nombre gallego.- A&#237; quer&#237;a chegar eu.  O que pasa e que non me sa&#237;a.- Ya lo veo. Ver&#225;, yo no me quiero meter en lo que no es de mi incumbencia, pero d&#237;game &#191;no le gusta su nombre? Jos&#233; es un nombre muy bonito. Yo mismo me llamo Jos&#233;. Y mi hijo mayor que es abogado.- Encantado, tanto gusto. Ofrecinlle a man sobre a mesa. El vacilou e logo deume a man. Sacudinlla forte.Mire se&#241;or Jos&#233;, nin me gusta nin me deixa de gustar o meu nome, pero eu quero que figure en galego.- Ya. Ya veo. Pero total, a ust&#233; que m&#225;s le d&#225;. Si ust&#233; quiere llamarse &#171;Xos&#233;&#187;, &#191;qui&#233;n se lo impide? Es libre de firmar como quiera.-Xa. Pero eu quero que ademais de chamarme eu a min mesmo &#171;Xos&#233;&#187; figure as&#237; nos papeis. Que se me reco&#241;eza o meu nome.- Ya. Como los travestis, que se operan y luego quieren que se le reconozca el cambio de sexo.Mira que vacil&#243;n era o tipo aquel. Seguro que fora tropezar cun vacil&#243;n. Mira que te&#241;o eu mala sorte para os asuntos da administraci&#243;n, se ata fixen a mili en Ceuta, carallo.- Pois supo&#241;o que debe ser algo parecido &#243; dos travestis...-Tam&#233;n a un solteiro cando casa hai que lle facer constar no rexistro o cambio de estado civil. Os casados tam&#233;n son un pouco travestis- e mirei para o anel de casado da s&#250;a man.- D&#233;jelo, no venga con iron&#237;as. Adem&#225;s, all&#225; ust&#233;, cada uno hace lo que quiere con su vida privada.- Efectivamente, as&#237; que non me tolee m&#225;is da cabeza e d&#233;ame un impreso ou o que sexa para solicita-lo cambio.Quitou os lentes e fregou os ollos. Apoiouse no respaldo da silla, volveu po&#241;e-los lentes e miroume pensativo.- No le entiendo. Ai, Se&#241;or, Se&#241;or, yo a ust&#233; no le entiendo.Achegouse a min sobre a mesa buscando unha intimidade inesperada. Falou baixo con ton c&#243;mplice- Vamos, entre nosotros. Entre hombres, de t&#250; a t&#250;. D&#237;game la verdad &#191; a ust&#233; le llama realmente alguien &#171;Xos&#233;&#187;? &#191;Non lle pasa coma a min que todos me chaman Pepe? D&#237;game a verdade.- Si, home. Claro que me chaman Pepe. Pero que ten que ver unha cousa con outra... Eu quero figurar a t&#243;dolos efectos legais coma &#171;Xos&#233;&#187; que son.- Ya... Como los travestis, -dixo retir&#225;ndose atr&#225;s.- Efectivamente, coma os travestis.- O sea que lo suyo es debido a sus ideas.- Pois si se&#241;or. O meu &#233; debido as mi&#241;as ideas. 0 meu idioma &#233; o galego, o idioma do meu pa&#237;s &#233; o galego, e eu quero dentro e f&#243;ra do meu pa&#237;s chamarme &#171;Xos&#233;&#187;. En galego. Non sei si me explico.- Se explica perfectamente. No me malinterprete, pero es sorprendente como las ideas pol&#237;ticas pueden esclavizar a una persona. Y eso que ust&#233; parece una persona con estudios.- Por iso, precisamente por iso...-Tiene ust&#233; raz&#243;n. A veces son m&#225;s fan&#225;ticas las gentes estudiadas que las personas simples, la gente del pueblo. Que lo mismo le d&#225; llamarse Jos&#233; o Filiberto. Hay que ver...- O que hai que ver &#233; que xa levo aqu&#237; un cuarto de hora de palique e a&#237;nda non sei como te&#241;o que facer para po&#241;e-lo meu nome en galego. E supo&#241;o que vostede estar&#225; aqu&#237; para iso...- Tranquil&#237;cese, hombre, que ser&#225; atendido. No me sea maleducado. Tranquil&#237;cese.Ergueuse e dirixiuse a un armario, abriuno e meteuse tras da porta a enredar dentro. Seguro que non buscaba nada, seguro que fac&#237;a o tempo. Aquel tipo &#237;ame acabar cos nervios. De s&#250;peto asomou de detr&#225;s da porta do armario e dirixiuse a min con &#225;nimo de s&#250;plica.- &#191;Pero ust&#233; pens&#243; en sus padres? &#191;ust&#233; pens&#243; en el disgusto que les quiere dar? &#191;A que no pens&#243; en ellos? D&#237;game.lncrible. Aquel home era incrible. Un home as&#237; pod&#237;a dirixir ex&#233;rcitos, arrasar pa&#237;ses. Era indestructible, como Terminator, como Robocop, como Mazinger Z. Era Superman entrado en anos. Empecei a rezar un Avemar&#237;a a San Kafka.- Por favor... Que me vai facer chorar. Deixe en paz &#243;s meus pa&#237;s e d&#237;game que te&#241;o que facer para po&#241;elo meu nome en galego.Sentouse de novo na s&#250;a cadeira e faloume con reconvenci&#243;n.- Llorar si que los va a hacer llorar usted a ellos. Menudo disgusto les va a dar. Ust&#233; no sabe lo que es tener hijos, lo que se les quiere.- Pero home de Deus, se te&#241;o dous fillos. Deixe &#243;s meus pa&#237;s e &#243;s meus fillos e d&#237;game que papel cubro.- &#191;Ust&#233; no pens&#243; con cuanta ilusi&#243;n le escogieron sus padres el nombre? Seguro que es el nombre de su padre y que quiso que tambi&#233;n ust&#233; se llamase como &#233;l. &#171; Un hijo con mi mismo nombre, Jos&#233;. Alguien que me perpet&#250;e, que lleve mi nombre cuando yo falte&#187;, dixo con voz apagada e mirando para o teito con cara de dor.Aquel home era un actor extraordinario. Por un momento pensei no meu pobre pai no leito de morte padecendo os &#250;ltimos sufrimentos. A boca entreaberta, a ollada xa sen brillo, suplic&#225;ndome xa sen forzas que non puxese o meu nome en galego. De s&#250;peto ca&#237;n na conta de que meu pai viv&#237;a e con moi boa sa&#250;de. Sacud&#237;n a cabeza . Aquel home era m&#225;is que un actor, era un hipnotizador.- Mire, o meu pai ch&#225;mase Victoriano e acabo de deixalo no bar tomando un verm&#250;, as&#237; que non me tolee m&#225;is. Ve&#241;an os papeis ou o que faga falta cubrir.Ergueuse con enerx&#237;a e adem&#225;n toureiro e sinaloume cun dedo da s&#250;a enrugada man. Sent&#237;n como me apuntaba aquel dedo acusador.- &#161;Ust&#233; es un fan&#225;tico! &#161;C&#243;moquiera! All&#225; ust&#233; y las consecuencias que le deparen sus actos. Pero no piense ni por un momento que es ust&#233; m&#225;s gallego que yo. El amor por mi tierra est&#225; m&#225;s all&#225; de mi mismo y de mis propios deseos o dudas.Que ben falaba. Despois de todo era sincero no que dic&#237;a, parec&#237;a emocionado. Est&#225;bame empezando a sentir culpable. Eu non quixera acusalo ou dubidar do seu amor pola TERRI&#209;A, est&#225;bame malinterpretando.-Mire, tam&#233;n eu sei falar en galego.Dirix&#237;use a fiestra e mirou a trav&#233;s da cortina para un xard&#237;n que se entrev&#237;a. Falou con voz so&#241;adora. -Sempre que vou &#243; campo e falo cos paisanos falo galego. A marela, o carro, a fonte... A lingua que mellor expresa os sentimentos m&#225;is nosos. -Deu volta e dirixiuse a min- Pero galego, verdadeiro &#233; o enxebre. Non ese inventado agora polos profesores que non o mamaron. &#191;Vostede mamou o galego?, &#191;eh? &#191;mamouno?- Home, algo sempre se mama...Pero pouco, gustar&#237;ame telo mamado m&#225;is.- &#161;Haino que mamar, haino que mamar! &#201; a &#250;nica maneira de ser verdadeiro galego. &#161;Que m&#225;is da o que un fala despois! O que o mamou xa &#233; galego para sempre, a&#237;nda que se chame Jos&#233;. Eses son os verdadeiros galegos, -dixo dorido e con paix&#243;n. Despois quedou en silencio. Eu non sab&#237;a que facer para desculparme ante aquel home.- Desculpe se o ofend&#237;n. Non era a mi&#241;a intenci&#243;n dubidar do seu amor por Galicia. Nin por un momento. Mire, se me dera un papeli&#241;o para cubrir o do nome...- &#191;Qu&#233;?- O do nome ... Para pasar de &#171;Jos&#233;&#187; a &#171;Xos&#233;&#187;.- &#191;Pero a&#250;n persiste ... ?- Ver&#225;, &#233; que xa o te&#241;o moi falado coa muller e agora non lle vou a dicir que cambiei de idea despois de telo tan discutido. Ademais que son moi cabez&#243;n e como se me meta unha idea...- Vale, all&#225; ust&#233;. No quiero ser yo quien le ponga obst&#225;culos a su decisi&#243;n, h&#225;galo si quiere.- Sentouse e p&#250;xose de novo a mira-la lista de n&#250;meros premiados na loter&#237;a. Eu estaba algo confuso.- &#191;Pero logo non me vai dicir o que te&#241;o que facer ou dar alg&#250;n papeli&#241;o para cubrir?Levantou a vista do que tan atento l&#237;a e miroume con cara de sorpresa e un punto de indignaci&#243;n.- &#161;Para eso vaya ust&#233; a donde tiene que ir!- &#191;Pero logo non &#233; aqu&#237;?- Pero, hombre, &#191;No ve que aqu&#237; es el juzgado n&#250;mero 2? Para eso tiene que ir a la ventanilla del Registro Civil.-A&#237; foi, doutor, cando eu sent&#237;n esa dolor tar forte no peito. Polo que me contaron coido que perd&#237;n o co&#241;ecemento.</description>
			<content:encoded><![CDATA[Moi boas, o outro d&#237;a nun curso que ando a facer falamos dun vello conto de Suso de Toro que me gusta moito e pensei e compartilo con vos. A ver se me sae eso de copiar e pegar, espero que vos guste:<br><br>- Ola, bos d&#237;as.<br><br>-Miroume un momento e logo volveu a vista &#243;s papeis que ti&#241;a diante. Era un home fraco e calvo con restos de pelo branco nos lados da cabeza. Ti&#241;a uns anteollos prateados e nariz afiado. O tipo fac&#237;ase o xordo, non se quer&#237;a dar por enterado de que eu estaba al&#237;. Na mesa ti&#241;a un d&#233;cimo da loter&#237;a e un listado dos n&#250;meros premiados. V&#237;ase que era un home con aspiraci&#243;ns de mellorar.<br><br>Achegueime a unha cadeira libre da s&#250;a mesa e senteime.Miroume como se me vise agora por primeira vez.<br><br>- &#191;Que quiere?<br><br>- Vi&#241;a po&#241;e-lo meu nome en galego.<br><br>- &#191;Como?<br><br>- Que vi&#241;a cambia-lo meu nome do castel&#225;n para o galego.<br><br>- Pero hombre, no le entiendo.<br><br>-&#191;Qu&#233; le pasa con su nombre?, &#191;est&#225; mal?, &#191;Usted que quiere?<br><br>Ai, ai, que a&#237;nda ia ser certo que era xordo.<br><br>- Pero, o&#237;a, &#191;seica est&#225; xordo?.<br><br>- No se&#241;or. Tengo un o&#237;do excelente. Lo que ocurre es que no acabo de entender lo que pretende usted exactamente. No s&#233; a donde quiere llegar.<br><br>- Pois como non llo diga en ingl&#233;s... Mire, o nome co que eu figuro no rexistro civil &#233; &#171;Jos&#233;&#187;. Ata ai entende, &#191;non si?<br><br>- Le estoy entendiendo perfectamente. Siga.<br><br>- Ben. Pois onde di &#171;Jos&#233;&#187; eu quero que po&#241;a &#171;Xos&#233;&#187;. Non sei se me expliquei ben ou lle quedou confusa esta &#250;ltima parte.<br><br>- No me sea ir&#243;nico, que as&#237; no se va a ninguna parte. En resumidas cuentas, que usted lo que pretende es traducir su nombre gallego.<br><br>- A&#237; quer&#237;a chegar eu.  O que pasa e que non me sa&#237;a.<br><br>- Ya lo veo. Ver&#225;, yo no me quiero meter en lo que no es de mi incumbencia, pero d&#237;game &#191;no le gusta su nombre? Jos&#233; es un nombre muy bonito. Yo mismo me llamo Jos&#233;. Y mi hijo mayor que es abogado.<br><br>- Encantado, tanto gusto. Ofrecinlle a man sobre a mesa. El vacilou e logo deume a man. Sacudinlla forte.Mire se&#241;or Jos&#233;, nin me gusta nin me deixa de gustar o meu nome, pero eu quero que figure en galego.<br><br>- Ya. Ya veo. Pero total, a ust&#233; que m&#225;s le d&#225;. Si ust&#233; quiere llamarse &#171;Xos&#233;&#187;, &#191;qui&#233;n se lo impide? Es libre de firmar como quiera.<br><br>-Xa. Pero eu quero que ademais de chamarme eu a min mesmo &#171;Xos&#233;&#187; figure as&#237; nos papeis. Que se me reco&#241;eza o meu nome.<br><br>- Ya. Como los travestis, que se operan y luego quieren que se le reconozca el cambio de sexo.<br><br>Mira que vacil&#243;n era o tipo aquel. Seguro que fora tropezar cun vacil&#243;n. Mira que te&#241;o eu mala sorte para os asuntos da administraci&#243;n, se ata fixen a mili en Ceuta, carallo.<br><br>- Pois supo&#241;o que debe ser algo parecido &#243; dos travestis...<br><br>-Tam&#233;n a un solteiro cando casa hai que lle facer constar no rexistro o cambio de estado civil. Os casados tam&#233;n son un pouco travestis- e mirei para o anel de casado da s&#250;a man.<br><br>- D&#233;jelo, no venga con iron&#237;as. Adem&#225;s, all&#225; ust&#233;, cada uno hace lo que quiere con su vida privada.<br><br>- Efectivamente, as&#237; que non me tolee m&#225;is da cabeza e d&#233;ame un impreso ou o que sexa para solicita-lo cambio.<br><br>Quitou os lentes e fregou os ollos. Apoiouse no respaldo da silla, volveu po&#241;e-los lentes e miroume pensativo.<br><br>- No le entiendo. Ai, Se&#241;or, Se&#241;or, yo a ust&#233; no le entiendo.<br><br>Achegouse a min sobre a mesa buscando unha intimidade inesperada. Falou baixo con ton c&#243;mplice<br><br>- Vamos, entre nosotros. Entre hombres, de t&#250; a t&#250;. D&#237;game la verdad &#191; a ust&#233; le llama realmente alguien &#171;Xos&#233;&#187;? &#191;Non lle pasa coma a min que todos me chaman Pepe? D&#237;game a verdade.<br><br>- Si, home. Claro que me chaman Pepe. Pero que ten que ver unha cousa con outra... Eu quero figurar a t&#243;dolos efectos legais coma &#171;Xos&#233;&#187; que son.<br><br>- Ya... Como los travestis, -dixo retir&#225;ndose atr&#225;s.<br><br>- Efectivamente, coma os travestis.<br><br>- O sea que lo suyo es debido a sus ideas.<br><br>- Pois si se&#241;or. O meu &#233; debido as mi&#241;as ideas. 0 meu idioma &#233; o galego, o idioma do meu pa&#237;s &#233; o galego, e eu quero dentro e f&#243;ra do meu pa&#237;s chamarme &#171;Xos&#233;&#187;. En galego. Non sei si me explico.<br><br>- Se explica perfectamente. No me malinterprete, pero es sorprendente como las ideas pol&#237;ticas pueden esclavizar a una persona. Y eso que ust&#233; parece una persona con estudios.<br><br>- Por iso, precisamente por iso...<br><br>-Tiene ust&#233; raz&#243;n. A veces son m&#225;s fan&#225;ticas las gentes estudiadas que las personas simples, la gente del pueblo. Que lo mismo le d&#225; llamarse Jos&#233; o Filiberto. Hay que ver...<br><br>- O que hai que ver &#233; que xa levo aqu&#237; un cuarto de hora de palique e a&#237;nda non sei como te&#241;o que facer para po&#241;e-lo meu nome en galego. E supo&#241;o que vostede estar&#225; aqu&#237; para iso...<br><br>- Tranquil&#237;cese, hombre, que ser&#225; atendido. No me sea maleducado. Tranquil&#237;cese.<br><br>Ergueuse e dirixiuse a un armario, abriuno e meteuse tras da porta a enredar dentro. Seguro que non buscaba nada, seguro que fac&#237;a o tempo. Aquel tipo &#237;ame acabar cos nervios. De s&#250;peto asomou de detr&#225;s da porta do armario e dirixiuse a min con &#225;nimo de s&#250;plica.<br><br>- &#191;Pero ust&#233; pens&#243; en sus padres? &#191;ust&#233; pens&#243; en el disgusto que les quiere dar? &#191;A que no pens&#243; en ellos? D&#237;game.<br><br>lncrible. Aquel home era incrible. Un home as&#237; pod&#237;a dirixir ex&#233;rcitos, arrasar pa&#237;ses. Era indestructible, como Terminator, como Robocop, como Mazinger Z. Era Superman entrado en anos. Empecei a rezar un Avemar&#237;a a San Kafka.<br><br>- Por favor... Que me vai facer chorar. Deixe en paz &#243;s meus pa&#237;s e d&#237;game que te&#241;o que facer para po&#241;elo meu nome en galego.<br><br>Sentouse de novo na s&#250;a cadeira e faloume con reconvenci&#243;n.<br><br>- Llorar si que los va a hacer llorar usted a ellos. Menudo disgusto les va a dar. Ust&#233; no sabe lo que es tener hijos, lo que se les quiere.<br><br>- Pero home de Deus, se te&#241;o dous fillos. Deixe &#243;s meus pa&#237;s e &#243;s meus fillos e d&#237;game que papel cubro.<br><br>- &#191;Ust&#233; no pens&#243; con cuanta ilusi&#243;n le escogieron sus padres el nombre? Seguro que es el nombre de su padre y que quiso que tambi&#233;n ust&#233; se llamase como &#233;l. &#171; Un hijo con mi mismo nombre, Jos&#233;. Alguien que me perpet&#250;e, que lleve mi nombre cuando yo falte&#187;, dixo con voz apagada e mirando para o teito con cara de dor.<br><br>Aquel home era un actor extraordinario. Por un momento pensei no meu pobre pai no leito de morte padecendo os &#250;ltimos sufrimentos. A boca entreaberta, a ollada xa sen brillo, suplic&#225;ndome xa sen forzas que non puxese o meu nome en galego. De s&#250;peto ca&#237;n na conta de que meu pai viv&#237;a e con moi boa sa&#250;de. Sacud&#237;n a cabeza . Aquel home era m&#225;is que un actor, era un hipnotizador.<br><br>- Mire, o meu pai ch&#225;mase Victoriano e acabo de deixalo no bar tomando un verm&#250;, as&#237; que non me tolee m&#225;is. Ve&#241;an os papeis ou o que faga falta cubrir.<br><br>Ergueuse con enerx&#237;a e adem&#225;n toureiro e sinaloume cun dedo da s&#250;a enrugada man. Sent&#237;n como me apuntaba aquel dedo acusador.<br><br>- &#161;Ust&#233; es un fan&#225;tico! &#161;C&#243;moquiera! All&#225; ust&#233; y las consecuencias que le deparen sus actos. Pero no piense ni por un momento que es ust&#233; m&#225;s gallego que yo. El amor por mi tierra est&#225; m&#225;s all&#225; de mi mismo y de mis propios deseos o dudas.<br><br>Que ben falaba. Despois de todo era sincero no que dic&#237;a, parec&#237;a emocionado. Est&#225;bame empezando a sentir culpable. Eu non quixera acusalo ou dubidar do seu amor pola TERRI&#209;A, est&#225;bame malinterpretando.<br><br>-Mire, tam&#233;n eu sei falar en galego.<br><br>Dirix&#237;use a fiestra e mirou a trav&#233;s da cortina para un xard&#237;n que se entrev&#237;a. Falou con voz so&#241;adora. <br><br>-Sempre que vou &#243; campo e falo cos paisanos falo galego. A marela, o carro, a fonte... A lingua que mellor expresa os sentimentos m&#225;is nosos. -Deu volta e dirixiuse a min- Pero galego, verdadeiro &#233; o enxebre. Non ese inventado agora polos profesores que non o mamaron. &#191;Vostede mamou o galego?, &#191;eh? &#191;mamouno?<br><br>- Home, algo sempre se mama...<br><br>Pero pouco, gustar&#237;ame telo mamado m&#225;is.<br><br>- &#161;Haino que mamar, haino que mamar! &#201; a &#250;nica maneira de ser verdadeiro galego. &#161;Que m&#225;is da o que un fala despois! O que o mamou xa &#233; galego para sempre, a&#237;nda que se chame Jos&#233;. Eses son os verdadeiros galegos, -dixo dorido e con paix&#243;n. Despois quedou en silencio. Eu non sab&#237;a que facer para desculparme ante aquel home.<br><br>- Desculpe se o ofend&#237;n. Non era a mi&#241;a intenci&#243;n dubidar do seu amor por Galicia. Nin por un momento. Mire, se me dera un papeli&#241;o para cubrir o do nome...<br><br>- &#191;Qu&#233;?<br><br>- O do nome ... Para pasar de &#171;Jos&#233;&#187; a &#171;Xos&#233;&#187;.<br><br>- &#191;Pero a&#250;n persiste ... ?<br><br>- Ver&#225;, &#233; que xa o te&#241;o moi falado coa muller e agora non lle vou a dicir que cambiei de idea despois de telo tan discutido. Ademais que son moi cabez&#243;n e como se me meta unha idea...<br><br>- Vale, all&#225; ust&#233;. No quiero ser yo quien le ponga obst&#225;culos a su decisi&#243;n, h&#225;galo si quiere.- Sentouse e p&#250;xose de novo a mira-la lista de n&#250;meros premiados na loter&#237;a. Eu estaba algo confuso.<br><br>- &#191;Pero logo non me vai dicir o que te&#241;o que facer ou dar alg&#250;n papeli&#241;o para cubrir?<br><br>Levantou a vista do que tan atento l&#237;a e miroume con cara de sorpresa e un punto de indignaci&#243;n.<br><br>- &#161;Para eso vaya ust&#233; a donde tiene que ir!<br><br>- &#191;Pero logo non &#233; aqu&#237;?<br><br>- Pero, hombre, &#191;No ve que aqu&#237; es el juzgado n&#250;mero 2? Para eso tiene que ir a la ventanilla del Registro Civil.<br><br>-A&#237; foi, doutor, cando eu sent&#237;n esa dolor tar forte no peito. Polo que me contaron coido que perd&#237;n o co&#241;ecemento.<br><br><br>]]></content:encoded>
			<comments>http://www.cuadernosciudadanos.net/albanta?p=34654&amp;c=1&amp;tb=1&amp;pb=1#comments</comments>
		</item>
				<item>
			<title>Un n&#243; na saba</title>
			<link>http://arteixo.cidadans.net/albanta/2007/06/12/un-no-na-saba/</link>
			<pubDate>Tue, 12 Jun 2007 21:29:29 +0000</pubDate>
						<category domain="main">General</category>			<guid isPermaLink="false">24595@http://www.cuadernosciudadanos.net</guid>
			<description>Nunha xuntanza de nais e pais nunha escola, a Directora salientaba o apoio que os pais deben darlle aos fillos. Tam&#233;n ped&#237;a que estiveran presentes o m&#225;ximo tempo posible. Ela entend&#237;a que, ainda que a maior&#237;a dos pais eran traballadores, deber&#237;an atopar algo de tempo para adicar e entender os seus fillos; sen embargo, a directora sorpredeuse cando un dos pais levantouse e explicou, que el non ti&#241;a tempo para estar co seu fillo durante a semana. Cando el marchaba para traballar, ainda era moi cedo e o seu fillo durm&#237;a; cando regresaba, era xa moi tarde e o seu fillo xa estaba deitado. Explicou adem&#225;is que ti&#241;a que traballar deste xeito para poder manter &#225; s&#250;a familia. Dixo tam&#233;n que o feito de non ter tempo para o seu fixo, angustiabao moito e intentaba redimirse indo a bicalo t&#243;dalas noites cando chegaba &#225; casa e, para que o seu fillo soubera da s&#250;a presenza, el fac&#237;alle un n&#243; na punta da saba. Esto suced&#237;a relixiosamente, t&#243;dalas noites cando &#237;a bicalo. Cando o rapaz espertaba e v&#237;a o n&#243;, sab&#237;a, atrav&#233;s del que o seu pai estivera al&#237; e o bicara. O n&#243; era o medio de comunicaci&#243;n entre eles. A directora, emocionouse con aquela historia e sorprendeuse a&#237;nda m&#225;is cando constatou que o fillo dese pai era un dos mellores alumnos da escola.O feito fainos reflexionar sobre as moitas formas en que as persoas poden facerse presentes e comunicarse con outras. Aquel pai atopou a s&#250;a que ainda que sinxela era eficiente. E o m&#225;is importante era que o seu fillo a trav&#233;s do n&#243; afectivo, percib&#237;a o que o seu pai lle dec&#237;a. Algunhas veces preocup&#225;monos tanto coa forma de decir as cousas que esquecemos o principal que &#233; a comunicaci&#243;n a trav&#233;s do sentimento. Detalles sinxelos como un bico ou un n&#243; na saba, significaban, para aquel fillo, moito m&#225;is que regalos caros ou disculpas baleiras. &#201; bo que nos preocupemos polas persoas, pero &#233; mellor que estas persoas o saiban e poidan percibilo. Para que exista a comunicaci&#243;n, &#233; preciso que as persoas escoiten a linguaxe do noso coraz&#243;n pois, en materia de afecto, os sentimentos sempre falan m&#225;is alto que as palabras. &#201; por ese motivo que un bico, revestido do m&#225;is puro afecto, cura a dor de cabeza, a ferida do xeonllo ou o medo &#225; escuridade.VIVE DE TAL XEITO QUE CANDO OS TEUS FILLOS PENSEN EN XUSTIZA, EN AMOR, EN CARI&#209;O E COMPRENSI&#211;N, PENSEN EN TI.(An&#243;nimo)Este conto non &#233; s&#243; para os fillos. &#201; para todos os que nos rodean, co&#241;ecidos ou desco&#241;ecidos, amigos ou achegados, bolgeiros presentes ou ausentes (&#250;ltimamente case todos), para ti e para min .......</description>
			<content:encoded><![CDATA[Nunha xuntanza de nais e pais nunha escola, a Directora salientaba o apoio que os pais deben darlle aos fillos. Tam&#233;n ped&#237;a que estiveran presentes o m&#225;ximo tempo posible. Ela entend&#237;a que, ainda que a maior&#237;a dos pais eran traballadores, deber&#237;an atopar algo de tempo para adicar e entender os seus fillos; sen embargo, a directora sorpredeuse cando un dos pais levantouse e explicou, que el non ti&#241;a tempo para estar co seu fillo durante a semana. Cando el marchaba para traballar, ainda era moi cedo e o seu fillo durm&#237;a; cando regresaba, era xa moi tarde e o seu fillo xa estaba deitado. Explicou adem&#225;is que ti&#241;a que traballar deste xeito para poder manter &#225; s&#250;a familia. Dixo tam&#233;n que o feito de non ter tempo para o seu fixo, angustiabao moito e intentaba redimirse indo a bicalo t&#243;dalas noites cando chegaba &#225; casa e, para que o seu fillo soubera da s&#250;a presenza, el fac&#237;alle un n&#243; na punta da saba. Esto suced&#237;a relixiosamente, t&#243;dalas noites cando &#237;a bicalo. Cando o rapaz espertaba e v&#237;a o n&#243;, sab&#237;a, atrav&#233;s del que o seu pai estivera al&#237; e o bicara. O n&#243; era o medio de comunicaci&#243;n entre eles. A directora, emocionouse con aquela historia e sorprendeuse a&#237;nda m&#225;is cando constatou que o fillo dese pai era un dos mellores alumnos da escola.<br>O feito fainos reflexionar sobre as moitas formas en que as persoas poden facerse presentes e comunicarse con outras. Aquel pai atopou a s&#250;a que ainda que sinxela era eficiente. E o m&#225;is importante era que o seu fillo a trav&#233;s do n&#243; afectivo, percib&#237;a o que o seu pai lle dec&#237;a. Algunhas veces preocup&#225;monos tanto coa forma de decir as cousas que esquecemos o principal que &#233; a comunicaci&#243;n a trav&#233;s do sentimento. Detalles sinxelos como un bico ou un n&#243; na saba, significaban, para aquel fillo, moito m&#225;is que regalos caros ou disculpas baleiras. &#201; bo que nos preocupemos polas persoas, pero &#233; mellor que estas persoas o saiban e poidan percibilo. Para que exista a comunicaci&#243;n, &#233; preciso que as persoas escoiten a linguaxe do noso coraz&#243;n pois, en materia de afecto, os sentimentos sempre falan m&#225;is alto que as palabras. &#201; por ese motivo que un bico, revestido do m&#225;is puro afecto, cura a dor de cabeza, a ferida do xeonllo ou o medo &#225; escuridade.<br>VIVE DE TAL XEITO QUE CANDO OS TEUS FILLOS PENSEN EN XUSTIZA, EN AMOR, EN CARI&#209;O E COMPRENSI&#211;N, PENSEN EN TI.<br>(An&#243;nimo)<br><br>Este conto non &#233; s&#243; para os fillos. &#201; para todos os que nos rodean, co&#241;ecidos ou desco&#241;ecidos, amigos ou achegados, bolgeiros presentes ou ausentes (&#250;ltimamente case todos), para ti e para min .......]]></content:encoded>
			<comments>http://www.cuadernosciudadanos.net/albanta?p=24595&amp;c=1&amp;tb=1&amp;pb=1#comments</comments>
		</item>
				<item>
			<title>Autoestima femenina</title>
			<link>http://arteixo.cidadans.net/albanta/2007/06/07/autoestima-femenina/</link>
			<pubDate>Thu, 07 Jun 2007 20:29:42 +0000</pubDate>
						<category domain="main">General</category>			<guid isPermaLink="false">24254@http://www.cuadernosciudadanos.net</guid>
			<description>Para todas as amigas maravillosas do blog e para os amigos capaces de reco&#241;ecelo.A medidada que envellecemos, as mulleres ga&#241;amos peso. Esto ocurre porque acumulamos moita informaci&#243;n na nosa cabeza.Pero claro, chega un punto que tanta informaci&#243;n non colle na nosa cabeci&#241;a. As&#237; que esta informaci&#243;n acumulada comenza a repartirse por todo o corpo.E  agora o entendo todo .... Non me sobran kilos. Non estou gorda. Son culta! Moi culta!!A vida non deber&#237;a ser unha viaxe hacia a tumba coa intenci&#243;n de chegar con boa saude e cun corpo atractivo e ben cuidado, sen&#243;n m&#225;is ben deslizarse por ela, con chiculate nunha man, unha copa de vi&#241;o noutra, o corpo feito polvo, totalmente desgastado e berrando: Joder que paseo!!!!!S&#237; se&#241;or !!! somos perfectas porque.....- Non quedamos calvas- Temos un d&#237;a internacional e outro nacional- Podemos usar tanto a cor rosa coma a azul- Sempre sabemos que o noso fillo &#233; noso- Temos prioridade nos naufraxios- Normalmente non pagamos a conta- Somos os primeiros refens en ser liberados- Podemos durmir cunha amiga sen ser chamadas homosexuales- Podemos prestar atenci&#243;n a varias cousas &#225; vezSe decidimos facer traballos de homes, somos pioneiras; pero se un home decide facer traballos de mulleres ........E para rematar: FACEMOS TOOOOODO O QUE O HOME FAI e con tac&#243;ns altos</description>
			<content:encoded><![CDATA[Para todas as amigas maravillosas do blog e para os amigos capaces de reco&#241;ecelo.<br><br>A medidada que envellecemos, as mulleres ga&#241;amos peso. Esto ocurre porque acumulamos moita informaci&#243;n na nosa cabeza.Pero claro, chega un punto que tanta informaci&#243;n non colle na nosa cabeci&#241;a. As&#237; que esta informaci&#243;n acumulada comenza a repartirse por todo o corpo.E  agora o entendo todo .... Non me sobran kilos. Non estou gorda. Son culta! Moi culta!!<br>A vida non deber&#237;a ser unha viaxe hacia a tumba coa intenci&#243;n de chegar con boa saude e cun corpo atractivo e ben cuidado, sen&#243;n m&#225;is ben deslizarse por ela, con chiculate nunha man, unha copa de vi&#241;o noutra, o corpo feito polvo, totalmente desgastado e berrando: Joder que paseo!!!!!<br>S&#237; se&#241;or !!! somos perfectas porque.....<br>- Non quedamos calvas<br>- Temos un d&#237;a internacional e outro nacional<br>- Podemos usar tanto a cor rosa coma a azul<br>- Sempre sabemos que o noso fillo &#233; noso<br>- Temos prioridade nos naufraxios<br>- Normalmente non pagamos a conta<br>- Somos os primeiros refens en ser liberados<br>- Podemos durmir cunha amiga sen ser chamadas homosexuales<br>- Podemos prestar atenci&#243;n a varias cousas &#225; vez<br>Se decidimos facer traballos de homes, somos pioneiras; pero se un home decide facer traballos de mulleres ........<br>E para rematar: FACEMOS TOOOOODO O QUE O HOME FAI e con tac&#243;ns altos]]></content:encoded>
			<comments>http://www.cuadernosciudadanos.net/albanta?p=24254&amp;c=1&amp;tb=1&amp;pb=1#comments</comments>
		</item>
				<item>
			<title>DESIDERATA</title>
			<link>http://arteixo.cidadans.net/albanta/2007/06/06/desiderata/</link>
			<pubDate>Wed, 06 Jun 2007 11:41:06 +0000</pubDate>
						<category domain="main">General</category>			<guid isPermaLink="false">24134@http://www.cuadernosciudadanos.net</guid>
			<description>"Camina pl&#225;cidamente entre el ruido y las prisas,y recuerda que la paz puede encontrarse en el silencio.Mant&#233;n buenas relaciones con todos en tanto te sea posible, pero sin transigir.Di tu verdad tranquila y claramente;Y escucha a los dem&#225;s,incluso al torpe y al ignorante. Ellos tambi&#233;n tienen su historia.Evita las personas ruidosas y agresivas,pues son vejaciones para el esp&#237;ritu.Si te comparas con los dem&#225;s,puedes volverte vanidoso y amargadoporque siempre habr&#225; personas m&#225;s grandes o m&#225;s peque&#241;as que t&#250;.Disfruta de tus logros, as&#237; como de tus planes.Inter&#233;sate en tu propia carrera,por muy humilde que sea;es un verdadero tesoro en las cambiantes visicitudes del tiempo.S&#233; cauto en tus negocios,porque el mundo est&#225; lleno de enga&#241;os.Pero no por esto te ciegues a la virtud que puedas encontrar;mucha gente lucha por altos idealesy en todas partes la vida est&#225; llena de hero&#237;smo.S&#233; tu mismo.Especialmente no finjas afectos.Tampoco seas c&#237;nico respecto al amor,porque frente a toda aridez y desencanto,el amor es tan perenne como la hierba.Acepta con cari&#241;o el consejo de los a&#241;os,renunciando con elegacia a las coasa de juventud.Nutre la fuerza de tu esp&#237;rit&#250; para que te proteja en la inesperada desgracia,pero no te angusties con fantas&#237;as.Muchos temores nacen de la fatiga y la soledad.M&#225;s all&#225; de una sana disciplina, s&#233; amable contigo mismo.Eres una criatura del universo,al igual que los &#225;rboles y las estrellas;tienes derecho a estar aqu&#237;.Y, te resulte o no evidente,sin duda el universo se desenvuelve como debe.Por lo tanto, mantente en paz con Dios, de cualquier modo que lo concibas,y cualesquiera sean tus trabajos y aspiraciones,mantente en paz con tu almaen la ruidosa confusi&#243;n de la vida.A&#250;n con todas sus farsas, cargas y sue&#241;os rotos,&#233;ste sigue siendo un hermoso mundo.Ten cuidado y esfu&#233;rzate en ser feliz"Para todos os presentes e os ausentes. Se non o co&#241;ec&#237;ades espero que vos guste e para os que non disfrutade da s&#250;a relectura.</description>
			<content:encoded><![CDATA["Camina pl&#225;cidamente entre el ruido y las prisas,<br>y recuerda que la paz puede encontrarse en el silencio.<br>Mant&#233;n buenas relaciones con todos en tanto te sea posible, pero sin transigir.<br>Di tu verdad tranquila y claramente;<br>Y escucha a los dem&#225;s,<br>incluso al torpe y al ignorante. <br>Ellos tambi&#233;n tienen su historia.<br>Evita las personas ruidosas y agresivas,<br>pues son vejaciones para el esp&#237;ritu.<br>Si te comparas con los dem&#225;s,<br>puedes volverte vanidoso y amargado<br>porque siempre habr&#225; personas m&#225;s grandes o m&#225;s peque&#241;as que t&#250;.<br>Disfruta de tus logros, as&#237; como de tus planes.<br>Inter&#233;sate en tu propia carrera,<br>por muy humilde que sea;<br>es un verdadero tesoro en las cambiantes visicitudes del tiempo.<br>S&#233; cauto en tus negocios,<br>porque el mundo est&#225; lleno de enga&#241;os.<br>Pero no por esto te ciegues a la virtud que puedas encontrar;<br>mucha gente lucha por altos ideales<br>y en todas partes la vida est&#225; llena de hero&#237;smo.<br>S&#233; tu mismo.<br>Especialmente no finjas afectos.<br>Tampoco seas c&#237;nico respecto al amor,<br>porque frente a toda aridez y desencanto,<br>el amor es tan perenne como la hierba.<br>Acepta con cari&#241;o el consejo de los a&#241;os,<br>renunciando con elegacia a las coasa de juventud.<br>Nutre la fuerza de tu esp&#237;rit&#250; para que te proteja en la inesperada desgracia,<br>pero no te angusties con fantas&#237;as.<br>Muchos temores nacen de la fatiga y la soledad.<br>M&#225;s all&#225; de una sana disciplina, <br>s&#233; amable contigo mismo.<br>Eres una criatura del universo,<br>al igual que los &#225;rboles y las estrellas;<br>tienes derecho a estar aqu&#237;.<br>Y, te resulte o no evidente,<br>sin duda el universo se desenvuelve como debe.<br>Por lo tanto, mantente en paz con Dios, <br>de cualquier modo que lo concibas,<br>y cualesquiera sean tus trabajos y aspiraciones,<br>mantente en paz con tu alma<br>en la ruidosa confusi&#243;n de la vida.<br>A&#250;n con todas sus farsas, cargas y sue&#241;os rotos,<br>&#233;ste sigue siendo un hermoso mundo.<br>Ten cuidado y esfu&#233;rzate en ser feliz"<br><br>Para todos os presentes e os ausentes. Se non o co&#241;ec&#237;ades espero que vos guste e para os que non disfrutade da s&#250;a relectura.]]></content:encoded>
			<comments>http://www.cuadernosciudadanos.net/albanta?p=24134&amp;c=1&amp;tb=1&amp;pb=1#comments</comments>
		</item>
				<item>
			<title>A carreira de Arteixo</title>
			<link>http://arteixo.cidadans.net/albanta/2007/06/04/a-carreira-de-arteixo/</link>
			<pubDate>Mon, 04 Jun 2007 08:13:10 +0000</pubDate>
						<category domain="main">General</category>			<guid isPermaLink="false">23942@http://www.cuadernosciudadanos.net</guid>
			<description>Hai algo menos dun ano e co motivo da apertura das Escolas Deportivas Municipais, escrib&#237;n un caderno titulado "Arteixo &#225; carreira", que era o t&#237;tulo dunha reportaxe publicada na Voz de Galicia sobre o Clube de Atletismo de Arteixo. Naquel caderno eu lamentaba que non se contara co entrenador responsable de que para este novo curso 22 rapaces e rapazas, estiveran dispostos a cambiar o seu tempo libre por unhas zapatillas de correr. Este xoves pechouse o curso pero ainda que eu non estaba al&#237;, estou segura que de esta volta non houbo fotos, nen responsables da federaci&#243;n de atletismo, nen ..... e, por non haber, non hab&#237;a case rapaces. Algu&#233;n deber&#237;a facerse responsable deste descalabro, asumir que tomou unha decisi&#243;n errada e correxila. Os nosos menores son o noso ben m&#225;is preciado xunto coa s&#250;a formaci&#243;n e a s&#250;a cultura, pero ... nin se vende nen produce cartos.Vai en especial para t&#237;.</description>
			<content:encoded><![CDATA[Hai algo menos dun ano e co motivo da apertura das Escolas Deportivas Municipais, escrib&#237;n un caderno titulado "Arteixo &#225; carreira", que era o t&#237;tulo dunha reportaxe publicada na Voz de Galicia sobre o Clube de Atletismo de Arteixo. Naquel caderno eu lamentaba que non se contara co entrenador responsable de que para este novo curso 22 rapaces e rapazas, estiveran dispostos a cambiar o seu tempo libre por unhas zapatillas de correr. Este xoves pechouse o curso pero ainda que eu non estaba al&#237;, estou segura que de esta volta non houbo fotos, nen responsables da federaci&#243;n de atletismo, nen ..... e, por non haber, non hab&#237;a case rapaces. Algu&#233;n deber&#237;a facerse responsable deste descalabro, asumir que tomou unha decisi&#243;n errada e correxila. Os nosos menores son o noso ben m&#225;is preciado xunto coa s&#250;a formaci&#243;n e a s&#250;a cultura, pero ... nin se vende nen produce cartos.<br><br>Vai en especial para t&#237;.]]></content:encoded>
			<comments>http://www.cuadernosciudadanos.net/albanta?p=23942&amp;c=1&amp;tb=1&amp;pb=1#comments</comments>
		</item>
				<item>
			<title>Moi boas  a todas e a todos.</title>
			<link>http://arteixo.cidadans.net/albanta/2007/05/08/moi-boas-a-todas-e-a-todos/</link>
			<pubDate>Tue, 08 May 2007 21:01:46 +0000</pubDate>
						<category domain="main">General</category>			<guid isPermaLink="false">21546@http://www.cuadernosciudadanos.net</guid>
			<description>En primeiro lugar noraboa aos premiados como Amadora; aos recuperados como perdido que parece que xa recuperou a s&#250;a c&#225;mara, o seu coche e o m&#225;is importante: o seu ollo (por certo s&#233;ntache ben o pelo recollido). &#193; mi&#241;a colega en gustos musicais, Paloma, pola publicaci&#243;n do seu libro. A L_DEL_J, que por f&#237;n conseguiu o seu propio caderno. A jgr. que seica ao final ainda vai colocar aqueles lanjostinos conxelados no gran bodorrio e a todos os que conseguides manter e animar estes blogs que ultimamente &#225;ndanche ben animados: curuxa, valvanera, sioux e seguramente doustros que agora non me acordo.Como vedes, ainda que non escribira estaba ao tanto de todo. Agora en horario de tade noite te&#241;oo bastante complicado e pola ma&#241;&#225;, desde o traballo, podo entrar na p&#225;xina do Concello e ler o comentarios, pero en canto fago un e o quero env&#237;ar,  apar&#233;ceseme a p&#225;xina horrorosa de que non se pode atopar o sitio. as&#237; pasoume varias veces, logo de escribir unha boa rengleira non me sa&#237;a publicado o meu comentario. O outro d&#237;a antes de extenderme fixen a proba con aquel "mmmmmm", e saiu publicado. Ent&#243;n d&#237;xenme: "collino despistado e esta &#233; a mi&#241;a". Agudicei o inxenio (por desgraza tampouco &#233; que me leve moito tempo), estarriqui os dedos e lanceime. Pluff como xa vichedes, tampouco mo publicou, as&#237; que por si acaso e de momento, vou facer a proba e parar aqu&#237;. Estou encantada de andar por aqu&#237; con todos vos de novo.</description>
			<content:encoded><![CDATA[En primeiro lugar noraboa aos premiados como Amadora; aos recuperados como perdido que parece que xa recuperou a s&#250;a c&#225;mara, o seu coche e o m&#225;is importante: o seu ollo (por certo s&#233;ntache ben o pelo recollido). &#193; mi&#241;a colega en gustos musicais, Paloma, pola publicaci&#243;n do seu libro. A L_DEL_J, que por f&#237;n conseguiu o seu propio caderno. A jgr. que seica ao final ainda vai colocar aqueles lanjostinos conxelados no gran bodorrio e a todos os que conseguides manter e animar estes blogs que ultimamente &#225;ndanche ben animados: curuxa, valvanera, sioux e seguramente doustros que agora non me acordo.<br><br>Como vedes, ainda que non escribira estaba ao tanto de todo. Agora en horario de tade noite te&#241;oo bastante complicado e pola ma&#241;&#225;, desde o traballo, podo entrar na p&#225;xina do Concello e ler o comentarios, pero en canto fago un e o quero env&#237;ar,  apar&#233;ceseme a p&#225;xina horrorosa de que non se pode atopar o sitio. as&#237; pasoume varias veces, logo de escribir unha boa rengleira non me sa&#237;a publicado o meu comentario. O outro d&#237;a antes de extenderme fixen a proba con aquel "mmmmmm", e saiu publicado. Ent&#243;n d&#237;xenme: "collino despistado e esta &#233; a mi&#241;a". Agudicei o inxenio (por desgraza tampouco &#233; que me leve moito tempo), estarriqui os dedos e lanceime. Pluff como xa vichedes, tampouco mo publicou, as&#237; que por si acaso e de momento, vou facer a proba e parar aqu&#237;. Estou encantada de andar por aqu&#237; con todos vos de novo.]]></content:encoded>
			<comments>http://www.cuadernosciudadanos.net/albanta?p=21546&amp;c=1&amp;tb=1&amp;pb=1#comments</comments>
		</item>
				<item>
			<title>Indignante</title>
			<link>http://arteixo.cidadans.net/albanta/2006/11/23/indignante/</link>
			<pubDate>Thu, 23 Nov 2006 19:27:05 +0000</pubDate>
						<category domain="main">General</category>			<guid isPermaLink="false">8752@http://www.cuadernosciudadanos.net</guid>
			<description>Caso ver&#237;dico:O vindeiro d&#237;a 7 de decembro toc&#225;bame a renovaci&#243;n do seguro do coche, que como a&#237;nda &#233; novo (ten 1 ano), todav&#237;a esta asegurado a todo risco con franquicia. O seguro llo ti&#241;a con Linea Directa coa que por certo, nunca tiven neng&#250;n problema,pero v&#237;&#241;ame cunha suba de casi 70 &#8364;. Mosqueada comecei a mirar por internet estas novas casas de seguros telef&#243;nicos e o presuposto que me daban era alucinante, comparado co meu, as&#237; que chamei a Linea Directa e d&#237;xenlles que non quer&#237;a renovar a poliza. Moi desgustados por pereder tan bos clientes e conductores como o meu home m&#225;is eu, facendo un enorme esforzo por parte da aseguradora e logo de falar con distintas dependencias, ..., o meu seguro pasou de custar 782,58 &#8364; a custarnos 438,56 con id&#233;nticas condici&#243;ns no contrato (mesma formade pago semestral, mesma franquicia e mesma cobertura). Se non fora polos cartos que aforrei o cabreo non se me pasaba en meses. Nos chulean de mala maneira e par&#233;ceme indignante.</description>
			<content:encoded><![CDATA[Caso ver&#237;dico:<br><br>O vindeiro d&#237;a 7 de decembro toc&#225;bame a renovaci&#243;n do seguro do coche, que como a&#237;nda &#233; novo (ten 1 ano), todav&#237;a esta asegurado a todo risco con franquicia. O seguro llo ti&#241;a con Linea Directa coa que por certo, nunca tiven neng&#250;n problema,pero v&#237;&#241;ame cunha suba de casi 70 &#8364;. Mosqueada comecei a mirar por internet estas novas casas de seguros telef&#243;nicos e o presuposto que me daban era alucinante, comparado co meu, as&#237; que chamei a Linea Directa e d&#237;xenlles que non quer&#237;a renovar a poliza. Moi desgustados por pereder tan bos clientes e conductores como o meu home m&#225;is eu, facendo un enorme esforzo por parte da aseguradora e logo de falar con distintas dependencias, ..., o meu seguro pasou de custar 782,58 &#8364; a custarnos 438,56 con id&#233;nticas condici&#243;ns no contrato (mesma formade pago semestral, mesma franquicia e mesma cobertura). Se non fora polos cartos que aforrei o cabreo non se me pasaba en meses. Nos chulean de mala maneira e par&#233;ceme indignante.]]></content:encoded>
			<comments>http://www.cuadernosciudadanos.net/albanta?p=8752&amp;c=1&amp;tb=1&amp;pb=1#comments</comments>
		</item>
				<item>
			<title>Para perdidoenlared</title>
			<link>http://arteixo.cidadans.net/albanta/2006/10/11/para-perdidoenlared/</link>
			<pubDate>Wed, 11 Oct 2006 19:42:37 +0000</pubDate>
						<category domain="main">General</category>			<guid isPermaLink="false">5936@http://www.cuadernosciudadanos.net</guid>
			<description>Levo unha intentando editar este comentario no teu caderno e non son capaz, a ver se as&#237; me sae:"Hab&#237;a moitos anos que non votaba man dun libro ao que so&#237;a acudir nas horas baixas: Juan Salvador Gaviota de Richard Bach. Agora unha foto de perdidoenlared, tr&#243;uxomo de novo &#225; memoria e novo voltei a sentirme reconfortada pola s&#250;a lectura, porque de novo sent&#237;n que era capaz de volar m&#225;is alto. Un bico por este agradable reencontro.</description>
			<content:encoded><![CDATA[Levo unha intentando editar este comentario no teu caderno e non son capaz, a ver se as&#237; me sae:<br><br>"Hab&#237;a moitos anos que non votaba man dun libro ao que so&#237;a acudir nas horas baixas: Juan Salvador Gaviota de Richard Bach. Agora unha foto de perdidoenlared, tr&#243;uxomo de novo &#225; memoria e novo voltei a sentirme reconfortada pola s&#250;a lectura, porque de novo sent&#237;n que era capaz de volar m&#225;is alto. Un bico por este agradable reencontro.]]></content:encoded>
			<comments>http://www.cuadernosciudadanos.net/albanta?p=5936&amp;c=1&amp;tb=1&amp;pb=1#comments</comments>
		</item>
				<item>
			<title>Arteixo &#225; carreira</title>
			<link>http://arteixo.cidadans.net/albanta/2006/10/10/arteixo-a-carreira/</link>
			<pubDate>Tue, 10 Oct 2006 21:19:20 +0000</pubDate>
						<category domain="main">General</category>			<guid isPermaLink="false">5805@http://www.cuadernosciudadanos.net</guid>
			<description>Hoxe nun especial da Voz de Galicia presentaban aos participantes na escola do Clube de Atletismo de Arteixo. A verdade que sa&#237;an todos ben guapos pero ... faltaba algu&#233;n. Faltaba a persoa responsable de que todos estes rapaces, alg&#250;ns xa en idades un pouco complicadas, estiveran al&#237;. O responsable &#233; Nando, o seu antigo entrenador. Eu como non vivo no pobo, levo aos rapaces en coche ata o pavill&#243;n. Se chegabamos antes de que &#233;l o fixera, agardabamos sempre na porta para ver o espect&#225;culo: Nando vi&#241;a cami&#241;ando dende a s&#250;a casa, na zona do r&#237;o, e recollendo polo pobo a todas as rapazas e rapaces que lle cadraban no cami&#241;o; cando torc&#237;an cara o pavill&#243;n de Ponte dos Brozos a fila de a un (Marta: aqu&#237; tampouco hai beirarr&#250;a) comezaban a correr e parec&#237;an o flautista de Hamel&#237;n cos rati&#241;os detr&#225;s.Xa durante a clase os rapaces entre xogos, &#237;an aprendendo a correr, a saltar, a lanzar e fundamentalmente a disfrutar do que fac&#237;an. Cando tocaba ir a unha competici&#243;n, parec&#237;a Deus, estaba en todas partes: cos que lanzaban peso, cos que saltaban lonxitude, cos que saltaban altura, cos que corr&#237;an, ... e con palabras de &#225;nimo para todos, daba igual que quedaran de primeiros que de &#250;ltimos, al&#237; &#237;ase a disfrutar.En realidade non sei por qu&#233; non contaron con &#233;l este ano, nin tampouco sei como ser&#225; o novo entrenador, pero dende logo o list&#243;n teno moi alto, e eu desde aqu&#237; querolle desexar o mellor para Nando e decirlle: GRAZAS, GRAZAS e GRAZAS.</description>
			<content:encoded><![CDATA[Hoxe nun especial da Voz de Galicia presentaban aos participantes na escola do Clube de Atletismo de Arteixo. A verdade que sa&#237;an todos ben guapos pero ... faltaba algu&#233;n. Faltaba a persoa responsable de que todos estes rapaces, alg&#250;ns xa en idades un pouco complicadas, estiveran al&#237;. O responsable &#233; Nando, o seu antigo entrenador. Eu como non vivo no pobo, levo aos rapaces en coche ata o pavill&#243;n. Se chegabamos antes de que &#233;l o fixera, agardabamos sempre na porta para ver o espect&#225;culo: Nando vi&#241;a cami&#241;ando dende a s&#250;a casa, na zona do r&#237;o, e recollendo polo pobo a todas as rapazas e rapaces que lle cadraban no cami&#241;o; cando torc&#237;an cara o pavill&#243;n de Ponte dos Brozos a fila de a un (Marta: aqu&#237; tampouco hai beirarr&#250;a) comezaban a correr e parec&#237;an o flautista de Hamel&#237;n cos rati&#241;os detr&#225;s.<br><br>Xa durante a clase os rapaces entre xogos, &#237;an aprendendo a correr, a saltar, a lanzar e fundamentalmente a disfrutar do que fac&#237;an. Cando tocaba ir a unha competici&#243;n, parec&#237;a Deus, estaba en todas partes: cos que lanzaban peso, cos que saltaban lonxitude, cos que saltaban altura, cos que corr&#237;an, ... e con palabras de &#225;nimo para todos, daba igual que quedaran de primeiros que de &#250;ltimos, al&#237; &#237;ase a disfrutar.<br><br>En realidade non sei por qu&#233; non contaron con &#233;l este ano, nin tampouco sei como ser&#225; o novo entrenador, pero dende logo o list&#243;n teno moi alto, e eu desde aqu&#237; querolle desexar o mellor para Nando e decirlle: GRAZAS, GRAZAS e GRAZAS.]]></content:encoded>
			<comments>http://www.cuadernosciudadanos.net/albanta?p=5805&amp;c=1&amp;tb=1&amp;pb=1#comments</comments>
		</item>
			</channel>
</rss>
