Castellano Galego
Castellano Galego
1. Como siempre y más que nunca .... A TUS PIES. Eres un fenómeno.
2. Coma sempre, haberá que disfruta do benestar mentras outros malviven co que poden,ás veces por elección e outras por necesidade/mala sorte/ preguiza/ etc.. pero cando un bota unha ollada sobre eles sinte vergoña(por desfrutar máis do que eles posuen), desinterés(porque a nós nunca nos vai "tocar",..ou eso pensamos, polo de agora), noxo(porque non gastan dos "aromas" publicitados por eses corpos 10 que semellan irreais), mágoa(porque pouco está nas nosas mans para poder solucinalo)e outras veces, agresividade(porque é moi sinxelo mallar nunha persoa indefensa cando a manada sae de caza). Non sei canto de sabiduría e canto de indefensión levan cargando no corpo para tirar cara adiante, polo de pronto, quita-lo chapeu diante da actitude dos veciños que axudan ó "vagabundo" de Chamín, un home portugués que ficou na ruina e que tivo que deixar todo(porque non lle deixaron nada) e percorre-lo mundo sen medo. Eles danlle comida, un café quente, argallaronlle un pequeno refuxio, porque el non quere as ataduras das "esmolas gubernamentais", e debullan con el o pasado e o futuro dunha vida errante.
3. Como se remexen as entrañas!!! pero despois de lelo non sei que escribir, só podo pensar.
4. Sioux, supoño que ti non fuches, pero foi tan xeeniaaaaal... ¡teño tantas ganas de coller o libro por banda e veneralo un anaco...! ¡Qué grande é Galeano! ¡Que poeta, que orador!
O Auditorio de Galicia, repleto, con xente de pé por todos lados... As dúas horas mellor invertidas da miña vida.. malia que agora teña que quedarme ata as tantas para recuperar o tempo empregado...
Gracias por relembrarmo, a partir de agora tómote como unha pequena axenda con frechas.
5. Sioux, a historia é fantástica, a foto de Sisalde, tamén...felicítote por facer que Perdido lea pese a ser un relato máis longo do común, tamén debo felicitar a Confidente porque logrou que Perdido debata...e mesmo me leve a contraria ou no la levemos mutuamente (incluso pensando semellante, pero ás veces hai que poñerse de bandos contrarios para eso, para que haxa debate...)
6. En canto á historia que contas, hai anos, en Informe Semanal falaban, coincidindo cunha ola de frío falaban dos "sin teito"...lembro perfectamente o testimonio dun lexionario que contaba que él era feliz coa vida que tiña, porque era capaz de seguirse admirando coa luz das estrelas pola noite, e sen embargo reparaba, polas mañás da incapacidade da xente para reparar nesas cousas, e a súa cárcere por limitar o seu universo ás pelexas conxugais, ou á hipoteca...
7. Por certo, no lavadoiro de detrás da Escola de Náutica, seguen a lavarse e a lavar as súas roupas moitos sin teito que están polas rúas da cidade da Coruña. Hai anos, eu tiña un exame e para aparcar, tomaba como referencia a liña contínua que dividía os dous carrís. Para colmo de males, había unha parcela, xusto nun lateral da Escola de Náutica, que, según o dono, tiña posta unha cancela (había que botarlle imaxinación)...o caso é que, eu aparquei, veume o dono cun carretillo e púxome a baixar dun burro...
8. Eu excuseime, e atosigada polo tempo que se me botaba encima para ir para o examen, porque a dirección do coche era tan dura que non a daba movido e porque, digamolo todo, aparco coma o cu, medio deixei tirado o coche preto dese lavadoiro. O caso é que alí estaba un grupiño deles, e un, cun sorriso burlón na cara espetoume: "Dónde te dieron el carnet de conducir?...e respondinlle: "Me tocó en la tómbola"...apurando unha risa...Con ese home de aspecto desaliñado e risa burlona e pícara acabei compartindo máis dunha conversación. Xamáis nos dixemos o nome: non o precisábamos. Un día veuse despedir. Deixábame un cristal de cuarzo rosa, a súa posesión máis valiosa, para que me dera sorte e me lembrase del. Negueime a aceptalo, porque a sorte é unha deusa esquiva e caprichosa, pero pedinlle que o conservara: teríamos sorte os dous e probablemente e creo que aínda hoxe o recoñecería...Por suposto a súa historia daría para máis, pero o espazo é corto e o tempo, mezquino...haberá que deixala para outro día.
9. Eu acordo o papel Elefante. Teño un rollo na miña casa que atopei nun mercadillo. Sioux, se o precisas pá limparlle a "boca" a aljén...préstocho.
¡Hola a todos, fenómenos!. Aléjrome de veros.
10. Ando un pouco escarallada do chasis...pero mellorando. Non vos puden nin ler estes días pero atoparvos por aquí é como descarsar no regazo dun abrazo.Besos, "mibesoeternodeotravida", "eledeliñajota", albanta, Paloma (aescritoraquetenóseucarónosollosmáisfermososdouniverso), ó mellor fotójrafo do mundo (¡aínda que a foto da Xhela...! pá quitarse el sombrero) y ¡ como no ó noso mariññññeeeeeiiiroooooo!
¡por certo..falando de mariñeiros....¿XA TEMOS O PRIMER SOBRIÑO BLOGUEIRO?!!!
JOOOOTAAAAAGEEEEEEEREEEEEEEEE!!!! ESTA NOVIA DE LA MUERTE NECESITA UN ABRAZO Y UN BEEESSOOOOOO..
11. Un biquiño moi, moi grande, Valva. A millorarse para seguir mantendo ben alto o título de artilleira...
12. Gracias, Palomiña. Outro pra ti.
(marcho pra cama cun biquiño moi grande da nosa Paloma. Boas noites a todos y que tengais un buen día mañana)
13. Gracias a todas e todos, os que vos tomastedes tempo para leer o relato e pensar un pouco el él. Gracias L. por engadir outra historia máis. Gracias Valvanera, pero garda o papél Elefánte que iso xa é peza de muséo, igual calquer día o subastas en e-bay e acabas vivindo de rendas.
Paloma... ¡Galeano é tremendisimo!.
14. 'No soy yo'... ¡Eres un esaxeraaaaado ouh!. Gracias por leer.
De todo-los xeitos, me tes un pouco preocupado, andas facendo unhas amistades televisívas que pa' que imos falar do asunto, jejejeje. ¿Qué tal se che da o baile?, ¿Tan bén como a mín?... Saude e apertas pa tod@s.
15. Fataaaaaaaaaaaaaaaaaaal.
Sobre las amistades a las que te refieres te diré que "no te precoupes", jajaja. Vaya "elementa".
16. ¡¡¡Para quieto ahí!!!... ¡¡¡Non digas máis, que logo acabas na Fiscalía sin saber por qué, nin de qué se te acusa!!!. Jajajaja... Igual, por non saber bailar nin do revés.
Pero ti tranqui, que che vou eu de abogado defensor, e logo acabamos os dous a disposición judiciál de por vida.
"Doy fé y lo que haiga falla de ello, por lo que a mi se refiére".
jajajaja... Seguro que acabamos os dous en comisaría e sin dereito a libertade condicional, nin a fiánza posible.
