"El arte es un mullido lecho para los que nos sentimos vagos de profesión. Cuando uno comprende esta verdad, se proclama a sí mismo artista, escritor o pintor, músico o poeta.

Luego,los demás, empezando por la familia y por los amigos, no aceptan casi nunca esta solemne proclamación individual que les parece un subterfugio, un buen pretexto para no trabajar.

Pasado el tiempo, si el vago por casualidad resultara un artista  estimable, la vagancia no se toma en cuenta, es, en algunos casos, una belleza más, un gracioso lunar; en cambio si el supuesto artista no produce nada que valga la pena, entonces su vagancia se pone al descubierto y se convierte ante los ojos de sus conocidos en algo criminal,desagradable y repelente"

O domingo amenceu soleado, e alá marchamos un grupo de xente cara os Muiños de Sisalde, nunha actividade organizada polo Concello. Chegamos cediño, había que poñer o muiño en marcha. Unha miuñeira moi pequeniña ataviada de época, co seu mandil e pano  na cabeza, foi a encargada de poñer a traballar a pedra do muiño para moer o millo. Alí todo era 1900, as roupas, o muiño de pedra, o murmullo do río, os camiños de terra polos que fumos en busca de castañas e cogomelos mentras se moía a millo. E sobre todo a paz e a fermosura do lugar de Sisalde. Máis tarde o calor apretaba, e sentín a incomodidade das roupas que levaban as mulleres naquela época. As saias longas molladas polo orballo da mañán, non axudaban a contrarrestar os efectos do calor. E entón pensei, benditos pantalóns vaqueiros e camisetas do século XXI. Era tempo de voltar a recoller a fariña, e unha vez feito o traballo, os músicos do grupo animaron a xornada cunhas muñeiras, non podía ser doutro xeito. A pedra do muiño deixou de xirar, e pechamos a porta. Nese intre sentín un aquel de nostalxia. Era xa a hora do regreso, do regreso a civilización e a o ano 2008. Pero endexamais olvidarei as imaxes dunha xornada inolvidable, que tiven o pracer de compartir ca miña familia e amigos.

María fixo o único que podía naquel momento por Alba. Ensiñoulle a utilizar os tampóns, deulle moreas de compresas, e despois de abrazala,  choruo con ela.

María e Andrea tiñan as súas cousas preparadas. Fuxían daquel inferno. Alba,desesperada, quixo fuxir con elas. María con todo o agarimo do mundo, explicoulle que o seu lugar estaba ca súa xente. Fixolle entender que tiña a coraxe suficiente para  chegar a ser unha muller libre dentro daquel poboado, as outras nenas necesitaban do seu exemplo e da súa forza. Non podía abandoalas para ir a ningures. María sabía que ela e a súa filla non tiñan destino, só esperanza,  esa era a súa única equipaxe.