Castellano Galego
Castellano Galego
"Habemus gañadora" do VI Certame xornalístico Dora Vazquez. De ela eu só coñecía o seu nome. Sabía que se chamaba Elvira e que era de Arteixo. Era o único que eu sabía da miña sucesora. O venres día 7 de marzo as sete e media da tarde, a miña curiosidade quedaría satisfeita.
Á nosa chegada ao centro cívico, o segredo quedou desvelado. Estaba rediante. Era ela sen dúbida. Teño que admitir que levei unha gran sorpresa. Elvira, á miña compañeira. Cómo non pensara nela?. Agora comparto con Elvira Maceiras dúas cousas: a profesión de carteira, da que as dúas estamos moi orgullosas, aínda que eu non teño a experiencia de Elvira porque á miña traxectoria como carteira é moi curta, e o honor de compartir a experiencia de haber sido galardonadas co "Premio xornalítico Dora Vázquez" do concello de Arteixo.
O acto foi sinxelo, emotivo. O artigo de Elvira, cheo de forza, como ela. Reivindicativo, como a Elvira que eu coñezo. Digno homenaxe a todas as mulleres no "Día Internacional da muller". De ela non se pode esperar outra cousa. E foi a protagonista do evento, a que ca súa voz, fixo eco nos corazóns dos alí presentes. Admirei á súa tranquilidade, a entonación ca que leeu as verbas que coñecía de memoria, a forza ca que elevou o artigo que a fixo merecedora do premio, ao momento máis alxido do evento. Artigo cheo de pensamentos reivindicacións e desexos, que eu penso que todas as mulleres e homes compartimos con Elvira.
OS MEUS PARABÉNS, ELVIRA MACEIRAS, GAÑADORA DO VI CERTAME XORNALÍSTICO DORA VÁZQUEZ DO CONCELLO DE ARTEIXO.
As veces quixera inmortalizar na miña memoria, todas as imaxes fermosas. Todas as preguntas inocentes que me fan os meus fillos pequenos. Quixera conservar mais alá do tempo e da vida, ese intres da miña existencia nos que a miña alma voa mais alá da imaxinación, adornada da beleza do mundo que me rodea.
O sábado vivín un deses instantes. Foi un día tranquilo, cun tempo primaveral. Pola tardiña, meu marido mais eu, decidimos baixar andando á praia de Balcobo. Non íbamos solos. O grupo de excursionistas o formabamos o meu home, a miña filla Helena, de catro aniños, un cachorro de dálmata de tres meses de idade, e unha cadeliña mestiza que fai dous anos merquei na feira de Carballo por quince euros.
A marea estaba baixa, o areal valeiro, as augas mainas. Solo nós rompíamos a tranquilidade de aquel paraíso cos nosos xogos, carreiras e risas. Helena, Rubi e Lúa, disfrutaban da liberdade do ceo aberto con aroma a mar. Risas e revolcóns na area prologáronse durante mais dunha hora. Era hora de voltar á casa. Despois dos xogos, unha quietude engaioladora, apoderouse de todos nós, que caminábamos tranquilos e ficabamos calados ante a visión dun ceo, no que a lúa anunciaba a proximidade da noite.
O silencio quedou roto por unha voceciña infantil. Sentín un tirón da miña man. Foi un tirón suave. Coñezo esa clase de contacto entre a miña filla mais eu. É a chamada de atención da curiosidade, do querer saber. As veces asústome cando isto sucede, porque a miúdo quedo sen palabras para responder as súas preguntas. E ista vez a pregunta, foi desas que se quedan varadas na alma, unha pregunta das que me fan voltar a miña infancia por un intre que eu quisera que fose eterno: Mami… por qué nos sigue la luna?
Dos libros diferentes, dos autores, dos encuentros…
Un autor consagrado, Senel Paz, autor y guionista de la película “Fresa y chocolate”, que después de haber recibido numerosos premios literarios en su país natal , Cuba ,por su obra literaria, lo catapultó a la fama internacional como guionista. Fue un placer acudir a la presentación de su último libro “En el cielo con diamantes”, el viernes 27 en el salón de actos de la U.N.E.D, en A Coruña. Hombre sencillo y con gran sentido del humor, arrancó más de una carcajada con su anécdotas al público allí reunido. Y como colofón, nos deleitó con la lectura de algunos fragmentos de su novela, y a través de la calidez de su voz, su acento, y un texto cargado de cubanismos, nos transportó más allá de nuestras fronteras hasta llevarnos a La Habana, capital de su país natal.
Y del autor consagrado, a la escritora novel, Paloma Calvo, nuestra Paloma,también galardonada con numerosos premios literarios, el sábado día 28, en la presentación de su libro “A vinganza da mantis”, emocionó a todo el auditorio del Centro Cívico de Arteixo, cuando de su propia voz, escuchamos el relato dedicado a su padre, relato lleno de sentimiento galego, que hizo sentir al Sr. Calvo entre nosotros, emocionándose con las palabras de su hija , expresadas con la esencia del alma gallega: “a nosa língua”.
Para los que gusten de la lectura, dos libros: “A vinganza da mantis” de Paloma Calvo, que seguro dará mucho que hablar de esta joven escritora, y después “En el cielo con diamantes” de Senel Paz.
Hoxe, as verbas silenciosas presiden os actos que se levaron a cabo para lembrar as víctimas do acto terrorista mais grande da nosa historia en Madrid, esas palabras son os nomes escritos das 191 víctimas mortales que xunto a centos de mensaxes dos cidadáns para expresar a súa dor que están gravados nun enorme cilindro de cristal de 191 toneladas. Para rematar 3 minutos de silencio oficial que se convirten en infinitos para as 191 persoas que perderon a súa vida. Os cidadáns de Arteixo podemos gravar os nosos mensaxes de lembranza aquí nestas páxinas para que eles e as súas familias sepan que "non os esqueceremos xamais".Gracias e unha aperta para tod@s.
Gracias a tod@s y ya sabeis por qué... gracias por las muestras de cariño que he recibido...por algunas presencias que he notado y que han querido evaporarse en el anomimato... por los numerosos e-mail de enhorabuena que van llegando a mi correo y que no borraré aunque llenen la memoria... por los comentarios de felicitación que habeis dejado en algunos blogs...quizá sea mi último día de premio, pero perdurará en mi memoria por todo lo antes mencionado, y sé que a partir de ahora ya nada será tan fácil, tan sólo espero que mi "humilde lápiz de carpintero" (es una frase robada pero yo sé que tú me perdonarás por ello), sea tan justo y libre como mis pensamientos...
EL LÍDER, ¿NACE O SE HACE?
Esta pregunta sobre la carismática figura del líder me la hizo un amigo desde Chile http://justguesswho.blogspot.com y tras un primer impulso, creí tener la repuesta acertada, mas me di cuenta de que dicha respuesta merecía un tiempo de reflexión. Espero vuestras opiniones. Un saludo a tod@s.
Mis queridos amigos:
Ultimamente algunos acontecimientos imprevistos en mi vida, me han tenido apartada de este medio y por lo tanto de vuestros posts y comentarios, pero yo no quiero finalizar el año sin enviaros mis mejores deseos.
La vida sigue y un Año Nuevo comienza lleno de esperanza e ilusión, y con él llega la carta a los Reyes Magos que cada año escribo con la misma ilusión que cuando era niña. En ella le pido SALUD PAZ y AMOR para todos vosotros y vuestras familias, y para el mundo entero como cada año, les pido PAZ y PROSPERIDAD sobre todo para los pueblos del mundo más necesitados, pero este deseo debe ser demasiado grande y están tardando demasiados años en concedérmelo pero yo, que tengo toda la paciencia del mundo, seguiré insistiendo.
UN ABRAZO PARA TODOS VOSOTROS Y FELIZ 2007.
Hoxe a miña filla de tres anos, trouxo unha calabaza de papel do colexio, no que unha lenda reza por título: "O SAMAÍN"... O Samaín, antiga festa celta na que os difuntos podían entrar por unhas horas no mundo dos vivos para estar ao carón deles...
31 OUTUBRO DE 1975
Unha cativa de nove anos, viaxa a unha das máis remotas aldeas galegas para celebrar a festividade de Difuntos e Tódolos Santos na casa dos seus abós. Xa ben entrada a noite, os veciños do lugar reúnense ca famila ao carón da lareira e contos de mortos e aparecidos, de ánimas do purgatorio e da Sta. Compaña, enchen a estancia en forma de verbas e a imaxinación da nena de figuras fantásticas.
3 DE NOVEMBRO DE 1975
Unha mestra preocupada pola saúde mental dunha das súas alumnas fala ca nai: "Verá, a pícara está moi extraña, anda a contar unhas cousas moi raras e as súas compañeiras non queren xogar con ela..."
31 DE OUTUBRO DE 2006
Miro divertida a calabaza de papel da miña filla e entre risas e bágoas lembro con cariño aquela aldea na que vivín relatos fantásticos, lembro tamén a aquela mestra asustada e á miña nai que enfadada me recriminaba: ¡Pero nena, como se che ocurre ir contando por ahí as historias da Sta. Compaña!.
Veredes, a min pásame como a Albanta, quero publicar un comentario no seu blog (ese artigo sobre Nando conmoveume) e ¡non podo!. E o peor de todo isto e que a miña imaxinación, que xa volve despois da desidia veraniega a ser a de sempre, está a maquinar historias de espías e censuras contra a miña persoa. En fin, esto é un pequeno aviso para que sepades que se os meus comentarios non aparecen polos vosos blogs, non é porque estea disfrutando dunhas vacacións en Cuba, senón que sinxelamente ¡estou censurada!, non sei... ao millor dentro do meu ordenador hai algún Gremlim, ou algunha meiguiña, ou en fin...pensade o que queirades.
