Castellano Galego A marcha de Andrea e María deixou orfa de amparo a Alba. Non sabía con quen falar do que lle acontecía, máis a nai deuse conta. Alba suplicoulle que pechara a boca, non quería que se enterase ninguén. Non amaba a ese noivo co que tería que casar. Negábase a servir a un home coma se fose unha escrava. Mais o silencio da nai non durou moito tempo, e de alí a pouco mais dun mes, xa estaban a celebrar a festa do futuro casamento.O noviazgo implicou o que Alba temía. Tivo que deixar a escola, os xogos, e unirse as rapazas casadeiras para preparar o seu verdadeiro destino.O Luis era un bo rapaz, a pesar dos temores de Alba. Tratábaa con dignidade e Alba foi confiando naqueles ollos negros que as veces estaban tan cheos de tristura coma os dela. A Merche, a futura sogra, foi a encargada de enseñar a Alba as costumes da casa. As mulleres tiñan que ocuparse de todas as tareas, dos fillos, de ter todo disposto para o marido. Alba tiña que aprender a calar, a ser sumisa, a repetar ao home, de poñerse a salvo doutras miradas masculinas que non foran as do esposo para evitar os celos de este, e así evitar palizas e humillacións inmerecidas. Pouco a pouco Alba foise adaptando a estes cambios, aínda que o seu interior se rebelase e toda a súa femineidade quisexe fuxir polos ollos e o cabelo azabache. Luis namoruose da beleza arrebatadora de Alba, e sucumbiu a súa enteireza e rebeldía.
Hola amigos, yo no sé vosotros pero yo tuve problemas con el apagón. Os cuento: A la hora prevista, siguiendo los buenos consejos de Sioux, apagamos todas las luces de la casa cuando de repente empiezan a tocar el timbre una y otra vez. Fuimos a tientas hasta la puerta y aparece mi vecina gritando "¡corre, corre, asómate a la ventana que te han dado un golpe al coche!" (esta mujer siempre se entera de todo, no sé como hace, debe tener radar en vez de oídos) Os podeis imaginar, ni ventana ni ná, me lanzo escaleras abajo mientras voy pulsando los botones de encendido de la luz de la escalera. Total, que llego al portal y enciendo todas las luces. Salgo a a la calle y me encuentro con una señora histérica que dando marcha atrás, escacharró el morro de mi "flamante" Ford Escort del año 98, según ella porque estaba muy oscuro y no veía nada (os puedo asegurar que los encargados del alumbrado público no fueron solidarios con lo del apagón, las luces de la calle estaban encendidas). Total, que desesperada miro al cielo por si ocurre un milagro y mi Forito se restablece milagrosamente, cuando veo a mis hijos asomados en los tres ventanales que dan a la calle ( uno por ventana), ¡y todas las luces encendidas!. Cubrimos el parte, después de buscar una linterna porque por lo visto y siempre según la versión de la señora causante del choque, no se veía nada. La señora histérica se va. Subo al coche que tiene el faro derecho delantero destrozado, lo enciendo y... ¡milagro!, a pesar del estropicio el faro alumbra. Ahora aquí estoy, ya recuperada del susto esperando a mi marido para darle la noticia del siniestro, si no lo ve antes de subir a casa, que probablemente no, porque por lo visto y según dicen, en la calle hay poca luz.
Queridos amigos: hace algún tiempo prometí contaros una historia. No lo he olvidado y aquí estoy de nuevo para cumplir mi promesa. Y para inaugurar esta nueva temporada en los blogs, temporada de cambios, os dejo este pequeño texto a modo de introducción. Espero que os guste.
María fixo o único que podía naquel momento por Alba. Ensiñoulle a utilizar os tampóns, deulle moreas de compresas, e despois de abrazala, choruo con ela.
María e Andrea tiñan as súas cousas preparadas. Fuxían daquel inferno. Alba,desesperada, quixo fuxir con elas. María con todo o agarimo do mundo, explicoulle que o seu lugar estaba ca súa xente. Fixolle entender que tiña a coraxe suficiente para chegar a ser unha muller libre dentro daquel poboado, as outras nenas necesitaban do seu exemplo e da súa forza. Non podía abandoalas para ir a ningures. María sabía que ela e a súa filla non tiñan destino, só esperanza, esa era a súa única equipaxe.
Hola queridos amigos:
Acabo de abandonar mi letargo bloguero, al que volveré inmediatamente por un tiempo después de esta entrada, para aclarar que se están haciendo comentarios con mi seudónimo y dirección URL que no me pertenecen. Estos comentarios aparecieron recientemente en el blog de A VELAS VIR. No sé quién es el autor ni me interesa, pero muy listo no debe ser pues uno de los comentarios aparecido ayer, lo hizo sobre las 13:00 horas, momento que coincide con mi jornada laboral y en la que no tengo acceso a ningún ordenador. Los que me conocen conocen mi profesión y saben que esto es demostrable.
Seguiré con el relato de Alba, no me he olvidado de vosotros. Un abrazo y que disfruteis de las fiestas que estos días y en los próximos se celebran en nuestro concello.
Alba tiña once anos cando de súpeto a nena convertiuse en muller. Aquelas manchas de sangre na súa roupa interior confirmábanno. Nese intre toda a súa inocencia convertiuse en madurez porque as circuntancias obligabanna a elo. Tratou de tranquilizarse e pensar que facer. Ninguén da súa familia podía saber aquilo, sabía ben o que sifnificaba: o fin da infancia. Seguramente tería que deixar a escola, deixar de ver a súa amiga Andrea. Tería que vestir aquelas saias longas que levaban as mulleres xitanas. Ela non quería afogar entre esas vestiduras, quería seguir subindo ás árbores, chapotear nos charcos, enredar cos outros nenos do poboado, e sobre todo, seguir sendo amiga de Andrea. Pero aquela sangre maldita que fluía do seu corpo, converteuna de súpeto nunha muller, e non nunha muller calquera, non. Nunha muller xitana. A partir de agora, a súa obriga era prepararse para o matrimonio, aprender a servir ao seu home, a parir fillos e a crialos naquela miseria. Aprender a calar, a someterse as leis do seu pobo das que a ela lle gustaría fuxir, pero sin rexeitar a súa xente. Quería ser libre, e ter dereitos. Non dixo nin ren do que lle estaba a acontecer, e en canto pudo, foi a pedir axuda á única persoa que podería axudala naquela situación: María, a nai de Andrea. Ela sempre fora unha referencia para Alba. En parte eses desexos de liberdade, de ser unha muller coma outra calquera, sin os perxuicios de haber nacido nun grupo determinado, viñan das longas conversacións que as nenas solían ter con aquela muller, de cando lles falaba de autoestima, de dereitos, de liberación feminina, de ser donas dos seus corpos e os seus soños, baixo unha gran capa de maquillaxe que ocultaba os moratóns que lle causaban as palizas do seu home.
María mirou desconcertada a Alba, que ficaba calada na entrada da casa sen decir nin ren. As bágoas corrían polas meixelas, e facían brillar aqueles grandes ollos azabache que parecían máis fermosos que nunca. Adiviñou que algo moi grave lle estaba a acontecer á rapaza.
Alba tamén fora á escola. Alí era rexeitada por case todos, menos polos mestres e por Andrea, unha nena loira, branquiña e escuchumizada. A Andrea tamén a rexeitaban pero por motivos diferentes aos de Alba. A ela rexeitábanna pola súa debilidade e brancura de nena enfermiza. A Alba pola súa pel morena, por ser tan bonita, tan xitana. Entre as cativas naceu unha fermosa amizade. Eran inseparables. Cando a nai de Andrea iba a buscala á escola, Alba sempre estaba con ela, contaxiándolle un pouqiño daquela inocente alegría infantil. Andrea empezou a ser unha nena máis alegre, e a súa saúde pouco a pouco foise fortalecendo. Un día a nena pediulle a súa nai, se Alba podería quedar con ela o fin de semá. E alá foi ela, a aquel poboado escondido para que non se vira dende a estrada. O que vía era desolador, nenos correndo descalzos pola lama, basura a moreas, chabolas feitas con catro tablas...Pero no medio de toda aquela miseria, había persoas alegres bailando e cantando, guitarras, palmas, risas... entón comprendeu que a xitaniña era unha nena leda, a pesares de non ter nada. Buscou aos pais da nena, e déronlle permiso para levala con ela.
Ao chegar a casa de Andrea, Alba quedou impresionada, nunca vira unha casa como aquela, nin siquiera se lle pasara pola cabeza que as casas non foran todas como a súa. Entrou timidamente na habitación de Andrea que descansaba despois de ter unha pequena crise asmática. Os seus ollos non daban crédito ao que vía. Aquela habitación estaba chea de “tesouros”. A súa amiga nunca lle dixera que tiña tantas cousas. A nai mirounas compracida, e pechou a porta.
Aquela casa estaba chea de “tesouros” como decía Alba. Os tesouros non eran máis que as cousas normales que pode haber nun fogar, pero que no de Alba non tiñan. Mais naquela casa non había a música do poboado, nin a alegría. Alí para elas todo era soidade e tristura, sometidas á tiranía dun pai que asoballaba por todo á súa muller, chegando incluso a pegarlle diante da filla.
A amizade das dúas nenas, fixo máis levadeira a pobreza de Alba, e a tristura de Andrea. Alba quedaba moitas veces na casa da súa amiga, máis Andrea non coñecera nunca o poboado xitano. O pai tíñallo prohibido. Xa era unha miragre que consentira que a súa filla fora amiga dunha xitana.
A sogra estaba agardando por ela. Abrazouna. Despois aquela muller avellentada pola vida, non polos anos, agarrou ao neto e mentres as bágoas corrían por aquel rostro moreno e cheo de enrrugas, entrou na casa. Alba segiuna cos seus fardos ao lombo. A casa era humilde. Un piso pequeno, pero limpo, nunha calle asfaltada, con luz... Nada que ver co poboado que Alba deixara atrás para acudir á chamada desesperada de “la Merche”. Alba case non se atrevía a preguntar, e sabía que tiña que facelo:
-Y el papa?
-Mal, hija mal, tantos disgustos acaban con él. En el hospital dicen que se recuperará, pero hasta que vea al hijo fuera de la cárcel, el papa no estará bien.
Alba sentía un gran afecto polo seus sogros. Por iso estaba alí. Merche non podía con tantas cargas. Cuidar do home enfermo, do fillo que estaba na casa, gañar uns cartiños vendendo roupa barata de casa en casa polo barrio. Sin ela aquela familia non era nada, morrían todos na miseria. Merche foi a que quixo marchar do poboado para tentar á sorte. Ao millor non lles iba tan mal no mundo dos paios. E alá marcharon todos empuxados pola forza daquela muller que criara tantos fillos no medio da miseria.
A familia da Merche sempre tivera fama de boa xente. Antes pasaban fame que meterse en cousas pouco honradas. A Merche e o seu home “O Manuel”, gañaban a vida vendendo chatarra, mandaran aos seus fillos á escola, e procuraran para eles fillas de boas familias. Entre esas familias estaba a de Alba. E a pequena medrou prometida ao Adán, o fillo pequeno de Merche e Manuel.
http://es.youtube.com/watch?v=6UOLb-lAWKI
Hola queridos amigos:
Permitidme un alto en el relato de Alba (que continuará), para hacer mi pequeño homenaje a las PALABRAS. Últimamente en estos cuadernos, no se habla de otra cosa más que del gran homenaje a la "palabra", la "fiesta de la palabra". Yo no asistiré a ese gran acto cultural, a pesar de que siento una gran pasión por lo que nos comunica con otras personas y que poseemos "todos" los seres humanos: el don de la palabra. Todo esto me sumergió en una profunda reflexión de lo que tan hermosa, y valga la redundancia, palabra significa para mí. Por eso rescaté de un blog que tengo medio moribundo en internet, este texto que escribí hace algunos años. No es una obra maestra, pero lo escribí con el corazón. Un abrazo para todos vosotros y espero que os guste
TAN SÓLO...
PALABRAS
Érase una vez una niña que jugaba a ser poeta,
jugaba con las palabras
en lugar de hacerlo con muñecas.
Se fue haciendo mayor y un día se dio cuenta
del daño que hacen algunas palabras,
y entonces sencillamente, dejó de amarlas.
Un día llegó el amor y con él nuevas palabras,
pero ahora no jugaba con ellas
sino que las susurraba...
Y el amor dio sus frutos
y los susurros se convirtieron, en una canción de cuna.
La vida fue pasando y hoy es una mujer adulta
que aún siente pasión por las palabras,
pero ahora ya no sólo las piensa, las susurra y las canta,
ahora también las grita
unas veces para clamar justicia al cielo,
otras para dar gracias por la vida.
Palabras, tan sólo palabras,
algunos dicen que se las lleva el viento
y yo susurro canto y grito:
sopla viento, sopla fuerte, y llévate mis palabras,
¡quién sabe!, quizá un día encuentres
a alguien que quiera escucharlas.
posted by Amadora at miércoles, junio 28, 2006
Chegou ca primavera, con as súas pertenzas atadas en fardos. Entre esas pertenzas o que máis pesaba, eran os anos de marxinación, de humillacións, de pobreza, de ignorancia. Chegou ca primavera cos seus fardos e un fillo que tiña os ollos do pai, un pai que ficaba entre as rexas do cárcere de Teixeiro. Malpocada! Qué ía facer nun lugar novo, cunha vida nova, cunha soidade nova ? Chegou ca primavera, pero naquel lugar non ulía a flores, nin a herba, nin a terra… naquel lugar cheiraba á contaminación dun barrio limítrofe da gran urbe. Tampouco se escoitaba á música do Camarón, nin as guitarras, nin as palmas que facían que as xitanas e xitanos do poboado, entrasen nun transo na que os seus corpos se remexían ao ritmo de acordes flamencos, só se escoitaba o ruido do tráfico e das fábricas. Pero ela, da que dicían que tiña a gracia da Lola Flores cando bailaba, non escoitaba na súa cabeza o son da civilización, nin siquiera a música do Camarón, ídolo de todos os xitanos. Non. Ela nunca canturrexaba en alto a aquel que a namorara ca súa alma de artista ferido de sensibilidade, e que morrera de pena. Ela a quen admiraba de verdade era ao Antonio Flores, e nos seus adentros sempre soaba a música da canción que levaba por título o seu propio nome, ALBA: “tan bonita, tan morena, tan gitana como era, la flor que siempre quise en mi jardín, la flor que siempre quise en mi jardín…” (continuará)
http://es.youtube.com/watch?v=t2KfF47rO_g&feature=related#
Ella es morena, de largo pelo negro, voz cantarina. Yo soy de piel blanca, pelo rubio, acento gallego. Ella viste falda larga y calza zapatillas. Yo visto pantalón y calzo tacones. Ella casi no sabe leer. A mí me enseñaron de niña. Ella no tuvo opción ni libertad para elegir una profesión y ejercerla. Yo sí. Ella es muy pobre. Yo pertenezco a la clase media trabajadora. A mí me llaman paya y a ella gitana...¿Demasiadas diferencias?
Eso es lo que puede parecer, pero es solo una ilusión. En realidad somos muy parecidas. Somos mujeres, madres. Tenemos sueños, ilusiones. Las dos reímos, lloramos, sentimos. Y como escribió Jorge Manrique "Nuestras vidas son como los ríos que van a dar al mar, que es el morir"... Entonces, ¿es tan grande la diferencia?
La historia que voy a contar, está basada en hechos reales, aunque los nombres de las personas y lugares, están cambiados para preservar la intimidad de sus protagonistas.
Este relato está dedicado a Alba por su fuerza, su afán de superación, y por la huella que ha dejado en mi vida.