Castellano Galego
A sogra estaba agardando por ela. Abrazouna. Despois aquela muller avellentada pola vida, non polos anos, agarrou ao neto e mentres as bágoas corrían por aquel rostro moreno e cheo de enrrugas, entrou na casa. Alba segiuna cos seus fardos ao lombo. A casa era humilde. Un piso pequeno, pero limpo, nunha calle asfaltada, con luz... Nada que ver co poboado que Alba deixara atrás para acudir á chamada desesperada de “la Merche”. Alba case non se atrevía a preguntar, e sabía que tiña que facelo:
-Y el papa?
-Mal, hija mal, tantos disgustos acaban con él. En el hospital dicen que se recuperará, pero hasta que vea al hijo fuera de la cárcel, el papa no estará bien.
Alba sentía un gran afecto polo seus sogros. Por iso estaba alí. Merche non podía con tantas cargas. Cuidar do home enfermo, do fillo que estaba na casa, gañar uns cartiños vendendo roupa barata de casa en casa polo barrio. Sin ela aquela familia non era nada, morrían todos na miseria. Merche foi a que quixo marchar do poboado para tentar á sorte. Ao millor non lles iba tan mal no mundo dos paios. E alá marcharon todos empuxados pola forza daquela muller que criara tantos fillos no medio da miseria.
A familia da Merche sempre tivera fama de boa xente. Antes pasaban fame que meterse en cousas pouco honradas. A Merche e o seu home “O Manuel”, gañaban a vida vendendo chatarra, mandaran aos seus fillos á escola, e procuraran para eles fillas de boas familias. Entre esas familias estaba a de Alba. E a pequena medrou prometida ao Adán, o fillo pequeno de Merche e Manuel.
http://es.youtube.com/watch?v=6UOLb-lAWKI
1. Marajota, ¡cómo non o leas!...Mañá fasme á crítica. Un biquiño
2. ¿como? Majarota solo y tus otras/os admiradoras/es? ya no contamos? Sioux a lo que hemos llegado, la niña creció y ya no quiere a sus mayores.
unha aperrrta.
3. AI! Que non me interpretedes mal! O que pasa é que mañá vexo a Marajota, e se non publico algo sobre Alba, tírame das orellas!!! Vós tamén me podedes facer todas as críticas que queirades. Xa o sabedes. Moitos bicos para tod@s. Y a tí sabes que te quero máis que a ninguén. Ai!!! a ver se agora se me enfadan os outros!!!
4. Da gusto ir para a cama lendo un anaquiño de algo bo,e vindo da Amadora mellor que mellor,e a vos "blogueros de siempre"sempre vos ten moi enconta e querevos moito,o que pasa e que amenaceina con que tiña que seguir con Alba que si non tiña asegurado un tironciño de orellas!!Un abrazo para todos!
5. EStuve por aquí
6. A boa xente, ‘reparte a pouca bróa que ten’, (por empatía ou compasión), e a comparte ...
“ La lluvia no mermó ayer (sabado) la asistencia a la campaña solidaria que celebra todos los años el Ayuntamiento de Arteixo. Centenares de personas se dieron cita ayer en las inmediaciones del centro cívico y cultural para conmemorar el décimo aniversario del Arteixo Solidario. Como broche de la celebración solidaria, la ganadora del certamen periodístico Dora Vázquez 2008 ... Elvira Maceiras, cedió su premio en metálico a la organización del evento. La recaudación de la campaña de sensibilización se destinará íntegramente a un proyecto solidario a través del Fondo Galego de Cooperación.
LA OPINION. 20/04/08.
7. -E a quen lle sobran o millo e as patacas, presume, mentres lle dura a colléita,(por ignorancia).
A buen entendedor, pocas palabras bastan.
8. Non sei quén era “Che da moina” Julio.
Pero seguro que sabía máis do que acontecía no interior de isas portas, que ó que de él coñecía nadie.
Semellando felíz... N’un mundo de infelices.
Con zocas máis pesadas que as de él e con unifórmes militares invisibles, andan todos.
Igual sabía él, que o pobre, reparte a pouca bróa que ten. (por empatía ou compasión). E sabía tamén que a quen lle sobran o millo e as patacas, presume, mentres lle dura a colléita, (por ignorancia).
E o pudiente siempre encomienda a todos a Deus. (por egoísmo).
Queda a leria.
-Utopía-. Imaxinación. (Por razón). Ou para non perde-la.
sioux - 17/02, 03:14
9. Eu quedo ca broa do pobre, aínda que sexa valoura, e ca leria...